جميع فصول : الفصل -الفصل 80

พูดจบ เธอก็ถือกระเป๋าเดินทางและเดินผ่านเขา และนํากลิ่นตัวจาง ๆ มาด้วยดวงตาของเฟิงป๋อเหยียนมืดลงแล้ว หันหัวไป เธอเดินออกจากประตูไปแล้วเธอเปลี่ยนไปจริงๆในอดีต สายตาของเธอมักจะติดตามเขาเสมอตอนนี้ จะไม่มองเขาด้วยซ้ำแล้วเฟิงป๋อเหยียนหรี่ตาเย่ซิงหยวี่นั่งแท็กซี่มาถึงลานสกี เพิ่งลงจากรถ ก็เห็นว่าเผยเหยียนยวี่ยืนรอเธออยู่ที่ประตูเขาสวมชุดกีฬาสีขาว สายลมพัดผ่าน สดชื่นและมีเสน่ห์"คุณเผย!" เย่ซิงหยวี่ยเดินไปด้วยรอยยิ้มเผยเหยียนยวี่มองเธออย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นว่าเธอเดินมาต่อหน้าแล้ว ก็หยิบดอกเดซี่สีชมพูช่อใหญ่ออกมา "ซื้อในระหว่างทาง คิดว่าเหมาะกับคุณมาก"เย่ซิงหยวี่ตกตะลึง ไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันรับดอกไม้ด้วยเธอรับมาและวางที่ปลายจมูกแล้วดม "ทำไมถึงส่งสีชมพูให้ฉันตลอด"พวกเขาต่างก็กระตือรือร้นที่จะซื้อของที่เป็นสีชมพูให้เธอเผยเหยียนยวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็จิตใต้สำนึกรู้สึกว่าสีชมพูเหมาะกับคุณ"ที่แท้เป็นอย่างนี้ทั้งสองคนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่เข้าไปเผยเหยียนยวี่ถามว่า “กินข้าวหรือยัง”"บอกไว้ว่าวันนี้ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณไม่ใช่เหรอ" เย่ซิงหยวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง มีรอย

เฟิงป๋อเหยียนมองไปเย่ซิงหยวี่สวมชุดสกีสีชมพูอ่อนและใส่แว่นตาเล่นสกีอยู่ เธอกำลังฝึกเล่นสกีภายใต้การสอนของเผยเหยียนยวี่ มองไม่เห็นสีหน้าของเธอ แต่มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอสนุกมากเฟิงป๋อเหยียนถอนสายตากลับมา บนหน้าเต็มไปด้วยความมืดมนที่เย็นชาเย่ซิงหยวี่จงใจไม่มองไปที่เฟิงป๋อเหยียนเธอรู้ว่าเขามาแล้ว ได้ดึงดูดความสนใจของสาว ๆ ทุกคนในสนาม แต่เธอไม่อยากถูกเขาควบคุมอารมณ์ไป เลยไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว ฝึกเล่นสกีอย่างจริงจังกับเผยเหยียนยวี่เธอฝึกเล่นสโนว์บอร์ด มันเหมือนกับสเกตบอร์ด ติดเข็มขัดให้เรียบร้อย เผยเหยียนยวี่จับมือเธอยืนขึ้นแต่พอลุกขึ้น เธอก็เสียจุดศูนย์ถ่วง ใกล้จะล้มลง"ระวัง!" เผยเหยียนยวี่จับมือเธอและทำให้เธอมั่นคงสายตาในระยะไกลเริ่มเย็นลงอย่างเห็นได้ชัดเย่ซิงหยวี่รู้สึกได้ แต่เธอบอกตัวเองว่าอย่าสนใจ พูดด้วยรอยยิ้มกับเผยเหยียนยวี่ว่า “ขอบคุณค่ะ”"ไม่เป็นไร เพิ่งเล่นสกีก็เป็นแบบนี้กันหมด การกระแทกเป็นเรื่องปกติ" เผยเหยียนยวี่จับมือเธอ ให้เธอค่อย ๆ ลื่นขึ้นในหิมะหรงเยว่ไป๋มองอย่างเย็นชา เขาหันไปถามเฟิงป๋อเหยียนว่า "พี่สาม ผู้หญิงคนนี้สวมเขาให้คุณ

"คําพูดเหล่านี้ เมื่อก่อนทำไมคุณไม่ไปแนะนําเฟิงป๋อเหยียน" เย่ซิงหยวี่มองเขาอย่างรู้สึกตลก "ตอนนี้มีลูกอยู่ข้างนอกแล้ว มาพูดแบบนี้กับฉัน จะมีความหมายอะไรล่ะ""บางทีเด็กคนนั้นอาจจะไม่ใช่เป็นของพี่สามล่ะ" เสิ่นชิงเยว่บอกเป็นนัย แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าเด็กคนนั้นไม่ได้เป็นของพี่สาม แต่พี่สามไม่อธิบาย เขาก็ไม่สามารถเปิดเผยอะไรได้เย่ซิงหยวี่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ "เป็นไปไม่ได้ ถ้าลูกไม่เป็นของเขาจริง ๆ ทำไมเขาต้องใส่ใจขนาดนั้นด้วย"จริงอยู่ข้อนี้เสิ่นชิงเยว่ก็ไม่เข้าใจ พี่สามให้ความสำคัญกับเด็กในท้องของเซี่ยชิงเฉินเป็นพิเศษ เขาก็ปฏิเสธที่จะพูด ไม่มีใครเดาความคิดของเขาได้เสิ่นชิงเยว่กล่าวว่า "ผมยังคงคิดว่าคุณควรคิดอย่างรอบคอบหน่อย ถ้าคุณจะคบหับเผยเหยียนยวี่จริง ๆ แล้ว งั้นคุณกับพี่สามก็กลับไปไม่ได้แล้ว"เย่ซิงหยวี่ไม่สนใจแล้ว มองสโนว์บอร์ดแล้วพูดว่า "ฉันแค่หวังว่าจะได้หย่ากับเขาโดยเร็วที่สุด"เสิ่นชิงเยว่ตกตะลึง "ตอนนี้พวกคุณมาถึงจุดที่จะหย่าแล้วหรือ""อืม" เย่ซิงหยวี่มองเขาแวบหนึ่ง "ถ้าหมอเสิ่นอยากช่วยฉันจริง ๆ ก็ไปแนะนําเฟิงป๋อเหยียน ให้เขาหย่ากับฉันโดยเร็ว"

