All Chapters of คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง: Chapter 31 - Chapter 40

เย่ซื่อหัวถอนหายใจ "ในทั้งเมืองเซิน มีแต่เขาเท่านั้นที่สามารถปกป้องคุณได้ เมื่อก่อนพ่อรุกรานคนได้ไม่น้อย คนเหล่านั้นเพื่อเห็นแก่หน้าเฟิงป๋อเหยียน ถึงจะไม่แตะต้องคุณ สิ่งที่พ่อกลัวคือพอพวกคุณหย่าร้างกัน คุณจะตกอยู่ในอันตราย พ่ออยู่ที่นี่ ไม่สามารถปกป้องคุณได้เลย"สายตาของเย่ซิงหยวี่เศร้าโศกเย่ซื่อหัวกล่าวว่า "ซิงหยวี่ พ่อรู้ว่าคุณน้อยใจ แต่เฟิงป๋อเหยียนปกป้องคุณได้ ตราบใดที่เขาไม่ได้พูดว่าหย่า คุณก็อย่าหย่าเลย ในนามของคุณนายเฟิง คนข้างนอกจะไม่กล้าแตะต้องคุณเลย เมื่อพ่อออกไปจากที่นี่ พวกคุณค่อยหย่ากัน ถึงตอนนั้นพ่อก็สามารถปกป้องคุณได้แล้ว"ในใจเย่ซิงหยวี่ไม่ค่อยเต็มใจแต่พ่อกําลังรับโทษจำคุกอยู่ เย่ซิงหยวี่ไม่อยากทำให้พ่อเป็นห่วงเย่ซื่อหัวกล่าวว่า "ซิงหยวี่ พ่อรู้ว่าคุณกําลังคิดอะไรอยู่ คุณอาจจะรู้สึกว่าการแต่งงานไม่มีความสุข ใช้ชีวิตอย่างหดหู่ใจมาก แต่ชีวิตไม่ได้มีแต่ความสุข เมื่อเทียบกับความสุขแล้ว ชีวิตมันจะสำคัญกว่า ตอนนี้พ่ออยู่ที่นี่ ไม่สามารถออกไปปกป้องคุณได้ แต่พ่ออยากให้คุณใช้ชีวิตอย่างดี""ที่เขาไม่รักคุณ ไม่กลับบ้าน ต่างก็ไม่เป็นไร คุณก็ถือว่าตัวเองหย่าไปแล้ว ลดความคาด

เย่ซิงหยวี่มองด้วยขมวดคิ้ว "ฉันโตขึ้นแล้ว ไม่ชอบสีชมพูแล้ว"" 22 ปี ขนยังเกิดไม่ครบเลย"เย่ซิงหยวี่คิดว่าเขาหมายถึงส่วนนั้น เลยหน้าแดงเล็กน้อย"ทำไมหน้าแดงจัง" เฟิงป๋อเหยียนพบการเปลี่ยนแปลงนี้ ตระหนักว่าเธอคิดเพี้ยนไปแล้ว สายตาก็ลึกขึ้น "คุณคิดถึงเรื่องอะไรแล้ว"เย่ซิงหยวี่ทำหน้าเย็นลง "เปล่า""ได้คิดแน่นอน หน้าแดงไปหมดแล้ว" เขายิ้มขึ้นมา มองเธอจากด้านบน "ตอนเช้าไม่ได้ทำให้คุณพอใจ ในใจเลยไม่พอใจนิดหน่อยแล้วใช่ไหม"เย่ซิงหยวี่นึกถึงภาพตอนเช้าอย่างอธิบายไม่ได้ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยชิงเฉินมา คาดว่าเธอจะรอดไม่ได้แล้ว เธอหน้าแดงขึ้นอีก แล้วผลักเขาออกไป "เปล่าไง""คิดก็คิดไป ทั้งชายและหญิงมีความต้องการกันหมด ไม่มีอะไรต้องปิดบังหรอก" เฟิงป๋อเหยียนไม่ได้โกรธ ส่งกระโปรงผ้าโปร่งในมือให้เธอ "ไปลองดูสิ"สีหน้าของเย่ซิงหยวี่แข็งทื่อจะตาย แต่ไม่อยากบอกอะไรมากกับเขา ถือกระโปรงเข้าไปเปลี่ยนไม่กี่นาทีต่อมา เธอเปลี่ยนกระโปรงเสร็จและออกจากห้องลองเสื้อเฟิงป๋อเหยียนนั่งบนโซฟาอย่างสง่างาม สิ่งแรกที่เขาเห็นคือขาที่เรียวยาวสองข้างเธอใส่รองเท้าส้นสูงแบบหัวเข็มขัดเส้นเดียวประดับเพชรขึ้นไปอีก หุ่น

