ห้องสมุด
ค้นหา
หน้าหลัก / ทั้งหมด / Chased by the past / บทที่ 11 - บทที่ 20

บททั้งหมดของ Chased by the past: บทที่ 11 - บทที่ 20

23

Chapter 11 || Last conversation

Last conversationNagising ako at agad kong tignan ang oras sa cellphone ko at agad na bumungad sa akin ang tadtad na missed calls at text galing kay Roce at Tyler.Nang tignan ko ang oras ay alas-dos pa lang ng umaga. Binuksan ko ang message mula kay Roce at ang panghuli na lang ang binasa ko dahil sa dinami-dami ng text niya ay tinatamad akong basahin ‘yon isa-isa.From Rocy:‘Hoi Kris magreply ka nga. Namatay ka na ba diyan? Hahaha hoi wag muna ha, ‘yong utang mo pa sakin.’Natawa 
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 12 || Attacked by the past... again.

Attacked by the Past...again. Isang linggo na ang nakalipas ngunit hindi ko man lang namalayan. Ilang araw na rin pala akong hindi pumapasok. Naging malala ang kalagayan ko nitong nakaraang araw, kung noon nakakaya ko pang kumilos at gumawa ng mga bagay-bagay ngayon ay hindi na. Halos gabi na akong nagigising at umaga na rin ako natutulog.Kasalukuyan akong nakahiga sa kama at alas otso na ng gabi. Hindi pa ako kumakain buong araw at hindi pa rin naman ako nakaramdam ng gutom. Napatingin ako sa gawi kung saan na
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 13 || Slowly starting the new present

Slowly starting the new present Biyernes na ngayon at wala pa akong tulog ‘mula kagabi. Pinilit ko ang sarili kong bumangon at magbihis. Papasok ako ngayon dahil walang magagawa ang hindi ko pagpasok sa problema ko. At nakakatuwang ngayon lang ‘to pumasok sa isip ko sa ilang araw kong pagliban ng klase.Pagdating ko sa paaralan ay bumungad sa akin ang ingay ng mga kaklase ko. Pagkita nila sa sa akin ay agad nila akong nilapitan ang ang iba naman ay niyakap ako."Kris ayos ka na?""Kris namiss kit
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 14 || Telling him

Telling him Kasalukuyan akong naka-upo sa terrace habang lumalayag na naman ang isip ko.   Isang oras na ang nakalipas pero hindi pa rin nawawala sa isip ko ang usapan namin ni Shawn kanina. Bakit parang ang dali-dali ko lang kalimutan para sa kanya? ‘Yon lang ba talaga ang dahilan niya?  ‘Bakit ka pa ba aasa na may taong mananatili sa tabi mo Kris? Lahat ng tao ay nagbabago at kasama no’n ang pagbabago niya sa pagsasama niyo.’ Naputol ang aking pag-iisip&
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 15 || Is it a threat?

Is it a threat?Tyler POV:Nagising ako dahil sa ingay ng pag-ring ng cellphone ko, nang tignaan ko ay si mama pala ang tumawag. Mabilis ko iyong sinagot dahil baka magising din si Kris dahil sa ingay. “Jusko ka Tyler! nasaan kang bata ka?!” bungad ni mama sa kabilang linya. “Ma! Andito ako kina Kris,” Mahinahong sabi ko, rinig ko naman kaagad ang pagkawala niya ng malalim na hininga. “At anong oras ka pumunta d’yan? Ba’t ‘di ka nagpapaal
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 16 || The past

The pastKris POV:Nang makaalis sina Roce at Tyler ay agad akong tumungo sa terrace at doon nag-gitara. Napapikit ako ng tumama sa balat ko ang malamig na hangin habang pinapalid naman nito ang mahaba kong buhok na matagal ko ng hindi nagupitan.  Napangiti ako ng tumama sa mukha ko ang ilang hibla ng buhok ko at agad akong nalungkot sa memoryang pumasok sa isip ko. Flashback: “Ma…bakit hindi mo ginugupitan ang mga buhok ko?” takang tanong ko
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 17 || That day─ everything changed

That day─ Everything changed Flashback continuation: Nagising ako dahil sa yugyog ni ate sa balikat ko. “Kris, gising na. Kain na daw tayo,” sabi ni ate habang patuloy na niyuyogyog ang balikat ko. Inaantok pa ako dahil late na akong nakatulog kagabi. Inaantok man ay pinilit ko ang sarili kong bumangon dahil kilala ko si ate at hinding-hindi niya ako titgilan kapag hindi ako gumising. 
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 18 || How about the present? ─with him  

How about the present? ─with him Kris’s POV: Agad na nawala ang ngiti sa aking labi dahil sa itinanong ni Roce. Ang sayang naramdaman ko kanina ay agad na napalitan ng lungkot. Should I answer it? Pipilitin ba nila ako kapag hindi ko sinagot ang tanong ‘yon? Napabuga ako ng malalim na hininga at bahagyang ngumiti. Bahala na! Ba’t ko pa ba hindi sasabihin? “Honestly, I don’t know. I mean… we’re all good since&n
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 19 || Begin where they begin

Begin where they begin Nagising ako kinaumagahan dahil sa ingay ng pag-ring ng cellphone ko. Pilit kong iminulat ang aking mata kahit antok na antok pa ako. Nang tignan ko ang screen ng cellphone ko ay bumungad sa akin ang pangalan ni Tyler.  Inis ko namang sinagot ang tawag niya. “Lintik ka Tyler! Anong kailangan mo? Ang aga-aga saka mo sisirain tulog ko!” bungad ko sa kaniya. “Lintik ka rin Barbas. Una, tumawag ako para sabihin sayo na hindi ako makakapunta diyan&n
อ่านเพิ่มเติม

Chapter 20 || If I could take back the time

If I could take back the time. “So? How’s your life so far?” pagbasag ko ng nakakabinging katahimikan na nagingibabaw sa amin ngayon. “Ayos lang… Gano’n pa din,” maikling sagot niya habang nakatingin sa malayo. Agad naman akong napatango-tango sa sinabi niya.  ‘Bakit niya ba ako inaya dito tapos mananahimik lang pala siya?’ giit ko sa isip. “Wait me here. May kukunin lang ako,” giit niya at agad na tumayo at pumunta sa sasakyan niya.  Inalis&nb
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status