Lahat ng Kabanata ng My Sweet Surrender: Kabanata 21 - Kabanata 30

Overall, the whole trip was unforgettable. The magnificent flower farm was full of different kinds of flowers in different colors. It is covered by pine-fringed mountains and vegetable farms. We can even see Mt. Pulag and Mt. Timbak from a distance. Ang pinakanakaagaw talaga ng pansin ko sa lahat ng tanawin ay ang cabbage roses. For me, they were the most unique and most beautiful ones there. Dumaan muna kami sa ancestral house nila Caleb upang kunin ang aming mga gamit. Nagpaalam na rin ako kay Aling Henya at sa ilang mga kasambahay na nagsilbi sa akin. Buong biyahe pauwi sa Maynila ay tulog lang ako. Nagising lang ako nang maramdaman na ang init ng panahon mula sa labas. Hinubad ko agad ang suot kong coat at sinulyapan si Caleb. Seryoso lang siyang nagmamaneho at pasulyap-sulyap lang sa akin mula sa rearview mirror. "Caleb, itabi mo muna ang sasakyan. I'll take over so that you can rest for a while.” His lips immediately protruded when he saw the smug look on my fa

Ang mga sumunod na araw ay tila naging isang magandang panaginip para sa akin. I've never felt this happy in my life before! Akala ko ay kuntento na ako noong nanliligaw pa lang si Caleb sa akin, pero iba pa rin pala ang pakiramdam kapag may commitment na sa isa't isa. So ito pala 'yong pakiramdam nang may label, ano? Caleb has been visiting me every day at school at madalas ay sabay rin kaming nagla-lunch kasama si Ivory. Nagpanggap pa nga siyang hindi niya kilala si Caleb noong una at tinanong-tanong pa siya ng kung anu-ano kahit naikwento ko naman na iyon sa kanya dati. Ipinakilala ko rin si Caleb kay Tati noong huli niya kaming binisita rito sa school. Nagta-trabaho na kasi siya bilang nurse kaya hindi na kami masyadong nagkikita. Mag-iipon daw muna kasi siya upang makapag-enroll na rin sa medical school at makahabol sa amin. Ipinakausap at ipinakilala ko na rin noon si Caleb kay Rafael through video call. Kahit kilala na niya ito ay nagkunwari pa rin siyang ngay

Kinabukasan ay hindi muna ako pumasok sa school dahil masama ang pakiramdam ko. Nagising lang ako dahil sa sunud-sunod na pagtunog ng cellphone ko. Sinilip ko ito at nakitang mayroon akong ilang unread messages mula kay Caleb. Ibinilin ko rin sa mga kasambahay, lalong-lalo na kay Skylen na kapag hinanap ako ni Caleb dito sa bahay ay sabihin niyang busy ako sa school o kaya sa trabaho. Hindi na nagtanong pa sa akin ang kapatid ko kagabi at tila may kaunting ideya na siya sa nangyari sa amin. Ipinagpasalamat ko naman na hindi na siya nagtanong pa dahil hindi ko alam kung kaya ko bang ikwento sa kanya iyon lalo na't sariwa pa ang sakit na nararamdaman ko. From: Caleb Avanzado I went to the hospital, too. Sabi nila ay wala ka raw duty ngayong araw. Please text me back as soon as possible. I'm really worried, Georgianna. Tears started to pool in my eyes and my vision became blurry while reading his messages over and over again. I have never met s

"Georgianna..." Sinulyapan ko lang si Caleb nang salubungin niya ako pagkalabas ko sa operating room at nagpatuloy lang sa paglalakad. Naramdaman ko ang pagsunod niya sa akin ngunit hindi ko na siya nilingon pang muli. Nginitian at binati ko pabalik ang mga nakasalubong kong doktor at hospital staff. Napansin ko ang pagsulyap nila sa lalaking nakabuntot sa akin kaya umusbong ang aking iritasyon. Halos mapatalon siya sa gulat nang bigla ko siyang harapin. "What exactly do you need, Caleb?" Napansin ko ang bahagyang paggalaw ng kanyang Adam's apple. He parted his lips but immediately pursed it again. I looked at him nonchalantly. "Ano? Wala ka bang sasabihin?" Sinulyapan ko ang wrist watch ko bago patamad na ibinalik ang tingin sa kanya. "Marami pa kasing naghihintay na pasyente sa akin. Nasasayang 'yong oras ko." Binasa niya muna ang ibabang labi bago magsalita. "I just want to talk to you, Georgianna." "Nag-uusap na tayo," nauubos ang pasensya

Pinanatili ko lang ang tingin sa pasyenteng maingat na itinutulak ngayon palapit sa helicopter. Bahagyang bumigat ang bawat paghinga ko nang maramdamang tumabi si Caleb sa akin. "Dr. Carvajal, sasamahan mo ba ang pasyente?" tanong ng isang paramedic sa akin. Bago pa ako makasagot sa kanya ay tumunog ang aking dalang two-way radio. "Dr. Carvajal, are you there?" I cleared my throat before speaking. "Received. What do you have there?" "Doc, we have an emergency case here. We have a trauma patient. His vitals are currently stable. He suffered from some abrasions and he's complaining about wrist pains. Na-check na po namin kung may nararamdaman ba siyang sensation sa kamay pero hindi niya raw maigalaw ang kanyang hinlalaki." Saglit akong napaisip. "Baka naipit ang median nerve niya. Use a pad splinter on his arm for now. Dalhin niyo muna sa rescue tent at hintayin niyo ako riyan." "Copy, Doc." Ibinaba ko muna ang radyo upang tumulo