All Chapters of Billionaire's Legal Wife (Taglish): Chapter 51 - Chapter 60

STELLA LUNAA painful throbbing sensation was the first thing that Luna felt before she could even fully open her eyes.Parang may mabigat na bagay na paulit-ulit na pumipitik sa ulo niya, making every second feel heavier than the last. Napangiwi siya nang bahagya habang dahan-dahang namumulat, her lashes fluttering weakly against the harsh brightness above her.The white lights on the ceiling instantly stabbed against her vision, forcing her to shut her eyes again for a moment. Nahilo siya agad, her entire body feeling strangely numb and exhausted at the same time.Her head felt unbearably heavy.As if even the smallest movement could break her apart completely.A soft groan escaped her lips habang pilit niyang inuunat nang bahagya ang mga daliri niya. The sharp scent of antiseptic immediately filled her senses, cold and unfamiliar, making her stomach twist uncomfortably.Hospital.The realization hit her slowly.And the moment it did, her breathing slightly hitched.Silence surround

STELLA LUNANagising ako dahil sa pananakit ng aking ulo. Parang may mabigat na kung ano sa sentido ko, at bawat maliit na galaw ay nagpapalala ng kirot. I slowly opened my eyes, and the bright hospital ceiling greeted me again—too white, too harsh, too real.For a few seconds, I just stared. Hindi agad gumana ang isip ko. Then, slowly, the memories came back in fragments. The car. The sudden impact. The sound of metal. The pain. The fear. Everything felt scattered, like pieces of a nightmare I couldn't fully escape from.The door opened gently, and the doctor came in. Her presence was calm, controlled, almost grounding. She smiled softly at me, but I could still see the seriousness behind her eyes."Good morning, Mrs. Laurent," she said gently.I tried to respond, but my throat felt dry. Instead, I just nodded slightly.She moved closer and began checking my condition. Then she carefully started removing the bandage on my forehead. I winced softly when I felt the adhesive pull agains

STELLA LUNAHindi pinatay ni Caleb ang tawag. Nanatili lamang bukas ang linya habang tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama namin, yakap ang sarili kong tila ba kayang punan noon ang pangungulila ko sa kanya. Ngunit kahit anong higpit ng yakap ko sa sarili ko, hindi pa rin noon mapunan ang pangungulila ko sa asawa ko.Miss na miss ko na siya.Ang boses niya sa kabilang linya ang tanging nagsisilbing sandalan ko ngayon, pero mas lalo lang nitong pinapaalala kung gaano ko kagustong maramdaman ang mga yakap niya. Kung paano niya ako haplusin kapag umiiyak ako. Kung paano niya ako halikan sa noo habang paulit-ulit na sinasabing magiging okay rin ang lahat.Pero paano magiging okay?Hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya. Hindi ko alam kung paano ko sisimulang sirain ang pangarap naming dalawa. Natatakot ako... natatakot ako sa mga posibilidad. Lalo na't nakita ko mismo kung gaano niya kagusto magkaroon ng anak.Naalala ko kung paano siya mapangiti tuwing may nakikita siyang batang

STELLA LUNASabay kaming napatingin doon.Saglit na katahimikan.Parang may invisible na pader na biglang bumangga sa pagitan ng gusto kong sabihin at ng mundong pilit kumakapit sa amin.Kumunot ang noo ni Caleb, mabilis na kinuha ang phone niya. "Fuck..." mahinang mura niya, tingin pa rin sa akin na parang ayaw niyang bitawan ang moment na 'to.I froze.Hindi ko alam kung dapat ba akong makaramdam ng relief... o takot.Dahil kanina lang, nasa dulo na ng mga labi ko ang katotohanan. Isang salita na lang. Isang hininga na lang.Pero ngayon... naputol.At sa paraan ng pag-ring ng phone niya, parang sinasabi ng mundo na hindi pa oras. O baka naman... ayaw lang talaga nitong mangyari.Caleb looked at the screen. His jaw tightened a little."Work..." mahinang sabi niya, parang ayaw tanggapin.Tumitig siya sa akin.At sa mga mata niya, nakita ko ang confusion—yung parehong tanong na kanina pa niya gustong malaman ang sagot."Loo..."I swallowed hard.Hindi ako makagalaw. Hindi ko alam kung

STELLA LUNAHabang nagliligpit ako ng mesa, hindi ko maiwasang mapatitig sa bakanteng upuan ni Caleb. Kanina lang nandoon siya—nagmamadaling kumain, paulit-ulit akong kinukulit na huwag mag-skip ng meals, at halik nang halik sa noo ko bago umalis.Ngayon... tahimik na naman ang bahay.Tahimik sa paraang parang may kulang.Dahan-dahan kong kinuha ang mga plato at dinala sa lababo. Tanging tunog lang ng umaagos na tubig at kalansing ng kubyertos ang naririnig ko. Dati gusto ko ang katahimikan. Pero habang tumatagal, mas lalo ko lang nararamdaman kung gaano kalungkot ang bahay kapag ako lang mag-isa. Napabuntong-hininga ako habang pinupunasan ang kamay ko gamit ang towel. Hindi ko alam kung bakit bigla na naman bumigat yung dibdib ko. Siguro dahil kanina pa ako paulit-ulit binabalikan ng isang bagay na pilit kong iniiwasan.A child.Si Caleb.Our dream family together.Napangiti ako nang bahagya nang maalala ko yung unang beses na nakita kong sobrang lambing ni Caleb sa mga bata. Noon ya