“พี่สามใส่การตรึงกระดูกหักแล้ว ไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล สังเกตครึ่งชั่วโมงว่าไม่เป็นอะไรก็กลับไปได้แล้ว" เสิ่นชิงเยว่พูดจบ เขาใช้ตาของเขามองหาเย่ซิงหยวี่ที่ทางเดิน เมื่อเห็นเธอ ก็กวักมือให้เธอเย่ซิงหยวี่ชี้ไปที่ตัวเอง "เรียกฉันอยู่เหรอ""อืม"เย่ซิงหยวี่เดินไป เซี่ยชิงเฉินมองเธอแวบหนึ่งเสิ่นชิงเยว่กล่าวว่า "หลังจากกลับไป พี่สามต้องนอนพักผ่อน จะใช้เวลาประมาณ 2-3 สัปดาห์ ผมจะไปตรวจและเปลี่ยนยาให้เขาเป็นประจำ คุณกลับไปแล้วดูแลเขาให้ดี""ได้" เย่ซิงหยวี่ตอบรับ เธอเป็นคนทับให้ขาของเฟิงป๋อเหยียนแตก เธอต้องรับผิดชอบนี้แต่เซี่ยชิงเฉินที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้มีความสุขขนาดนั้นแล้วตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของเฟิงป๋อเหยียนต่างหาก ทำไมเสิ่นชิงเยว่จึงมอบภารกิจนี้ให้กับเย่ซิงหยวี่เธอพาหรงเยว่ไป๋เข้าไปในวอร์ดเพื่อหาตามเฟิงป๋อเหยียนแล้วเฟิงป๋อเหยียนพิงบนเตียงผู้ป่วย ขาซ้ายที่เรียวยาวได้ใส่การตรึงกระดูกหัก คุณภาพเส้นผมของเขาดีมาก เขาหลุบตาอยู่ สันจมูกสูง มีความรู้สึกเย็นชาจากความอ่อนแอพอหรงเยว่ไป๋เข้าไป ก็ขอโทษเฟิงป๋อเหยียนว่า "พี่สาม ขอโทษครับ""ขอโทษทำไม" เฟิงป๋อเหยียนมองเขา"เรื่องนี้เป็นความ

ก่อนหน้านี้ได้เห็นภาพแบบนั้นในคลิปสั้น เธอยังหัวเราะเสียงดัง รู้สึกว่าตลกมาก แต่ไม่คิดว่าวันหนึ่ง เรื่องแบบนี้จะเกิดมากับเธอ...ในฐานะคู่กรณี เธอรู้สึกไม่ตลกสักหน่อยเลย ส่วนเจ้ากรรมก็น่าสังเวชยิ่งขึ้น"คุณบอกว่าคุณรู้สึกผิดไม่ใช่เหรอ" เฟิงป๋อเหยียนทำหน้าเย็นชา "ในเมื่อรู้สึกผิด งั้นก็มาดูแลอย่างเป็นจริงหน่อย อย่าเอาแต่พูด แต่ไม่ทำ"เย่ซิงหยวี่ถูกเขาจ้องมองจนอายนิดหน่อย "ฉันอยากขอโทษจากใจจริงนะ""งั้นก็ช่วยผมทายา""..." เย่ซิงหยวี่พูดไม่ออกแล้วผ่านไปครู่หนึ่ง เธอเหมือนจะคิดอย่างชัดเจนแล้ว ถามเขาอย่างระมัดระวังว่า "จะให้ฉันทายาให้คุณจริง ๆ เหรอ"เฟิงป๋อเหยียนส่งเสียงฮื่ม แล้วหันหัวไป"ได้" เย่ซิงหยวี่แอบรวบรวมความกล้า เอื้อมมือไปวางบนเอวกางเกงของเขา เขาสวมกางเกงของวันนี้ แต่ขากางเกงถูกตัดออกท่อนหนึ่งเพราะการตรึงกระดูกหัก"คุณจะทำอะไร?" เฟิงป๋อเหยียนมองมานิ้วเธอบีบบนซิปกางเกงของเขา หน้าแดงไป "ฉันจะทายาให้คุณนะ คุณอดทนหน่อย ถ้าเจ็บก็พูดมา"พอจบ กางเกงของเขาก็ถูกดึงออกเฟิงป๋อเหยียนหายใจหนักเล็กน้อยจริง ๆ แล้วเย่ซิงหยวี่อายมาก แต่เธอแสร้งทำเป็นใจเย็นมันเป็นความผิดของเธอ เธ