Rush Marriage

Ang unang nakita ni Mylica pagpasok sa apartment ng kanyang fiancé ay isang pares ng puting high heels.

Natigilan siya sa may pintuan.

Kilala niya ang mga sapatos na iyon. Siya mismo ang bumili ng mga iyon bilang regalo sa kaarawan ni Jonalyn, ang kanyang stepsister, matalik na kaibigan, at isa sa mga babaeng dapat sana ay kasama niya sa kasal kinabukasan.

Humigpit ang hawak ni Mylica sa kanyang mga susi.

Bakit narito ang sapatos ni Jonalyn sa apartment ni Jim?

Ilang oras lamang ang nakalipas, parang perpekto pa ang lahat.

Nakatayo si Mylica sa harap ng salamin habang suot ang tapos na niyang wedding dress. Nakangiting nakatayo sa tabi niya si Jonalyn.

“Ang ganda mo,” sabi nito.

“Bukas, magiging Mrs. Jim na rin ako,” sagot ni Mylica sabay kabadong tawa.

Niyakap siya ni Jonalyn. “Magiging napakasaya mo.”

Naniwala si Mylica.

Bakit naman hindi?

Hindi man niya tunay na kapatid si Jonalyn, sabay silang lumaki matapos ikasal ang kanilang mga magulang. Iisang kuwarto ang kanilang pinagsaluhan, pati na ang kanilang mga sikreto at pangarap.

Halos lahat ng bagay ay ipinagkakatiwala ni Mylica kay Jonalyn, lalo na ang tungkol sa kasal.

Nang gabing iyon, hindi makatulog si Mylica dahil nami-miss niya si Jim, kaya tinawagan niya ito.

“Hello, future wife,” masayang bati nito.

Napangiti agad si Mylica nang marinig ang boses nito. “Hello rin, future husband.”

“Miss mo na agad ako?”

“Sobra. Nasaan ka?”

“Nasa apartment. Inaayos ko na ang lahat bago lumipat dito ang magiging asawa ko.”

Uminit ang puso ni Mylica. “Mahal kita.”

“Mas mahal kita.”

Walang kaalam-alam si Jim na nagmamaneho na si Mylica papunta sa apartment nito para sorpresahin siya.

Ngunit ngayong nakatayo na siya sa loob at nakatitig sa sapatos ni Jonalyn, unti-unting naglaho ang kanyang ngiti.

May puting damit at pulang blazer na nakapatong sa sofa. Iyon mismo ang suot ni Jonalyn kanina.

Bumilis ang tibok ng puso ni Mylica, ngunit pilit siyang naghanap ng inosenteng paliwanag.

Baka dumaan lamang si Jonalyn at naiwan ang mga gamit nito.

Biglang narinig niya ang tawa ng isang babae mula sa loob ng apartment.

Nanigas si Mylica.

Kabisado niya ang tawang iyon.

Kay Jonalyn iyon.

Makalipas ang ilang sandali, narinig naman niya ang tawa ni Jim.

“Dapat nakita mo siya kanina,” sabi nito.

“Tama na,” sagot ni Jonalyn habang humahagikhik.

“Hindi, seryoso ako.”

Binago ni Jim ang tono ng boses nito para gayahin si Mylica.

“Pakiramdam ko, ako na ang pinakamagandang bride.”

Sabay silang humalakhak.

Tinakpan ni Mylica ang kanyang bibig.

Iyon mismo ang sinabi niya habang sinusukat ang wedding dress niya kanina.

Nagpatuloy si Jim sa panggagaya sa kanya.

“Parang magsisimula na ang sarili kong fairy tale.”

Mas lalo pang lumakas ang kanilang tawanan.

Kinuha ni Jonalyn ang isa sa pinakamasayang sandali sa buhay ni Mylica at ginawa itong katatawanan para kay Jim.

“Napakabata pa ng isip niya,” dagdag ni Jim. “Nakakapagod na.”

Parang kutsilyong tumagos sa dibdib ni Mylica ang mga salitang iyon.

Kinabukasan, dapat sana ay haharap siya sa lahat ng taong mahal niya at mangangakong habambuhay niyang makakasama ang lalaking ito.

Ngunit ngayon, pinagtatawanan siya ni Jim kasama ang babaeng pinagkakatiwalaan niya nang buong-buo.

Gusto nang umalis ni Mylica, ngunit napako siya sa kinatatayuan nang muling magsalita si Jim.

“Ang mana niya lang naman ang dahilan kung bakit hindi ko siya iniiwan.”

Sa isang nakapangingilabot na sandali, parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ni Mylica.

Ang kanyang mana?

Iyon lang ba ang halaga niya kay Jim?

Hindi ang babaeng gusto nitong pakasalan. Hindi ang taong mahal nito.

