บททั้งหมดของ KEEPING THE CEO: บทที่ 91 - บทที่ 100

"HI Miss Shella, where's John Louis?" "Hindi ako hanapan ng nawawalang unggoy!" singhal ko nang makasalubong si Chadrich. Hindi ko na rin siya nilingon kahit na naririnig ko ang ilang beses niyang pagtawag sa pangalan ko. Bahala sila ng kaibigan niyang unggoy. Ang ganda-ganda ng mood ko kanina kasi binigyan ako ni Jolo ng bulaklak tapos wala pang isang oras ay sisirain na naman ng magaling na unggoy na 'yon. Akala ko pa naman ay masusulit namin ang huling araw namin dito sa isla, akala ko din ay ipapasyal ako ng mokong pero mukhang malabo na yata 'yon mangyari. Puro akala lang pala ang lahat. Bwiset!Dire-diretso pa rin ako sa ginagawang malalaking hakbang upang tuluyan nang makalayo sa lugar. Ayoko na kumain! Tatambay nalang ako sa tabing dagat at mamimingwit ng isda kung sakaling magutom. Tama! Hindi na ako aasa kay Jolo sa anumang bagay. Ayoko na din makita ang pagmumukha ng damuhong iyon at ni paghinga niya ay kinaiinisan ko na din. Ubusin niya a

"JOLO, nasaan tayo?" iyon agad ang tanong ko nang marinig ang mahinang pagtigil ng makina ng sinasakyan naming chopper.Maingat na itinigil at ibinaba ni Rusty ang chopper sa isang rooftop kung saan kami nakasakay. Naunang bumaba si Jolo kaya naman hinintay ko na munang pagbuksan niya ako ng pinto at alalayang makababa. Binitbit ko na ang isang maliit na bag na tanging dala ko at lumapit na sa may pintuan ng chopper. "Here baby, cover your head," mariing utos ni Jolo at ipinandong sa ulo ko ang isang coat na hindi ko naman napansin  kung hawak na ba niya iyon kanina pa. Saan naman kaya niya nakuha ito?Magtatanong pa sana akong muli kung bakit kailangan ko pang magpandong ng ulo ngunit halos maningkit ang mga mata ko nang sumalubong sa akin ang matinding sikat ng araw. Nasa Maynila na ba kami? Agad-agad akong bumaba at naghanap muna ng masisilungan ngunit tanging ang fire exit lang ng building ang nakikita ko. Ayoko namang mauna pumasok at iwanan sila

"SA tingin mo magiging okay lang si Lawrence kasama 'yung mga panget na lalaking 'yon?" tanong ko kay Rusty habang naghihintay kaming bumukas ang isang elevator. Dahan-dahan itong lumingon sa akin at inilagay sa bulsa niya ang cellphone na parang kanina niya pa yata kinakalikot. "Huwag mo nang abalahin pa ang sarili mong isipin pa 'yon, Shella. At saka, akala ko ba ayaw mong malagay sa kapahamakan ang baby na nasa sinapupunan mo? Ano nalang kaya ang nangyari sayo kung sakaling mainit din ang ulo ng mga lalaking kumukuha kay Lawrence? You should consider your options more carefully, hindi ka dapat basta-basta nangingielam pagdating sa mga ganoong bagay."Mabilis na kumunot ang noo ko at naningkit ang mga mata nang marinig ang mahabang litanyang panenermon ng binata. Hindi lang pala chismoso si Rusty, daig niya pa si Nanay Leoning pagdating sa pagsesermon. Alam ko naman na delikado 'yung ginawa ko kanina eh, harangan ko ba naman at yakapin nang mahigpit si Lawrence

ILANG minuto na rin simula nang marating namin ni Rusty ang venue ng party. Nakaupo lamang kami sa isang gilid at panay lamang linga para mahanap si Jolo. "Ah Shella?" agad akong napalingon sa binata nang marinig ang biglaang pagtikhim nito at pagtawag sa aking pangalan. "Bakit?" tanong ko at marahan na inilapit ang tenga sa kanya. Hindi ko alam kung nagsisimula na ba ang party dahil medyo mga kantang dumadagundong sa tenga ang ipinatutugtog nila. Lumapit rin nang kaunti si Rusty sa akin bago nagsalita. "I have to go somewhere, mabilis lang. Okay lang ba kung iwan muna kita dito?" saad nito at muli nang lumayo. Saglit akong napakunot ng noo dahil tanging ang mga huling salita lamang ng binata ang maayos kong narinig. Mukhang nakuha naman nito ang ibig sabihin ng pagtataka sa aking mukha kaya isang beses ulit itong lumapit sa akin at bumulong sa aking tenga. "I said I have to go somewhere for a bit, okay lang ba kung iw

"SIGURADO kana ba sa desisyon mo? Hindi na magbabago ang isip mo, Shella?" Saglit akong napalingon sa labas ng bintana nang marinig ang muling tanong sa akin ni Rusty, nakasakay ako ngayon sa loob ng sasakyan niya at hindi ko na alam kung saan na ba kaming lugar naroon. Medyo malalim na din kasi ang gabi at mangilan-ngilan nalang ang nakikita kong signboard. Marahas muna akong napabuntong hininga bago sulyapan ang binatang nagmamaneho sa tabi ko. "Oo naman, matagal ko na din naman kasi itong plano-""Nang ganito ang nangyayari? You want to leave John Louis in the midst of this chaos?" singit nito sa gitna ng mga sinasabi ko kasabay ng pagkakakunot ng kanyang noo. "Wala naman akong maitutulong eh, at saka siya na rin mismo ang nagsabing huwag na raw akong magpapakita sa kanya... kahit kailan," malungkot kong saad at mabilis na nag-iwas ng tingin. Naalala ko na naman kung paano bumagsak at nagkapira-piraso ang puso ko nang mar