Lahat ng Kabanata ng Sir Ares, Goodnight!: Kabanata 471 - Kabanata 480

Si Jay ay isang tao na ayaw sa ingay, kaya mahigpit niyang sinara ang mga bintana sa pagpasok niya.Sa kasamaang palad...Ang tunog ng maingay na mga kaldero at mangkok ang maririnig sa tabing silid kasama ang pagkanta ni Josephine.Kumuha si Jay ng dalawang bola ng bulak at naglagay ng isa sa bawat isa sa kaniyang mga tainga.Pagkatapos ng ilang minuto, sa wakas ay tumigil na sa pagkanta si Josephine.Noong tanggalin ni Jay ang mga bola ng bulak...Narinig niya ang boses ni Rose.Ang problema, hindi ito isang masakit sa tainga na tunog ngunit isang tunog na kayang pumatay… Para itong isang umiiyak na multo na hindi mahabol ang kaniyang hininiga.Umupo si Jay sa kama at nag-isip kung magandang bagay ba na ang kaluluwa ni Angeline ay lumipat sa katawan ni Rose.Ang kaniyang Angeline ay may boses ng isang anghel, ngunit si Rose ay wala!Habang si Jay ay nag-iisip, ang katabing silid ay biglang natahimik.Kahit ang kapaligiran at naging tahimik.Tumingin si Jay sa kaniyang relo na nagpapa

Sinasabi ng lahat na ang kaniyang kuya ay isang lalaking may pusong-bato, ngunit malayo ito sa katotohanan pagdating sa kaniyang hipag.“Kuya, ‘wag kang malungkot! Sinabi ng doktor na pwede paring sumailalim si hipag sa plastic surgery…”Nang marinig siya, pumiyok ang boses ni Jay, “Hindi ko siya hahayaan na sumailalim sa ganoong klase ng paghihirap. Gusto ko lang siyang mabuhay nang malusog.”Sinabi ni Josephine, “Kuya, simula noong masira ang mukha ni hipag, nagbago rin nang kaunti ang pag-iisip niya. Palaging may taong tititig o magsasalita tungkol sa kaniyang mukha sa likod niya. Hindi niya siguro sinasabi ‘to, pero alam kong nababahala siya roon. Kung matutulungan siya ng surgery na maibalik ang kumpiyansa niya, bakit hindi?”Niyakap ni Jay si Rose nang mas mahigpit. “Ayos lang ‘yon, hahayaan ko siyang mas sumaya sa bawat araw na lilipas.”Pagkatapos no’n, tumingin siya nang masama kay Josephine at sinabi nang may matigas na boses, “Mayroon siyang mahinang katawan. Tumigil ka na s

Ang Matron ay bahagyang nabigla. Inasahan niya na magiging madali ang pagbabago ng nararamdaman ng missus pagkatapos makaranas ng ganoon at siya ay magiging mahirap pakiusapan. Hindi niya inasahan na si Rose ay magiging mahinhin at magiliw na babae.Ngumiti ang matron. “Handa ka bang sumunod sa ‘kin para sa mag-ikot sa mga ward?”Masayang sumunod si Rose.Muli niyang sinuot ang maskara niya, nagpalit sa isang asul na uniporme, at sinundan ang matron sa wards.Naglakad ang matron sa harap at nagpakilala, sinasabing, “Ang mga pasyente rito ay madalas pinapasok dahil mayroon silang masamang sintomas at halos wala nang lakas ng loob na mabuhay. Binibining Loyle, kung kaya mo silang ngitian, marahil ay makakakuha sila ng positibong lakas mula sa ‘yo para panghawakan nila.”Ngumiti nang kalmado si Rose.“Kung bibigyan ng pagkakataon, handa akong tulungan sila.”Noong tumingin ang matron sa malinaw at inosenteng mga mata ni Rose, sa wakas ay naintindihan na niya kung bakit nagpakahirap ang pr

Siya ay nagising sa ganoong kakaibang bangungot at huminga nang malalim sa sandaling bumangon siya.Ang araw ay nagsisimula nang bumangon mula sa kalayuan.Nawalan na siya ng interes na matulog pa, kaya gumising na siya para maghanda para sa trabaho. Sinadya niyang ahitin ang kaniyang mga buhok dahil makikita niya si Rose ngayong araw.Ninais niyang ipresenta ang kaniyang sarili kay Rose sa pinakamaganda niyang anyo para iwasan na mag-alala si Rose sa kaniya.Si Medical Department ng Grand Asia.Dumating si Rose sa opisina ng matron nang maaga.Tumayo siya sa harap ng matron at yumuko. “Salamat sa pagpapasensya mo sa pagtuturo sa ‘kin.”Sumulyap ang matron sa orasan sa pader, ang kaniyang mga mata ay hindi makapaniwala.Ang ibang mga manggagawa malamang ay babangon pa lamang ng kama, ngunit ang babae na ito na tuunan ang pansin ng presidente ay mas masipag pa kaysa sa iba.“Sumama ka sa ‘kin.”Dinala ng matron si Rose sa silid ni Old Master Severe at mabilis na sinabi ang tungkol sa ko

Sinabi ni Jay, “Kailangan kong panatilihin ang hugis ng katawan ko. Kung ‘di, ang asawa ko ay mandidiri sa ‘kin.”Isang nanunusok na pakiramdam ang bumalot sa ilong ni Rose. ‘Ako ang natatakot na mandidiri ka sa ‘kin…”“Sa tingin ko ang asawa mo ay hindi isang tao na nanghuhusga ng panlabas na anyo.” Dinepensahan ni Rose ang kaniyang sarili.Sagot ni Jay, “Nagreklamo nga siya dati na matanda na ako.”Nang marinig ‘yon, walang masabi si Rose.Kaya, tinulungan niya si Jay na bumangon ng kama. Ang braso ni Jay ay pumatong sa kaniyang balikat noong ilipat nito ang lahat ng kaniyang bigat sa kaniya.Napansin ni Rose na ito ay nakakapagod. “President, gaano katagal mo bang balak na maglakad?”“Kalahating oras!”“Sa tingin ko ay ayos lang sa asawa mo kahit na matanda ka na. Ang iniisip niya lang ay kung masyado kang nakakairita,” biglang sabi ni Rose.Kumibot ang mga bibig ni Jay!Pagkatapos ng isang ikot, nahirapan si Rose na magtagal.“Ang bilis mo naman mapagod,” ‘di natutuwang sinabi ni J