Isa lamang siyang daan para makakuha ito ng pera at kapangyarihan.

Mahinang tumawa si Jonalyn, at lalo lamang lumalim ang sugat sa puso ni Mylica.

Maingat siyang umatras bago pa nila matuklasang naroon siya. Wala silang kaalam-alam na narinig niya ang lahat, o na sapat na ang kanyang nalaman para sirain ang kasal na matagal nilang pinaghandaan.

Tumalikod siya at mabilis na tumakbo palabas.

Pagdating niya sa kotse, halos wala na siyang makita dahil sa mga luha. Habang nagmamaneho palayo, paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang malupit na sinabi ni Jim at ang nakasasakit na tawa ni Jonalyn.

Gaano na katagal ang kanilang panloloko?

Ilang beses silang ngumiti sa kanya habang itinatago ang katotohanan?

Itinuring ba talaga siyang kapatid ni Jonalyn?

Minahal ba talaga siya ni Jim?

Biglang umalingawngaw ang busina ng sasakyan sa tabi niya.

Napatingin si Mylica at nakita ang malalakas na ilaw na mabilis na papalapit. Agad niyang inapakan ang preno, ngunit huli na ang lahat.

Bumangga ang kotse niya sa isa pang sasakyan.

Umalingawngaw sa kalsada ang tunog ng nagkiskisang bakal bago tuluyang tumahimik ang paligid.

Mahigpit na napakapit si Mylica sa manibela. Umuugong ang kanyang mga tainga at nanginginig ang mga kamay niya.

Bumukas ang p***o ng itim na sedan. Isang matangkad na lalaki na nakasuot ng maitim na suit ang bumaba at dumiretso sa kanyang kotse.

Inihanda ni Mylica ang sarili. Inaasahan niyang galit na galit ito.

Ngunit nang makarating ang lalaki sa kanyang bintana, pag-aalala ang nakita niya sa mga mata nito.

“Ano ba ang iniisip mo?” matigas nitong tanong. “Puwede kang napahamak nang husto.”

Sinubukan ni Mylica na sumagot, ngunit walang salitang lumabas sa kanyang bibig.

Sa halip, tuluyan siyang napaiyak.

Hindi siya umiiyak dahil sa aksidente.

Kinabukasan dapat ang araw ng kanyang kasal. Ngunit ang lalaking mahal niya ay mana lamang pala niya ang habol. Mas masakit pa roon, tinulungan itong lokohin siya ng babaeng itinuring niyang sariling kapatid.

Lumambot ang ekspresyon ng estranghero.

“Nasaktan ka ba?”

“Sa tingin ko, hindi naman.”

Tiningnan nito ang sirang harapan ng kanyang kotse. “Hindi mo na ito maipagmamaneho.”

Halos mapatawa si Mylica.

Wala nang nangyayari sa buhay niya ayon sa plano.

“Puwede kong tawagan ang mga pulis,” alok ng lalaki.

“Huwag.”

Masyadong mabilis ang kanyang sagot, ngunit ayaw ni Mylica ng mga tanong. Hindi niya kayang ipaliwanag kung saan siya nanggaling o kung bakit siya umiiyak.

Sandali siyang pinagmasdan ng estranghero.

“Kung ganoon, hayaan mong dalhin kita sa ligtas na lugar.”

Nag-alinlangan si Mylica.

Mapanganib ang magtiwala sa isang lalaking ngayon lamang niya nakilala. Ngunit hindi pa niya kayang umuwi at harapin ang kanyang pamilya.

At lalong hindi niya kayang bumalik kay Jim.

“Hindi kita pipilitin,” dagdag ng lalaki.

Nagulat siya sa mga salitang iyon.

Matapos ang lahat ng nangyari sa gabing iyon, higit pa sa inaasahan niya ang halaga ng mabigyan ng sariling pagpili.

“Sige,” sagot niya.

May isa pang lalaking bumaba mula sa itim na sedan at agad na inasikaso ang mga nasirang sasakyan. Napansin ni Mylica kung gaano kabilis nitong sinunod ang tahimik na mga utos ng estranghero.

Kung sino man ang lalaking ito, sanay itong sundin ng ibang tao.

Hindi nagtagal, nakaupo na si Mylica sa loob ng sasakyan nito.

Wala ni isa sa kanila ang nagsalita habang mabilis na dumaraan sa labas ng bintana ang mga ilaw ng siyudad. Pilit pinipigilan ni Mylica ang kanyang mga luha, ngunit ayaw tumigil ng mga iyon.

“Subukan mong huminga nang dahan-dahan,” sabi ng estranghero.

Mas mahinahon na ngayon ang boses nito.

