ไม่หวนคืน Never again (ไม่หวนคืน...Never Again)

ใจอยากจะพิมพ์ถามว่าจะกลับมากี่โมง แต่ก็ยั้งมือไว้ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าเธองี่เง่าเซ้าซี้ ไม่ให้อิสระ ไม่มีใครชอบคนที่คอยถามทุกเรื่องเหมือนเป็นเจ้าชีวิต สิ่งที่มนต์มีนาทำได้ตอนนี้มีเพียงระบายลมหายใจออกมาแล้ววางโทรศัพท์ลง เดินออกไปตากผ้าให้เสร็จแล้วกลับมานั่งกินเป็ดย่างเหงา ๆ คนเดียว เปิดทีวีเป็นเพื่อนทางด้านของจวินที่ตอนนี้อยู่ในผับแห่งหนึ่งกับเพื่อนก็กำลังนั่งดื่มพูดคุยกันสไตล์หนุ่ม ๆ เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งเห็นสีหน้าจวินดูเบื่อ ๆ เหมือนคนที่กำลังมีปัญหาชีวิต ไม่ค่อยยิ้มไม่ค่อยพูด สาว ๆ เดินมาทักถึงโต๊ะก็ไม่สนใจจึงได้เอ่ยถาม“เป็นไรวะเพื่อน หน้าตาไม่ต้อนรับสาว ๆ เลย นาน ๆ นัดรวมกลุ่มกันได้สักที ทำตัวให้มันสนุก ๆ หน่อยดิวะ นั่งนิ่งคิดถึงใครอยู่”จวินที่คลึงแก้วเหล้าในมือจึงออกจากท่าทีที่นิ่งเฉยหันกลับมามองหน้าเพื่อน เหยียดริมฝีปากสีแดงชุ่มออกด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดิม ก่อนจะเอ่ย“คิดถึงอิสระ”“ฮะ อะไรนะ”“กูบอกว่ากูคิดถึงอิสระ”เพื่อนที่รู้ความหมายของจวินกระดกเหล้าเข้าปากแล้วเหยียดรอยยิ้มออกมา“มึงคิดถึงอิสระ แสดงว่ามึงก็อยากได้อิสระแล้วดิ”“อืม”“แล้วจะเอาไง บอกเลิกเมียคืนนี้เล

เวลาล่วงผ่านไปจวนจะตีหนึ่ง มนต์มีนาที่ยังนอนเล่นโทรศัพท์รอจวินบนเตียงก็ได้รับสายจากเขา หญิงสาวรีบกดรับทันที“นั่งแท็กซี่มารับหน่อยดิ เมา ขับรถไม่ไหวแล้ว”ปลายสายพูดเสียงรวน“อืม อยู่ที่ไหนล่ะ”“ผับไอ้ไนท์ นั่งแท็กซี่มาระวังด้วย ถึงแล้วเข้ามาเลย”“โอเค รอแป๊บนะ”“อืม”จวินวางโทรศัพท์ลง ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นเมาขนาดขับรถไม่ได้และควบคุมสติไม่อยู่ แต่เขาก็ไม่คิดประมาทกระทำการที่มีความเสี่ยงต่อเพื่อนร่วมทาง ทางที่ดีและสมควรที่สุดตอนนี้คือให้เมียมารับดีกว่ากรหันมาแซวเพื่อนเมื่อเห็นว่าจวินยังคุยกับเมียอย่างห่วงใย“กูนึกว่าคืนนี้มึงจะไปลองกลิ่นใหม่กับน้องคนนั้นซะอีก อุตส่าห์ชงให้ว่ามึงเพิ่งเลิกกับเมีย ฮ่าๆ”หนุ่ม ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ไหลวนอยู่ในเส้นเลือดพากันพูดด้วยความคึกคะนอง ทำเอาจวินสะบัดหน้า เหยียดยิ้มเยือกเย็นตรงมุมปาก“อย่าให้มี่ถึงกับสาปส่งกูเลย จะเลิกก็เลิกให้มันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้ติดค้าง”“โถ่ พ่อพญามารในร่างเทพบุตรสุดหล่อ อยากจะเลิกกับเมียใจจะขาดยังมาทำเป็นสงสาร ถ้าสงสารอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ก็ไม่ต้องเลิกเปล่าวะ อยู่ ๆ กันไปจนแก่เฒ่าจบ หมั่นไส้เว้ย”กรโพล่งขึ้นมาด้วยความหม

