All Chapters of คุณนายเล็กหัวรั้นมาก ลุงยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง: Chapter 51 - Chapter 60

เยว่หยวนเป็นวิลล่าวิวภูเขา สร้างขึ้นในครึ่งหุบเขา ถ้าไม่มีรถ ที่เธอออกไปจะลําบากมากเฟิงป๋อเหยียนเหลือบมองเธอ เธอยืนอยู่ข้างหน้าเขาเชื่อฟัง น่ารัก อ่อนเยาว์เหมือนทุกวันที่ผ่านมาเฟิงป๋อเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าเธอน่าจะไม่อยากหย่ากับเขาแล้ว เหนื่อยแล้ว ซื่อสัตย์แล้ว เลยพูดว่า “รถคันนั้นเป็นของคุณอยู่แล้ว”เย่ซิงหยวี่พยักหน้า และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "งั้นฉันไปก่อนแล้วนะ เอ่อใช่ ตอนที่คุณไปเยี่ยมเซี่ยชิงเฉิน จำไว้ว่าซื้อดอกไม้ช่อหนึ่งไปด้วย ผู้หญิงต่างก็ชอบดอกไม้ จะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น"พูดจบ เธอก็ออกจากห้องอาหารไปแล้วท่าทางที่กินกินอาหารเช้าของเฟิงป๋อเหยียนหยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเธอ เธอได้เดินออกไปแล้ว ดูอารมณ์ดีมาก ไม่เหมือนกําลังพูดจาประชดอยู่แต่ในใจเขากลับไม่ค่อยสบายใจ มันตึงเครียดเล็กน้อย ไม่ค่อยสะใจมากเย่ซิงหยวี่มาถึงบริษัท ได้วาดภาพทั้งวันซูเหยียนเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดด้วยขมวดคิ้วว่า “ซิงหยวี่ ดูสิ ไอ้คู่ชายและหญิงคู่นั้นได้เกิดข่าวอีกแล้ว”เย่ซิงหยวี่มองแวบหนึ่ง เป็นรูปที่เฟิงป๋อเหยียนส่งเซี่ยชิงเฉินไปโรงพยาบาลในเมื่อคืนเธอยิ้ม "ช่างมันเถอะ"ตอนนี้เ

"โอเค" เย่ซิงหยวี่ยังถือว่าค่อนข้างสงบ ชายร่างใหญ่สองคนข้างนอกนั้นด่าตลอดเวลา ที่เธอโง่ไปแล้วถึงจะเปิดประตูเมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมเปิดประตู ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเหมือนเป็นบ้าไปแล้ว แขนกางอยู่ใต้ท้องรถของเธอ พร้อมจะยกรถของเธอขึ้นเย่ซิงหยวี่ตกใจจนหน้าซีดเล็กน้อย "พวกคุณจะทำอะไร"คนเหล่านี้ ที่ดื่มมากเกินไปก็เหมือนเป็นบ้ารถถูกยกขึ้น หัวใจของเย่ซิงหยวี่ก็เครียดมาก ในช่วงเวลาฉุกเฉินนี้ มีคนวิ่งเข้ามา ดึงชายร่างใหญ่คนนั้นออกแล้วต่อยเขาพอชายร่างใหญ่หันหลังกลับ ก็ถูกล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดหลายคน จากนั้นก็คือการรุมตีเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงรถตกกลับที่เดิม เย่ซิงหยวี่ตกใจจนลนลาน เธออุ้มส่วนที่หัวใจไว้ ก็เห็นว่าชายที่สง่างามคนหนึ่งเดินมาจากไกล บนดั้งจมูกที่สูงมีแว่นตาที่ไม่มีกรอบใส่อยู่ หายใจอึมครึมเผยเหยียนยวี่?สมองของเธอยังไม่ได้ตอบสนอง เผยเหยียนยวี่ก็มาถึงข้างหน้าเธอแล้ว เขาก้มลงและยิ้มให้เธอที่ในรถ "คุณเย่"เย่ซิงหยวี่สับสน "ประธานเผย คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร"เผยเหยียนยวี่ยกโทรศัพท์ตัวเองขึ้น และชี้ไปที่บันทึกการโทรของทั้งสองคน ซึ่งหมายความว่า "ผมก็คือคุณเผยไง"คุณเผย คนที่นัดบอดกับเ

"ได้" เผยเหยียนยวี่กล่าวลากับเซี่ยชิงเฉิน และจากไปพร้อมกับเย่ซิงหยวี่เย่ซิงหยวี่เดินไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็หันหัวกลับ เซี่ยชิงเฉินถือมือถือไว้ข้างหลัง และถ่ายรูปเธอกับเพ่ยเหยียนยวี่สองคนสบตากันเซี่ยชิงเฉินวางโทรศัพท์ลง และยิ้มให้เธอโดยเอียงหัวเย่ซิงหยวี่คิดว่า เธอถ่ายรูปของเธอกับเผยเหยียนยวี่ไว้ อาจจะเอาไปฟ้องกับเฟิงป๋อเหยียนช่างเป็นผู้หญิงที่มีเจตนาร้ายสูงเมื่อฟ้องกับเฟิงป๋อเหยียน เธอน่าจะพูดอย่างจริงใจเย่ซิงหยวี่เดาไม่ผิด เธอถามแบบนี้จริง ๆ [ป๋อเหยียน ซิงหยวี่เกิดอะไรขึ้น ตอนกลางคืนฉันได้เห็นเธออยู่กับเหยียนยวี่ที่โรงพยาบาล]เฟิงป๋อเหยียน [?]เซี่ยชิงเฉินส่งรูปถ่ายของเย่ซิงหยวี่และเผยเหยียนยวี่มา [คือฉันเห็นว่าเหยียนยวี่ส่งซิงหยวี่มาที่โรงพยาบาล เหยียนยวี่ถือกระเป๋าของซิงหยวี่ไว้ พวกเขาดูสนิทกันมาก]เฟิงป๋อเหยียนกินข้าวเย็นที่บ้าน เมื่อเห็นข่าวนี้ หน้าก็เย็นลงมาก"ท่านคะ ซุปถั่งเช่าตุ๋นเสร็จแล้วค่ะ จะเสิร์ฟให้ท่านดื่มบ้างในตอนนี้ หรือรอคุณนายกลับมาแล้วค่อยดื่มคะ" ป้าหยวีนมาถามเฟิงป๋อเหยียนพอนายท่านกลับมาตอนเย็น ก็ตั้งใจให้เธอตุ๋นซุปบำรุงท้องบ้างเฟิงป๋อเหยียนมองแ

