CHAPTER 2

Avelina Dizon

May kakaibang katahimikan ang pag-iimpake kapag wala ka nang balak bumalik pa.

Hindi katulad ng karaniwang pag-alis para magbakasyon kung saan nagmamadali ka at nag-aalala na baka may makalimutan ka, ang pag-iimpake para sa isang permanenteng paglisan ay may kasamang kakaibang sistema. Malamig. Mabilis. Walang bakas ng pag-aalinlangan.

Binuksan ko ang malaking maleta na nakatago sa ilalim ng kama sa aming kuwarto—o mas tamang sabihing sa kuwarto niya.

Inilagay ko roon ang aking mga personal na damit, ang mga librong ako mismo ang bumili, at ang sarili kong mga dokumento: passport, birth certificate, mga lumang kontrata sa trabaho, at ang bank book ng sarili kong ipon.

Hindi ko ginawad kahit isang tingin ang mga mamahaling regalong ibinigay sa akin ni Cyprian sa nakalipas na limang taon. Ang mamahaling designer handbag na binili niya para sa aming ikatlong anibersaryo? Iniiwan ko. Ang diamond necklace na ibinigay niya noong nakaraang Pasko para lang bumawi dahil nakalimutan niya ang aming dinner date? Tinitigan ko lang bago iwan nang nakabukas sa ibabaw ng kanyang nightstand.

Wala akong kukunin na kahit anong bagay na galing sa pera niya o magpapaalala na minsan ay naging bahagi ako ng marangyang mundong ginagalawan niya.

Nang matapos kong maisilid ang huling piraso ng aking damit, pumasok ako sa banyo. Inalis ko ang aking toothbrush, ang aking skincare products, at ang bote ng pabangong ginagamit ko araw-araw. Tinitigan ko ang salamin. Walang bahid ng luha sa aking mga pisngi, ngunit kitang-kita sa aking mga mata ang matinding pagod—pagod na hindi kayang gamutin ng ilang oras na pagtulog. Pagod ng isang babaeng limang taong nanalangin na sana ay maging sapat siya sa lalaking pinakamamahal niya.

Pinalitan ko ang password ng aming shared iPad. Dinelete ko ang pampamilyang kalendaryo kung saan nakatala ang lahat ng schedules ko para sa mga kailangan niyang lakarin—mula sa pagpapadala ng kanyang mga suit sa dry cleaner hanggang sa pagbili ng mga regalo para sa mga matataas na opisyal ng ospital. Binura ko ang bawat bakas ng aking pag-iral sa digital na mundo niya.

Nang mag-aalas dos na ng madaling-araw, bitbit ko ang dalawang maleta patungo sa pintuan ng penthouse.

Bago ako lumabas, tumigil ako sa tapat ng kainan. Ang hapag-kainan na inayos ko nang may buong pagmamahal kaninang hapon ay mukha nang bantayog ng isang namatay na pangarap. Ang malamig na pagkain, ang natunaw na kandila, at sa gitna nito—ang hiram na liwanag ng isang engagement ring na sumasalamin sa kadiliman ng sala.

Kinuha ko ang aking telepono. Pumasok ako sa settings ng aking mobile carrier app at pinindot ang Deactivate Account. Agad na namatay ang signal ng aking SIM card. Inalis ko ito sa telepono, baliin ito sa kalahati sa pamamagitan ng aking mga daliri, at itinapon ang piraso sa basurahan sa kusina.

Inilagay ko sa gilid ng singsing ang susi ng penthouse.

Wala akong iniwang sulat. Walang "Patawad." Walang "Galit ako sa 'yo." Walang "Huwag mo na akong hanapin."

Ang mga sulat ay para lamang sa mga taong naghahangad pa ng sagot o gustong mag-iwan ng p***o para sa pakiusap. Kapag nag-iwan ka ng sulat na nagpapaliwanag ng galit mo, binibigyan mo ang kabilang tao ng pagkakataong magdepensa sa sarili niya. Binibigyan mo siya ng tsansang mangatwiran.

At ayaw ko nang marinig ang anumang katuwiran ni Cyprian Legaspi.

Lalabas ako sa buhay niya nang kasing-tahimik ng pagpasok ko limang taon na ang nakararaan. Walang dramatikong eksena sa gitna ng ulan. Walang sigawan. Iiwan ko siya sa eksaktong paraan ng pagtrato niya sa akin sa loob ng napakaraming taon—na para bang hindi ako umiiral.

Dahan-dahan kong pinalabas ang aking mga maleta sa p***o. Huling beses kong pinalingon ang aking paningin sa loob ng unit. Ang malawak, malamig, at walang buhay na penthouse na pilit kong ginawang tahanan para sa kanya, ngunit nanatiling isang abandonadong gusali lamang para sa akin.

Isinara ko ang pintuan. Ang mahina ngunit pinal na lagutok ng smart lock ang naging huling tunog na nagwakas sa aming dalawa.

Nang makababa ako sa lobby, nagtatakang tumingin ang panggabing security guard na si Manong Ben.

"Ma'am Ave? Bakit ho kayo may dalang mga maleta nang ganitong oras? Sasabayan niyo po ba si Doc Cyprian sa celebration?" tanong niya habang mabilis na tumayo para pagbuksan ako ng p***o.

Ngumiti ako nang bahagya—isang ngiting tipid at walang halong emosyon.

"Hindi, Manong Ben. Mauna na ako," sagot ko sa mahinang boses. "Pakisabi na lang kay Dr. Legaspi kapag dumating siya... malinis na ang condo."

Bago pa man siya makapagtanong muli, sumakay na ako sa naghihintay na taxi sa labas ng gusali.

Habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan malayo sa matatayog na gusali ng BGC, nakatitig lang ako sa bintana habang lumalabo ang mga ilaw ng lungsod. Sa loob ng limang taon, si Cyprian ang naging sentro ng aking mundo. Ginawa kong bilog ang buhay ko sa paligid ng kanyang mga pangarap, ng kanyang oras, at ng kanyang tagumpay.

Nakalimutan ko na kung sino si Avelina Dizon bago ko nakilala ang isang Cyprian Legaspi.

Ngayong gabi, habang nagce-celebrate siya ng kanyang pinakamalaking tagumpay kasama ang mga taong mahalaga sa kanyang karera, sisimulan ko ring ibalik ang sarili ko.

Ipipikit ko na ang aking mga mata. Hindi para umiyak, kundi para magpahinga—dahil sa wakas, malaya na ako.