Semua Bab LUST IS SWEETER THE SECOND TIME AROUND: Bab 1751 - Bab 1760

Tahimik lang si Jolie sa kabilang linya. Ilang segundo rin ang lumipas bago siya muling nagsalita.“Okay, kuya,” mahina nitong sagot. “I understand.”Pero kahit sinabi nitong naiintindihan siya nito, alam ni Lewis na hindi iyon ang buong katotohanan.“Bunso…”“I’m okay,” mabilis na sagot ni Jolie, na para bang ayaw nitong bigyan siya ng pagkakataong magpaliwanag pa. “You have something important to do in Paris. I understand.”Napabuntong-hininga si Lewis. Hindi niya alam kung paano siya magpapaliwanag nang hindi nagsisinungaling nang tuluyan.“Its not that I don’t want to be here… I really wanted to be there for you.” mahinahon niyang sabi.“I know, kuya.”“Promise, babawi ako sa’yo.”Bahagyang natawa si Jolie sa kabilang linya. “Sige. Sisingilin kita.”Napangiti rin siya. Kahit paano ay nabawasan ang bigat sa kanyang dibdib.“Good. Anything you want, just tell me.”“Anything?”“Anything,” ulit niya.“Then I want more pasalubong when you come back.”Napailing siya habang nakangiti. “S

Nang matapos niya itong paliguan, dahan-dahan niyang itinayo si Catriona at maingat na pinunasan ang katawan nito gamit ang tuyong tuwalya. Ngunit sandali siyang natigilan nang mapagtanto niyang kailangan pa niyang hubarin ang basang damit nito.Bigla na namang sumagi sa isip niya ang lahat ng nangyari sa kanila… ang pag-amin ni Catriona at ang mismong dahilan kung bakit napilitan siyang bumalik sa Paris.Humakbang na sana siya palayo sa banyo nang magsalita si Catriona.“Iiwan muna kita dito, Catriona. Fix yourself. Hubarin mo na ’yang basang damit mo at kukuha ako ng pamalit.”Akmang lalabas na siya nang biglang maramdaman niyang may humawak sa kaniyang kamay.Napatingin siya kay Catriona. “Hindi ko kaya, Lewis…” mahina nitong sabi. “Hindi ko kayang hubarin ang damit ko.”Sandaling napapikit si Lewis. Napabuntong-hininga siya nang malalim. Ayaw niyang gawin iyon. Sa totoo lang, iyon ang pinakagusto niyang iwasan. Perot hindi rin niya kayang basta na lamang iwan si Catriona sa ganoon

Napatingin sa kaniya si Catriona, tila nagulat na hindi na siya nagtanong pa.“Hindi na kita pipilitin. Pero tandaan mo...kapag handa ka nang magsabi, nandito lang ako. Hindi mo kailangang harapin kung ano man 'yang kinatatakutan mo nang mag-isa.” dagdag ni Lewis, seryoso ang mukha,Walang imik si Catriona, bahagyang nanikip ang dibdib niya. Hindi siya nakasagot. Muli niyang ibinaba ang tingin sa hawak niyang pagkain at tahimik na ipinagpatuloy ang pagkain.Samantala, ilang sandali pang nanatili roon si Lewis. May mga tanong pa rin sa kaniyang isip, ngunit pinili niyang huwag nang dagdagan ang bigat na pasan ni Catriona.Malamang ay hindi pa ito handang sabihin sa kaniya ang totoo. At kung iyon ang kailangan nito, maghihintay siya… marami pa namang pagkakataon. Hindi niya kailangang malaman ang lahat ngayong gabi.Ang mahalaga ay ligtas si Catriona. At kung may taong tunay na nananakot o naghahanap dito, sisiguraduhin niyang hindi niya hahayaang harapin nitong mag-isa ang problemang i

Kinabukasan, masakit ang ulo ni Catriona nang siya ay magising. Para bang may mabigat na bagay na paulit-ulit na dumadagok sa kanyang sentido. Napapikit siya at napahawak sa noo habang pilit na inaalala ang nangyari kagabi.Bukod sa matinding epekto ng alak, halos hindi rin siya nakatulog nang maayos. Hindi niya maalis sa isip ang sunod-sunod na tawag ni Arthur. Bakit tila ayaw siya nitong tantanan?Ang pinakakinatatakutan niya ay baka hindi lang hanggang tawag ang gagawin nito. Paano kung bigla itong sumulpot sa pintuan ng apartment? Paano kung malaman ni Lewis? Ano na lang ang sasabihin nito?Napabuntong-hininga siya bago dahan-dahang bumangon mula sa kama. Saglit siyang napahawak sa sentido nang muling sumakit ang ulo niya.“Argh…” Hindi na niya pinilit pang mag-isip. Sa halip, dumiretso siya sa banyo at naghugas ng mukha. Matagal siyang nakatitig sa sarili sa salamin habang pinagmamasdan ang bakas ng pagod sa kanyang mukha.Pagkatapos maligo, nagpalit siya ng malaking T-shirt at s

“Don’t tell me papalitan mo na naman ako?” nakataas ang kilay niyang tanong. “Ikaw nga gano’n din ang suot.”Saglit na natigilan si Lewis, tila pinag-iisipan nito kung sasagot ba o makikipagtalo. Ngunit unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha nito, nawala ang kunot sa noo at sa halip ay napalitan iyon ng isang maliit na ngiti.Napangiti rin siya, parang bigla siyang nabunutan ng tinik sa dibdib. Hindi ito nagalit. Mas lalo siyang gumaan ang pakiramdam nang makita ang ngiti ni Lewis. Hindi man nito pinuri ang kanyang suot, hindi rin naman siya nito pinilit magpalit at para sa kanya, isa na iyong maliit na tagumpay.Tumayo siya mula sa sofa at mabilis na lumapit dito. “Tara na?” masayang sambit niya, kasabay ng isang malawak na ngiti.Tumango si Lewis. “Sige.”At sa pagkakataong iyon, wala na ang simangot sa mukha nito. Napangiti siya nang palihim, mukhang magiging maayos ang paglabas nilang dalawa.At habang sabay silang naglalakad patungo sa pinto, hindi niya maiwasang isipin na b