"แป๊บหนึ่ง"เขายังใส่ไม่เสร็จ ปลายนิ้วของเขาถูผิวของเธอไปเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจของเย่ซิงหยวี่เต้นเร็วขึ้น เธออดเร่งไม่ได้ "เร็วหน่อยสิ""คุณอยู่นิ่งๆเลย" เขาสั่งให้เธอ เธอขยับตัวตลอดเวลา เขาจะสวมมันได้อย่างไรเย่ซิงหยวี่ได้แต่อดทนให้ตัวเองอย่าขยับเขาใส่จนรําคาญเล็กน้อย จับตัวเธอให้หันมาโดยตรง และสวมใส่ให้เธอต่อหน้าเมื่อเย่ซิงหยวี่เงยหน้าขึ้น ก็เป็นใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ผู้ชายที่แต่งตัวเรียบร้อยเหมือนกษัตริย์ที่ชี้แนะกับเรื่องของชาติ ตัวเขาแผ่ความเฉลียวฉลาดและความสง่างามไว้เย่ซิงหยวี่ไม่กล้าสบตาเขา ก็หลุบขนตาที่เรียวยาวลงเฟิงป๋อเหยียนสังเกตเห็นถึงความตึงเครียดของเธอ และมองเธอหลายครั้ง เธออยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยหน้าแดง เหมือนตุ๊กตาพอร์ซเลนที่สวยงาม"เดี๋ยวเข้าไปแล้ว ต้องร่วมมือกับผมให้ดี" เฟิงป๋อเหยียนกําชับเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเย่ซิงหยวี่มองดูเขา ดวงตาชุ่มชื่น "ฉันทำตัวดีแล้ว คุณจะไม่เอาเรื่องเหยียนเหยียนแล้วใช่ไหม""อืม"เย่ซิงหยวี่ยิ้มขึ้นทั้งสองเดินเคียงบ่าเคียงไหล่เข้าประตูไป พอเข้าไปก็เป็นถ้วยชาใบหนึ่งโยนมา ทุบที่ข้างเท้าของเฟิงป๋อเหยียน"ไอ้สารเลว ตระกูลเฟิงไม่ม

"ค่ะ" เย่ซิงหยวี่ตอบรับแล้วเดินไปคนกลุ่มหนึ่งมาล้อมที่โต๊ะอาหารครอบครัวคุณชายคนที่สองดูเย่ซิงหยวี่จัดวางช้อนส้อม ต่างก็ดูออกมาแล้วว่าฮั่วชูหลานไม่ชอบลูกสะใภ้คนนี้ จะให้เธอทำสิ่งที่คนรับใช้ทำเป็นระยะ ซึ่งทำให้ครอบครัวของพวกเขาก็ไม่เคารพเธอด้วยหลินยวี่เฟินพูดด้วยรอยยิ้มว่า "พี่สะใภ้ ซิงหยวี่เชื่อฟังจริง ๆ ที่คุณให้เธอทำอะไร เธอก็ทำอย่างนั้น"ฮั่วชูหลานยิ้มเบาๆ "เธอก็ดีแค่นี้แล้ว เชื่อฟังและรู้เดียงสา""เอ่อใช่ ท้องซิงหยวี่มีข่าวหรือยัง นี่แต่งงานกับป๋อเหยียนมาสองปีแล้วใช่ไหม" หลินยวี่เฟินจงใจถามแบบนี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ลูกสะใภ้คนโตของเธอตั้งครรภ์แล้ว เธอภูมิใจมากแค่ประโยคหนึ่งก็ได้พูดถึงจุดอ่อนของฮั่วชูหลาน เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องของคนหนุ่ม ฉันจะไปยุ่งได้ยังไง อีกอย่างปกติป๋อเหยียนยุ่งเกินไป บินไปเมื่ออื่นๆในประเทศและต่างประเทศบ่อย ๆ จะเหมือนกับจื่อซวนได้ยังไง ไม่ต้องทำงานทั้งวัน แน่นอนว่าจะมีเวลาตั้งครรภ์แล้ว"โต้กลับอย่างเบาๆ ทำให้หลินยวี่เฟินหน้ามืดทันทีหัวเราะว่าเฟิงจื่อซวนซึ่งเป็นลูกชายของเธอไม่มีความสามารถเลยเย่ซิงหยวี่เสิร์ฟซุปอย่างเงียบ ๆทุกครั้งที่ฮั่วชูหลานและหล

เย่ซิงหยวี่ตกใจ เธอก้มหน้าลงและพูดว่า "คุณปู่!""เพิ่งได้พูดอะไรกับรั่วรั่ว ทำให้เธอกลัวจนหน้าซีดไปเลย" ตาเฒ่าเฟิงถามเย่ซิงหยวี่ไม่ได้คาดคิดว่าคําพูดในชั้นล่างเขาได้ฟังไปหมดแล้วเธอก้มหน้าลงแล้วพูดว่า "ไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ทะเลาะกันสองสามประโยค"เธอคิดว่าตาเฒ่าไม่พอใจที่เธอสั่งสอนหลานสาวของเขา แต่ไม่คิดว่าตาเฒ่าจะพยักหน้าอย่างชื่นชม "ซิงหยวี่ คุณทำถูกมาก"เย่ซิงหยวี่ประหลาดใจและเงยหน้าขึ้นตาเฒ่าเฟิงยิ้มแล้วพูดว่า "รั่วรั่วคนนี้ถูกพ่อแม่ตามใจมาตั้งแต่เด็ก มีนิสัยเย่อหยิ่ง ก็ต้องมีพี่สะใภ้อย่างคุณ มากดขี่เธอบ้าง ต่อไปเธอก็จะไม่กล้ากําเริบเสิบสานอีกแล้ว"เมื่อได้ยินคําพูดนี้ ใจที่เครียดอยู่ของเย่ซิงหยวี่ก็คลายลง ไม่คิดว่าตาเฒ่าจะมีเหตุผลมากเธอแต่งเข้ามาสองปีแล้ว ปกติตาเฒ่ามักจะใจดีกับเธอมาก แต่ไม่เคยหาเธอเป็นการส่วนตัว วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่พวกเขาพูดคุยกันตัวต่อตัว"ซิงหยวี่ ในฐานะที่เป็นนายหญิงคนโตของตระกูลเฟิง นิสัยไม่ควรจะอ่อนโยนขนาดนี้ เวลาจะโต้กลับ ก็ต้องโต้กลับไป จะวางตัวต่ำแบบนี้ไม่ได้นะ"มุมปากของเย่ซิงหยวี่กระตุก "คุณปู่ คุณกําลังบอกให้ฉันตอบโต้ครอบครัวของคุณหรือ"