All Chapters of Billionaire's Legal Wife (Taglish): Chapter 81 - Chapter 88

STELLA LUNANaging puti ang lahat.Walang ingay. Walang boses. Tanging mabigat na kawalan na para bang hinihila ako palayo sa sarili kong katawan.Hanggang sa unti-unting bumalik ang mga tunog."Luna! Stay with me!"Parang malayo ang boses ni Caleb. Malakas, nanginginig, desperado.May malamig na kamay na humahawak sa pisngi ko. Sobrang higpit, parang ayaw akong pakawalan."Please... please, Luna..."Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.Blurry.Una kong nakita ang puting ilaw sa itaas. Sunod ay ang mukha ni Caleb—puno ng takot, pawisan, at bakas ang matinding pagkalito."Caleb..." mahina kong sambit, halos walang boses."Thank God..." bulong niya, nanginginig ang labi habang hinahawakan ang kamay ko. "Don't close your eyes. