บททั้งหมดของ RARE LOVE: บทที่ 1 - บทที่ 10

Kabanata 1LateMikaella's p.o.v.Papalabas na ako ng gate, napatingala ako, malapit na namang lumubog ang araw. Kulay bughaw ang langit. Napahinto ako sa pagmamasid, marahas kasi akong nasagi sa balikat ng isang estudyanteng nagmamadali katatakbo.Napansin kong marami na ang estudyanteng papauwi na. Tumabi ako saglit, ayaw kong makipagsiksikan.Nakakapagod ang buong maghapon, wala akong ibang ginawa kung hindi ang mag research sa loob ng library. Lahat ng vacant time ko, sa library ako namamalagi. Scholar kasi ako. Kailangang matataas ang mga grades ko para mapanatili ang pagiging scholar ko.My name is, Mikaella Sanchez, but my Aunt used to call me Ella, at nakasanayan ko na rin. Second year College na ako at isang nursing student.Nineteen years old, hindi nagawaran ng pang modelong height, f

Kabanata 3AnswerHindi ako nakatulog ng maayos kagabi, gawa ng pang-iistorbo ni Drake sa akin kahapon. Nang pauwi na kasi ako, pinilit niya akong ihatid sa bahay namin.Sira ulo talaga yun. Sinabi ko na ngang strikto si Tita pinagpipilitan pa rin niya ang gusto niya.Kaya naman, kahit labag sa kalooban ko. Pumayag na lang din ako. Pero syempre may kondisyon. Hanggang sa may labasan lang siya. Hindi siya pupuwedeng pumasok o kahit ang kumatok man lang ng gate. Bago kasi makarating sa bahay namin, madadaanan muna ang isang eskinita.** flashback **"Nandito na tayo, umuwi ka na.." Medyo madilim na nang makarating kami. Traffic kasi.Hanggang bukana lang siya ng eskinita. Hindi na siya puwedeng dumiretso sa loob niyon. Dahil nakatitiyak akong nagkukumpulan pa rin ang mga tsismosa sa lugar namin.

Kabanata 5His weakness"Say something before you die bitch!"Boses ko lang ang maririnig sa loob ng cafeteria.. kung may ilang boses mang nakaligtas sa bibig ng mga estudyanteng narito, iyon ay ang sabay-sabay nilang singhapan.Ang mga estudyanteng kumakain kanina'y napako na sa kinauupuan nila.May ibang pilit na nagtatago, sa takot na mapagbalingan ko nang nagliliyab kong galit.Ang ilan ay nakatulala.Ni isa man ay walang naglakas ng loob na pigilan ako. Kahit pa nga ang mamasungit na staff ng cafeteria. Ipinagpapatuloy lamang nila ang kanya-kanyang gawain na para bang walang nangyayaring komosyon sa lugar.Sa matinding galit na nararamdaman ko ngayon. Imposibleng tumigil pa ako sa nasimulan ko.Wala akong pakialam mapatay ko man ang babaeng sinasakal ko.Mas lalo kong diniinan

Kabanata 7SalamatWave's p.o.v.Nag-aalangan akong lumapit kay pinuno. Lagpas sampung minuto na kasi ang nakalipas mula nang utusan niya ako. Medyo nahirapan akong hanapin ang first aid kit niya sa kwarto. Ayaw ko namang magkalat sa silid niya at baka mapektusan pa niya ako.Nakakahiya kaya yun. Lalo pa ngayong may kasama siyang magandang babae, and it's unusual of him, kasi hindi naman talaga siya nagdadala ng babae sa palasyo niya.Sa katunayan, siya ang kauna-unahang babaeng dinala ni Pinuno rito sa bahay pahingahan niya.Matinik yan sa babae, habulin din, pero sa tagal ng pagkakaibigan namin ngayon lang talaga---"Ano, buong araw mong balak na hawakan ang mga yan?!"Para akong baklang napaigtad sa sigaw niya. Napilitan akong humakbang sa gawi nila noong babaeng kasama niya.

Kabanata 9SurpriseSeryoso akong nagpupunas ng mesa ng biglang mapaigtad sa gulat, dahil sa sunod-sunod na pagkalabog ng gate mula sa labas.Sabado ngayon at napagpasyahan kong linisin ang buong bahay. Mag-isa lang ako ngayon, nasa trabaho na kasi si Tita Lani.Nakapagtataka, kung si Tita Lani iyong bumalik para kuhanin ang nakaligtaang gamit, hindi naman iyon padabog kung kumatok.Kinibit ko ang balikat.At nagmamadaling tumakbo papunta sa gate."What took you so long?" Busangot na mukha ni Drake ang sumalubong sa akin ng pagbuksan ko ng gate."