เวลาผ่านไปจนใกล้หมดวันมนต์มีนาจึงกดโทรศัพท์หาจวินเพื่อจะถามว่าเขาจะกลับห้องกี่โมงเธอจะได้เตรียมอาหารไว้รอ โชคดีที่ถือสายรอไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ ไม่ต้องรอให้เขาพูดเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที“จะกลับห้องกี่โมงคะ จะได้เตรียมอาหารเย็นไว้รอ”ในใจมีความหวังว่าจะได้นั่งรับประทานอาหารในบรรยากาศที่คุ้นเคยด้วยกันอีกครั้ง แต่รอยยิ้มของเธอก็ต้องเหือดแห้งไปเมื่อได้ฟังน้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมาว่า“ไม่ต้องรอ...แค่นี้นะ ยุ่งอยู่”จวินพูดไม่กี่ประโยคแล้วก็ชิงวางสายไปในทันที เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรกับใคร ยังไม่ทันได้ถามเขาก็ตัดบทไปราวกับรำคาญเธอนักหนา หัวใจที่พองฟูกลับมาเหี่ยวเฉา ถอนหายใจทิ้งเนือยเนิบเป็ดย่างที่สั่งมาเธอคงกินเองทั้งหมดนั่นแหละเย็นวันนี้จวินกลับไปรับประทานอาหารที่บ้านพร้อมหน้าครอบครัว ‘ธรรมไพศาลเกียรติ’ ทางครอบครัวทราบว่าลูกชายมีผู้หญิงอยู่ด้วยกันที่คอนโดมิเนียม เรื่องนั้นทางบิดามารดาไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไร เพราะลูกชายบอกแต่แรกแล้วว่า คนนี้แค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่นานก็จบเอง แต่เวลาไม่นานที่ลูกบอก มันกินเวลามากว่าสี่ปีแล้วที่บิดามารดาทราบยังคงเป็นผู้หญิงคนเดิมอยู่ ตอนนี้

จวบกระทั่งเช้าวันใหม่ มนต์มีนาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนภายในอ้อมแขนของเขา สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผงอกกว้างแกร่งแน่นตึงด้วยกล้ามเนื้อของจวินที่ศีรษะเธอเกยอยู่ หญิงสาวคลี่ยิ้มเมื่อได้สัมผัสความอบอุ่นที่คุ้นเคยอีกครั้ง ยังไม่อยากขยับตัวมากนักเพราะเกรงจะทำให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาแล้วไออุ่นนี้จะสลายหายไปจวินยังคงทอดกายหลับสนิท หายใจรดศีรษะของคนที่เขาก่ายกกเหมือนหมอนข้างมานาน ถ้ายังไม่มีสิ่งใดรบกวนตามนิสัยแล้วมนต์มีนารู้ดีว่าเขาจะยังไม่ตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ปลายนิ้วเรียวลูบไล้เบา ๆ ไปตามกล้ามอกแน่นตึงอย่างอดไม่ได้ เธออยากอยู่แบบนี้ตลอดไป แต่ถ้าตลอดไปไม่ได้ก็ขอให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ใบหน้าสวยค่อย ๆ ผละออก เท้าศอกกับพื้นเตียงเพื่อดันตัวขึ้นมามองหน้าชายหนุ่มขณะที่กำลังหลับสนิท ภาพความทรงจำต่าง ๆ ตลอดเวลาที่เขาและเธออยู่ด้วยกันก็หลั่งไหลเข้ามาใคร ๆ ก็บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดี ที่ได้คบหากับจวิน บางคนที่ขี้อิจฉาก็ปรามาสว่าเขาคงคบกับเธอไม่ได้นาน เอาเล่น ๆ แล้วก็เขี่ยทิ้ง แต่เมื่อเขากับเธอคบหากันจนกระทั่งหญิงสาวเรียนจบ เพื่อนที่เคยดูถูกก็ไม่มีใครเอ่ยคำนั้นอีกเลย นั่นก็พิสูจน์แล้วใช่ไหมว่าเขาจริงจัง

และแล้วมนต์มีนาปล่อยเสียงสะอื้นอย่างสุดจะกลั้นไว้จริง ๆ สัญญาณที่เขาส่งให้รู้มาพักหนึ่งได้เปิดเผยในวันนี้ และการที่มนต์มีนาร้องไห้เสียงดังขึ้นก็ทำให้จวินคิดว่าหญิงสาวคงไม่ยอมปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่ จึงใช้ไม้ตายสุดท้ายที่เก็บซ่อนไว้บอกความจริงตั้งแต่แรกเริ่มให้รู้ คิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ เธอควรได้รู้ความจริงเรื่องนี้จากปากเขาเอง รู้แล้วจะโกรธก็ได้จะเกลียดก็เชิญ เขาไม่สนใจ“ไม่ได้รัก มันไม่ใช่ความรักตั้งแต่ต้นหรอก ที่ผมเข้าไปทำความรู้จักกับคุณเพราะผมเล่นเกมกับเพื่อน มันเป็นแค่พนันกันเล่น ๆ สนุก ๆ เท่านั้น ถ้าผมจีบคุณติดผมก็จะได้เรือยอช์ตมาขับเล่น ๆ จริง ๆ เรื่องของเรามันไม่น่าเดินมานานขนาดนี้ ทีนี้คุณเข้าใจรึยัง”มนต์มีนาเหมือนโดนคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาฝั่งอย่างแรงจนร่างกระแทกเข้ากับโขดหิน บาดเจ็บบอบช้ำไปทั้งร่าง เธอไม่เคยรู้ความลับที่สนุกสนานนี้ของเขามาก่อน หญิงสาวส่ายหน้ายกมือปิดหูทั้งสองข้างคล้ายไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วดวงตาแดงก่ำชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำตาสบมองดวงตาที่เห็นเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งเยื่อใย จวินส่ายหน้าเหมือนจะย้ำให้หญิงสาวรู้ว่าไม่มีความหวังใด ๆ อีก พูดอีกครั้งว่า“คุณเลือกได้ว่าจะอยู