All Chapters of LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND: Chapter 1631 - Chapter 1640

Hindi na siya nagtanong, sa halip, kusa siyang napatingala sa ikalawang palapag ng mansion. At doon... sa likod ng malaking salaming bintana, nakita niya si Lolo Sebastian. Nakatayo ito sa tabi ng bintana, tahimik at nakatingin sa kanila.Agad na lumiwanag ang kanyang mukha. “Lolo Bastie!”Kahit alam niyang hindi naman siya maririnig nito mula sa kinatatayuan niya, masigla pa rin siyang kumaway. Napakalawak ng kanyang ngiti habang paulit-ulit na ikinakaway ang kamay.Pero nang mapansin siya ng matanda, hindi man lang ito kumaway pabalik. Nawala ang ngiti sa mga labi niya. Nakita niyang saglit lang siyang tinitigan ni Lolo Sebastian bago ito tumalikod at lumayo sa bintana, hanggang sa tuluyan na itong nawala sa kanyang paningin.Unti-unting bumaba ang kamay niya. Napatitig lang siya sa bakanteng bintana. Bakit? Isang kakaibang kirot ang sumagi sa kanyang dibdib.Galit ba sa kanya si Lolo Sebastian? Pero bakit? Akala niya kasi... kahit kaunti, naging okay na sila kahapon. Hindi siya nit

Kinabukasan, maagang niyaya sila ni Lola Evelyn na magtungo sa lawa. Nagpasabi raw ito sa mga tauhan na mag-set up ng picnic area roon para makapagpalipas silang lahat ng oras bago ang party.Excited na excited siya nang marinig iyon. Sa wakas, makakabalik na naman sila sa lawa. Sa ilang araw niyang pananatili sa napakalawak na estate, pakiramdam niya ay iyon na yata ang naging paborito niyang lugar sa buong lupain. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa napakagandang tanawin, sa katahimikan ng paligid, o sa kakaibang pakiramdam na para bang nasa ibang mundo siya kapag naroon.Samantala, nakahanda na rin ang mga damit na isusuot nila para sa party. Hindi na nila kinailangang lumabas pa para mamili dahil napakaraming damit nina Ate Aria at Lola Evelyn. Sa katunayan, halos hindi siya makapaniwala nang ipakita sa kanya ni Ate Aria ang isang buong walk-in closet na punong-puno ng mga gown.At hindi basta-bastang mga gown ang naroon. May mahahaba at eleganteng evening gowns, may mg classic

TYLER’S POV:Kanina pa kinakabahan si Tyler.Actually, kagabi pa... Simula nang sabihin sa kanya ni Lolo Sebastian na inimbitahan sila ng pamilya Mackenzie sa isang party sa kanilang estate.hindi na siya mapakali. Ayaw man niyang isipin kung para saan ang biglaang pagtitipon, hindi naman siya tanga para hindi maintindihan kung saan patungo ang lahat.Matagal na siyang sinabihan ng kanyang lolo tungkol doon. Nakatakda siyang ipakasal ang isang Mackenzie, at alam na alam niya kung sino iyonOo nga't bilang panganay na lalaking apo, may mga obligasyon siyang inaasahang gampanan para sa kanilang pamilya. Lumaki siya sa aristocrat family kung saan hindi na bago ang mga arranged marriage.Sa mundong kinalakihan niya, ang pag-aasawa ay hindi palaging tungkol sa pagmamahal. Minsan, tungkol iyon sa pangalan, kapangyarihan, kayamanan at higit sa lahat, sa pagpapatuloy ng magandang ugnayan sa pagitan ng dalawang makapangyarihang pamilya.Pero kahit ilang beses pa iyong ipaliwanag sa kanya, hi

Nang marinig ang pagbukas ng pinto, dahan-dahang lumingon ang matanda. Nagtama ang kanilang mga mata. At sa loob lang ng ilang segundo, nakita ni Tyler ang pagbabago sa ekspresyon ng mukha nito. Parang... masaya itong makita siya.May bahagyang paglambot sa mga mata nito na matagal na niyang hindi nakikita. Marahil ay hindi nito inaasahang siya ang papasok.Pero mabilis ding nawala ang ekspresyong iyon. Parang may kurtinang muling ibinaba sa mukha ng matanda. Bumalik ang seryoso at matigas nitong anyo.“Bumalik na pala kayo.”Tumango siya. Hindi na siya nagpaligoy-ligoy pa. Ayaw niyang patagalin iyon. “Lolo...” Huminga siya nang malalim. “I don’t want to marry Catriona.”Katahimikan. Walang sinabi si Lolo Sebastian. Wala ring makitang emosyon sa mukha nito, nanatili lang itong nakatingin sa kanya.Inihanda na niya ang kanyang sarili sa galit nito... sa pagtutol at mahabang sermon tungkol sa responsibilidad, pangalan ng pamilya, pangako, at tradisyong kailangan niyang sundin bilang isa

Ang totoo, wala naman talagang malubhang problema sa kanyang mga binti. Malakas pa siya, tamad lang talaga siyang maglakad.“S-Sige,” alanganing sagot niya.Agad namang ngumiti si Jolie na para bang may malaking tagumpay itong nakamit. Tinulungan siya nitong tumayo mula sa wheelchair. Napangiwi siya habang inaayos ang kanyang tindig, bahagya iyong kumirot dahil nanibago sa pagtayo. Dahan-dahan silang bumaba ng hagdan. Mahigpit ang pagkakahawak ni Jolie sa kanyang braso, tila takot itong baka madulas siya.Napatingin siya sa kamay nitong nakahawak sa kanya. Nakakatawa… siya pa talaga ang inaalala nito samantalang buntis din ito at mas kailangan nitong mag-ingat.“Dahan-dahan lang, Lolo,” paalala nito.“I know how to use the stairs.” masungit niyang sagot.Napanguso si Jolie. “Eh, di wow!”Napalingon siya dito, pero mabilis nitong ibinalik ang inosenteng ekspresyon sa mukha. Wala siyang sinabi. Pero sa kaibuturan niya ay gusto niyang matawa.“Bakit nga pala hindi ka sumama sa amin kani