All Chapters of Rush Marriage: Chapter 21 - Chapter 30

Sa sandaling lumabas si Mylica sa opisina ni Villamor, alam niyang tapos na ang tahimik niyang linggo.Nakatayo si Jonalyn sa tabi ng mesa ng secretary. Nakangiti ito na para bang walang nangyari sa pagitan nila.Matagal nang inaasahan ni Mylica ang pagkikitang ito. Gayunpaman, masakit pa ring makita ang babaeng dati niyang itinuring na kapatid.Umalis si Villamor nang umagang iyon para dumalo sa isang conference, kaya iyon ang unang pagkakataong nagkaroon si Mylica ng libreng lunch break matapos ang ilang araw.Plano sana niyang bumili ng coffee at namnamin ang katahimikan.Sa halip, muli niyang nakaharap ang isa pang bahagi ng buhay na iniwan niya.“Umaasa akong makita si Mylica,” sabi ni Jonalyn sa secretary. “Narito ba siya?”Tumingin ang secretary kay Mylica.Sinundan ni Jonalyn ang tingin nito, at agad na lumiwanag ang mukha niya.“Naroon pala siya!”Mabilis itong lumapit at niyakap si Mylica.Nanatiling matigas ang katawan niya.Napakaraming alaalang ibinalik ng yakap na iyon.N

Ang pinakamadaling paniwalaang kasinungalingan ay ang kasinungalingang ibinabalot sa pag-aalala.Iyon ang dahilan kung bakit hindi kailanman nagmamadali si Jonalyn.Nang gabing iyon, tahimik siyang nakaupo kasama nina Eric at Claire habang mahinahong ikinukuwento ang naging lunch nila ni Mylica.“Napakaingat niya,” sabi ni Jonalyn. “Marahil, binago siya ng anim na taong pagkawala. Hindi niya ako malugod na tinanggap, pero hindi rin niya ako tuluyang itinaboy.”Nagsalubong ang mga kilay ni Eric. “Hindi kayo mapaghiwalay noon. Sa tingin mo, may nangyari sa inyong dalawa?”Umiling si Jonalyn.“Wala namang ganoon. Pinoprotektahan lamang niya ang sarili niya.”Hininaan nito ang boses.“Baka pati mula sa akin.”Napatingin si Claire kay Eric habang lumilitaw ang pag-aalala sa kanyang mukha.“Sana ayos lang siya. Maaaring mukhang malayo ang loob ni Mylica, pero nagmamalasakit pa rin siya sa iyo.”“Alam ko,” sagot ni Jonalyn. “Nagbabago ang mga tao. Kung minsan, kailangan nating tumingin nang m

Isinara ni Mylica ang p***o ng bedroom at sumandal doon.Isang pagkakamali ang manatili sa iisang suite kasama si Villamor.Hindi dahil naniniwala siyang lalampas ito sa hangganan.Kundi dahil may bahagi sa kanyang umaasang kakatok ito.Tiningnan niya ang malaking kama sa likuran niya bago ibinalik ang tingin sa pintuang naghihiwalay sa kanya mula sa sitting room.Natutulog si Villamor sa makitid na sofa habang nasa kanya ang buong kama.Nagpalit ng damit si Mylica at sinubukang matulog. Ngunit sa tuwing ipinipikit niya ang mga mata, bumabalik ang mga alaala.Ang mga bisig ni Villamor sa paligid niya.Ang mahinahon nitong boses.Ang gabing pinagsaluhan nila anim na taon na ang nakalipas.Ang gabing nagbigay sa kanya kay Shieka.Humiga si Mylica nang patagilid at itinaas ang kumot.Walang ginawang mali si Villamor.Nag-alok itong matulog sa kotse, ibinigay sa kanya ang bedroom, at hinayaan siyang i-lock ang p***o. Dapat sana ay naging mas madali ang lahat dahil sa paggalang nito.Sa hal

Pagsapit ng umaga, naniwala si Villamor na pinagtaksilan siya ni Mylica.Hindi pa lamang iyon alam ni Mylica.Noong nakaraang gabi, sa wakas ay tumigil siyang labanan ang sariling damdamin.Matapos siyang lumayo sa una nilang halik, bumalik siya kay Villamor at inamin ang katotohanang matagal niyang kinatatakutan.Gusto niyang mapalapit dito.Hindi siya pinilit ni Villamor.Hiniling lamang nitong maging tapat siya.Kaya muling hinalikan ni Mylica si Villamor.Sa pagkakataong ito, hindi na siya lumayo.Sa loob ng isang gabi, hinayaan niyang kalimutan ang nakaraan, ang kanyang mga takot, at ang lahat ng bigat na napakatagal niyang dinadala.Pinayagan niya ang sariling maniwalang baka hindi kailangang manatiling magulo ang lahat sa pagitan nila.Baka maaari nang unti-unting mawala ang galit at sakit na ilang taon na nilang dinadala.Ngunit pagsapit ng umaga, bumalik ang katotohanan.Nagising si Mylica na nakahilig ang ulo sa dibdib ni Villamor habang nakayakap ang isang braso nito sa kany

Dumiretso si Villamor sa bahay ng kanyang mga magulang.Maaari sana siyang bumalik sa hotel at umiwas sa lahat hanggang sa humupa ang iskandalo.Ngunit hindi niya kayang magtago mula sa kanyang mga magulang.Hindi matapos ang nangyari.Kailangan niya silang harapin.Pagdating ni Villamor, naroon na si Jim.Sa sandaling pumasok siya sa living room, nagsikip ang kanyang dibdib.Nakaupo ang kanyang ina habang namumula ang mga mata. Tahimik namang nakaupo sa tabi nito ang kanyang ama.Tumayo ang kanyang ina.“Paano mo nagawa ito?”Natigilan si Villamor.“Patawad, Mom.”“Paano mo nagawa ito sa amin?”“Hindi ko kailanman ginustong mangyari ito.”Lumapit siya rito.“Hindi ko alam na may maglalathala ng mga sinabi ko sa kanya.”Umiling ang kanyang ina habang muling napupuno ng luha ang mga mata nito.“Akala ko, nalampasan na natin ito. Bakit mo sinabi sa ibang tao? Bakit hindi ka muna lumapit sa amin?”Nawasak ang depensa ni Villamor nang makita niya itong umiiyak.Lumuhod siya sa harapan nit