Hindi nito tinanong kung sino ang nanakit sa kanya. Hindi rin siya pinilit na magpaliwanag. Binigyan lamang siya nito ng oras para makabawi.

Sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, mas naging panatag siya sa katahimikan nito.

Kalaunan, huminto ang sasakyan sa harap ng isang pribadong high-rise building.

“Nasaan tayo?” tanong ni Mylica.

“Sa bahay ko.”

Biglang nanigas ang katawan niya. Agad iyon napansin ng lalaki.

“Hindi mo kailangang sumama sa loob,” paniniguro nito. “Pero nabigla ka pa sa nangyari at hindi mo na magagamit ang kotse mo. Puwede kang manatili rito hanggang sa makapagdesisyon ka kung saan mo gustong pumunta.”

Muli, binigyan siya nito ng pagpipilian.

“Sige.”

Malaki at tahimik ang tirahan ng lalaki. Binigyan siya nito ng isang basong tubig at naghintay habang umiinom siya.

“May gusto ka bang tawagan?” tanong nito.

Nagsikip ang lalamunan ni Mylica.

Kung hindi niya nalaman ang katotohanan, si Jim sana ang una niyang tatawagan. Ngunit ngayon, ayaw na niyang marinig kahit ang pangalan nito.

“Wala.”

“Pamilya mo?”

“Huwag muna ngayong gabi.”

Tumango ang lalaki at hindi na siya pinilit. “Sige.”

Mas maingat itong pinagmasdan ni Mylica.

Hindi pa rin niya alam ang pangalan nito. Hindi rin niya maintindihan kung bakit siya tinutulungan ng isang lalaking halatang mayaman at makapangyarihan.

Isa lamang ang malinaw sa kanya.

Ayaw niyang mapag-isa.

“Puwede ba akong manatili rito ngayong gabi?”

“Puwede.”

Mas humigpit ang hawak ni Mylica sa baso. “Ayaw kong mag-isa.”

May bahagyang nagbago sa mga mata ng lalaki, ngunit nanatili ito sa tamang distansiya.

“Puwede akong manatili sa malapit,” alok nito.

Tumango si Mylica.

Dinala siya ng lalaki sa isang kuwarto. Pagdating nila sa pintuan, nanatili ito sa labas.

“Ligtas ka rito,” sabi nito. “Hindi ako papasok maliban kung hihilingin mo.”

Tahimik na tinitigan ni Mylica ang lalaki.

“Ikaw ang masusunod,” dagdag nito.

May malalim na bahaging tila naantig sa loob ni Mylica.

Matagal nang ibang tao ang nagdidikta kung ano ang dapat mangyari sa buhay niya. Kinabukasan, dapat sana ay magiging asawa siya ni Jim dahil iyon ang inaasahan ng kanyang pamilya at ng lahat ng mga bisita.

Naniwala rin si Mylica na iyon ang gusto niya.

Ngunit ngayon, tuluyan nang naglaho ang kinabukasang iyon.

Samantala, tila walang hinihinging kapalit ang estrangherong ito. Kahit ngayon lamang, wala siyang makitang masamang intensiyon mula rito.

“Manatili ka lang sa malapit,” mahinang pakiusap niya. “Pero huwag kang papasok.”

Agad na tumango ang lalaki. “Sige. Subukan mong matulog. Bukas, saka ka magdesisyon kung ano ang susunod mong gagawin.”

Bukas.

Dapat sana ay iyon ang pinakamasayang araw sa buhay ni Mylica.

Sa halip, wala na siyang kasal. Wala na rin siyang lalaking mapagkakatiwalaan, at wala siyang ideya kung ano ang sasabihin sa kanyang pamilya.

Humiga siya at ipinikit ang mga mata, ngunit muling bumalik sa kanyang isip ang sinabi ni Jim.

Ang mana niya lang naman ang dahilan kung bakit hindi ko siya iniiwan.

Isang luha ang dumaloy sa kanyang pisngi.

Pagkatapos ay naalala niya ang estrangherong naghihintay sa labas ng kanyang pintuan.

Hindi nito tinanong kung gaano karami ang kanyang pera. Hindi rin nito hiningi ang kanyang pangalan o pinilit siyang ipaliwanag ang dahilan ng kanyang mga luha.

Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, may iba siyang naramdaman bukod sa sakit.

Ligtas siya.

Pumasok si Mylica sa apartment ni Jim na naniniwalang magsisimula na ang bago niyang buhay. Makalipas lamang ang ilang oras, matutulog siya sa bahay ng isang lalaking hindi man lang niya kilala ang pangalan.

Akala niya, winasak ng pagtataksil ni Jim ang kanyang kinabukasan.

Wala siyang kaalam-alam na dinala lamang siya nito sa lalaking magbabago sa buong buhay niya.