บททั้งหมดของ Oh My Dog! : บทที่ 11 - บทที่ 20

Maymay’s POV“Sige magpapasa rin ako ng resume sa The Marquez bukas.”Ani ko kay Mary na kausap ko sa phone. Nagtratrabaho kami sa PLDG Company, bilang sales agent na naghahanap  ng makakabitan ng internet connection.“Oo pwede, sige na magingat ka pauwi.”“Thank you.” Sabi ko bago ibaba ang tawag. Wala akong dalang payong kaya nandito ako sa waiting shed para magpatila ng ulan, kakababa ko lang ng bus.Napakurap ako ng ilang beses nang makita ang isang aso na bigla na lang tumawid sa highway. Tumayo ako sa pagkakaupo at tiningnang maigi ang aso. Hindi ako pwedeng magkamali, si Lilly ang aso na ‘yon.  Kahit malakas ang ulan ay mabilis pa rin ang takbo ng ibang mga sasakyan. “Lilly!” Sigaw ko , napatigil siya sa pagtakbo at tila hinanap ang sumigaw ng pangalan niya. Sa sobrang pag-aalala ko na baka masagasaan siya ng mga rum

Lilly’s POVThe rain got even more heavy, the gun shot synchronized with the loud thunderstorm and lightning. The light from the lightning reflect on the killer’s golden watch.I need to take a closer look at that watch. When the police asked me for some details of the killer, wala akong maalala noon kundi kung paano namatay sa harap ko ang mga magulang ko. How can I forgot such an important detail.“Kilala mo ba sila?” Tanong sa akin ni Apollo. Umayos ako ng tayo at huminga ng malalim.“Hindi, pasensya na Apollo pero masama ang pakiramdam ko. Pwede bang umuwi na tayo?” Tumango naman si Apollo. Sa priority seat kami umupo ni Apollo dahil bakante naman siya ang nakapwesto sa may bintana.“Maymay,” Napatingin ako kay Apollo, diretso lang ang tingin nito sa harapan. “Pwede mong sabihin sa akin ang problema mo. Magkaibigan tayo at parang magkapatid na din ang turingan natin

Lilly’s POV“Sabi ko naman sayo hindi mo na ako kailangan ihatid. Wala naman mangyayaring masama at kung meron man kaya ko ang sarili ko.” Sabi ko kay Loopy. Hinatid kasi ako nito hanggang dito sa bukana ng barangay kung saan nakatira si Apollo.“Kailangan kong ingatan ang susi para mailigtas ang kapatid ko, kung may mangyayaring hindi maganda sayo madadamay ang kapatid ko.”“Oo na oo na gets na kita, oh siya magingat ka at, salamat.” Hindi ito nagresponse sa sinabi ko, tumalikod lang ito at naglakad na paalis. Suplado talaga mana kay Ren.Napalinga-linga ako sa paligid nang maamoy ko na nasa malapit lang si Apollo at Maymay. Mukhang kakadaan lang nila dito, excited akong naglakad nang mabilis para mahabol ko sila. Napatigil ako sa pagtakbo nang madapa si Apollo at biglang sabunutan ng isang lalaki si Maymay t’saka ito malakas na itinulak sa mga malalking garbage can, nakalikha ito ng malaka

Chapter 18Lilly’s POV“Please, huwag mong sisihin ang sarili mo.” Ani ni Apollo, kagaya ko ay tuloy-tuloy din ang pagdaloy ng luha sa pisngi niya. “Iniwan kita noon, kung hindi kita iniwan noon hindi mangyayari sa atin ito. Ako ang dapat sisihin.”“Ano ba kayo! Walang ibang dapat sisihin sa mga nangyare noon kundi ang taong pumaslang sa mga magulang niyo. Pareho kayong biktima rito, hindi niyo ginusto ang lahat ng nangyare.” Napatingin kami kay Maymay nang magsalita ito, she was also crying. Kagaya naming ay biktima rin siya. My chest feels like it’ll burst.“Maymay, I need you to tell this to Apollo,” Tumango si Maymay at hinintay ang sasabihin ko.“Ginawa mo iyon para iligtas ang sarili mo, at masaya akong nakaligtas ka. Hindi totoong basta mo na lang ako iniwan, you have no choice that time. Itinago mo ako noon kung kaya’t hindi ako nakita

Apollo’s POV“Apollo sorry!” Nahirapan pa itong magsalita dahil panay ang hikbi nito. “Hindi naman kita minamaliit kahapon, sobrang nagaalala lang ako sa kalagayan mo kaya ko na sabi ‘yon.” Nakadinig ako ng mga bulungan, marahil ay pinagtitinginan na kami ng mga tao ngayon, hindi man ako nakakakita pero nahihiya pa rin ako dahil baka iba na ang iniisip nila sa amin ni Maymay.“Hindi ka pa magaling kahapon, inuubo ka pa nga at sobrang delikado nung pinuntahan namin. Sorry talaga Apollo nasaktan ko ang feelings mo.” Marahan kong hinaplos ang buhok nito, may sumilay din na mga ngiti sa labi ko. Hindi ko mapigilang hindi mapangiti. Akala niya ay galit ako sa kanya dahil sa hindi ako nakasama kahapon. Hindi naman ako galit, nagtampo lang ako at nadala ng emosyon ko. Hindi ko akalain na ganito ang epekto nito kay Maymay.“Huwag ka nang umiyak, hindi ako galit. Pasensya ka na at matampuhin ang kaibi