Billionare's Unextpected Bride のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"Yes I got an Accident, pero hindi ako nagkaroon ng amnesia Mom so please calm down, I'm just pretending.."F*CK!Guni guni ko lang to. Guni guni ko lang ang narinig ko."WHAT?" sabay na sabay na sigaw un ni Maam saka Sir ng narinig ko sila mula dito sa labas.No, hindi totoo ang naririnig ko."I'm sorry tita,tito kong pati kau naluko ko. Kailangan ko lang talagang gawin para umalis na si selena sa buhay ko."Tuluyan ko ng nabitawan ang mga basong may lamang juice sa sahig dahil sa narinig ko. Nabingi ako. Hindi ako makagalaw.D*MN!MY BOYFRIEND PRETENDING TO HAVE AMNESIA.Why?Para akong binagsakan ng lupa at langit. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapaniwala. Paulit ulit pinoproseso sa utak ko ang sinabe ni Lucas. Paulit ulit tumatatak sa isip ko ang sinabe nito. Hindi matanggap ng sistema ko.hindi totoo sinabe ni Lucas."I'm just pretending""I'm just prentending""I'm just prentending"Tumatak ang salitang yan sa isipan ko. Napa atras ako ng isang beses. Hindi tanggap ng sistem

Nanatili ang paningin ko dito habang nakikipag ngitian sa mga costumer habang si Olivia naman ay abala sa pagbati ng mga kaibigan namin. Hinila ako ni Olivia dahilan para mawala ang paningin ko sa babaeng waitress."What's up Dude?" Si patric saka nakipag highfive sa akin. Ngumiti ako saka ko binalik ang paningin ko sa waitress, f*ck hindi nakakasawang tingnan.Nanatili ang paningin ko sa waitress ng naka upo na ako at pagkatapos kong makipag high five sa mga kaibigan ko dito. Pilit kong nililibang ang mata ko sa ibang bagay pero paulit ulit bumabalik din ang mata ko sa babae. Ang ganda ng ngiti nito, ang pino pino kong gumalaw. Kong titingnan mo parang marangha ang buhay, parang pang mayaman pero hindi. Kasalungat doon.Maingay na ang kaibigan ko at may sarili sarili na silang mundo. Lahat sila may kasamang babae at nasa tabe nila. Katabe ko si Olivia habang nakikipag tawanan sa mga kaibigan niyang babae. Nanatili ang paningin ko sa waitress na ngaun papunta na sa counter, pati pagla

C15D*MN IT!Ang hirap.Isang araw nasa condo lang kami ni Selena, wala kaming pasok sa kanya kanya naming trabaho. Nanonood lang kami ng movies sa sala habang kumakain. Masaya kami at sana pang habang buhay na. Napaangat ang tingin ko ng tumayo bigla si Selena. Kumunot ang noo ko."Mag babanyo lang.." nakangiti nitong sabe. Tumango ako saka ngumiti pabalik. Nasa movie lang ang paningin ko hanggang sa mapansin kong ilang minuto ng nasa banyo si Selena at hindi parin lumalabas. Tumayo na ako upang sundan ito."SELENA? WHAT TOOK YOU SO LONG? ARE YOU OKAY?" sigaw ko mula sa labas ng banyo habang kinakatok ko ito. Ang tagal kasing lumabas. Ilang minuto na."LALABAS NA AKO!" huminto ako pag katok ng marinig ko ang boses na un. Napabalik ako sa sala ng marinig ko ang phone ko. Kaagad lumundag ang puso ko ng makita ko ang pangalan ni olivia na nag tatawag. Kaagad ko itong kinuha saka sinagot."Oliviam..?" mahinang sabe ko. Tumingin ako sa likod ko at nakahinga ako ng maluwag ng makita kong h

Pumasok ulit sa imahe ko ang binti ni Selena na merong dugo. Para akong nawalan ng dugo habang iniiisip kong anak ko un. Hinding hindi ko mapapatawad ang sarili ko. Hinding hindi. F*CK!i'm sorry selenaYumuko ako at mas lalong umagos ang luha ko ng maalala ko kong paano ko ito sinaktan, kong paano ko ito dinurog, kong paano ko ito pinaiyak.I'm sorryBumilis ang tibok ng puso ko. Ang sikip sikip sa dibdib habanh binabalikan ko ang nangyare 7 years ago. Hindi ko alam kong anong nararamdaman ko. Hindi ko alam. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko pag merong nangyaring masama sa mag ina ko.Tumayo ako at ginamit ko ang natitira kong lakas upang umalis sa opisina para kausapin si Olivia. Kailangan ko ng totoo.Umalis ako ng building. Ni hindi ko na pinansin ang secretary kong lalapit sana sa akin. Hindi ko pinansin ang mga empleyado kong bumati sa akin. Lahat sila nag sitabihan, siguro nakita nila ang galit kong mukha. Pag sisihan ko ito panigurado. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko. Yong

SELENA POV.Kaya ko ba?Pumikit ako ng mariin habang hinihilot ko ang sintedo ko. Nasa harap ako ng building ng isang cliente ko. Hindi pa ako lumalabas sa kotse kase kinakabahan ako. Ang bilis bilis ng tibok ng puso ko. Nito ko lang nalaman na kasama si Lucas sa magiging cliente ko.F*CK!Kinakabahan ako. Hindi pa ako handa makita silang muli. Hindi pa ako handang makasama sila sa iisang kwarto. Hindi pa ako handa. Hinding hindi pa ako magiging handa. Biglaan kase kaya hindi ko napag handaan. Ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ako mapakali sa loob ng kotse ko dito.Nong una tinanggihan ko si Adam pero anong magagawa ko? Napa Oo na siya ng client at hindi na pwedeng umatras. Hindi ko napaghandaan ang pangyayarinh ito."E d harapin mo sila, ito na ung araw para magkita mo silang muli. Umpisahan muna kong anong binabalak mo. Andito lang ako sa likod mo,naka abang." Si adam pagkatapos kong tanggihan na hindi ako pupunta. Sinamaan ko ito ng tingin habang nakangising naman itong nakating