ความโกรธในดวงตาของเฟิงป๋อเหยียนแพร่กระจายไปที่ใบหน้า เขายิ้มอย่างเย็นชา "คุณอยากสวมเขาให้ผมใช่ไหม""คุณก็สวมให้ฉันด้วย และที่ฉันไม่อนุญาต คุณก็จะเลิกกับเซี่ยชิงเฉินเหรอ" เธอถามเขาด้วยรอยยิ้มดวงตาของเฟิงป๋อเหยียนนั้นเย็นเล็กน้อย "เป็นไปไม่ได้"เย่ซิงหยวี่รู้ว่าเขาจะไม่เลิกกับเซี่ยชิงเฉินเธอจึงกางมือ "นั่นนะแหละ พวกคุณอยู่ด้วยกัน ปล่อยให้ฉันทนทุกข์ทรมานคนเดียว คุณคิดว่ายุติธรรมไหม แต่ฉันก็ไม่สนใจแล้ว ในเมื่อคุณไม่รักฉัน งั้นคุณก็ไปหาคนที่คุณรักเถอะ แต่ฉันก็ต้องการนางฟ้าที่มาปลอบประโลมใจฉัน ดังนั้นคุณอย่าหยุดฉันเลย เราต่างคนต่างค้นหา ต่างคนต่างมีความสุขของตัวเอง พอกลับบ้านก็ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว มันดีมากไม่ใช่เหรอ"เมื่อฟังคําพูดของเธอ สีหน้าของเฟิงป๋อเหยียนก็มืดมน ทันใดนั้นก็บีบมือของเธอ พูดอย่างอึมครึมว่า "คุณกล้าทำเหรอ"เย่ซิงหยวี่ตกใจ มือที่เขาบีบพอดีเป็นมือซ้ายที่บวมแดงของเธอ เย่ซิงหยวี่เจ็บจนขมวดคิ้ว "คุณบีบมือฉันจนเจ็บแล้ว"เฟิงป๋อเหยียนถึงจะพบว่าข้อมือของเธอบวมแดงแล้ว ถามด้วยขมวดคิ้วว่า "ตอนกลางคืนเป็นเพราะคุณบาดเจ็บแล้วเหรอ"เขาได้นึกถึงคําพูดของเซี่ยชิงเฉินแล้ว เธอพบกับ

คืนนี้เธอหลับสบายมากเช้าวันรุ่งขึ้น เย่ซิงหยวี่เพิ่งแต่งตัวเสร็จ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นแล้วเย่ซิงหยวี่เดินไปที่โต๊ะข้างเตียง เห็นคําว่า "ฮั่วชูหลาน" กระพริบบนหน้าจอโทรศัพท์เพิ่งนัดบอดเมื่อวานนี้ ฮั่วชูหลานก็โทรมาในวันนี้ ดูเหมือนจะรอไม่ไหวแล้วนะ"ฮัลโหล คุณแม่สามี" เย่ซิงหยวี่รับโทรศัพท์ของแม่สามีขึ้น"เมื่อวานพบกับเหยียนยวี่ คุณรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างกับเขา" ฮั่วชูหลานถามอย่างลองใจ"คุณเผยเป็นคนดีนะ""มีความคิดที่จะพัฒนาต่อไปไหม" ฮั่วชูหลานถามเย่ซิงหยวี่เงียบอยู่ครู่หนึ่ง "ลองคุยกันดูก่อนได้"เธอรู้สึกว่าเผยเหยียนยวี่ไม่เลว แต่เผยเหยียนยวี่อาจไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของเธอ เย่ซิงหยวี่วางแผนจะบอกเขาว่าเฟิงป๋อเหยียนเป็นสามีของเธอ เมื่อพบกันครั้งต่อไปเธอไม่ชอบโกหก"เขาเป็นคนมีความสามารถที่หายากมาก ถ้าเขามีความรู้สึกที่ดีต่อคุณ คุณต้องคว้าโอกาสนี้ไว้นะ"จริงๆ เรื่องนี้เป็นเย่ซิงหยวี่โชคดีเดิมทีคนที่ฮั่วชูหลานจะแนะนําเป็นเพียงผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง ไม่คิดว่าผู้บริหารระดับสูงจะไม่ชอบเย่ซิงหยวี่ แต่เผยเหยียนยวี่ถูกใจ และริเริ่มมาบอกเธอว่าอยากรู้จักกับเย่ซิงหยวี่ฮั่วชูหลานรู้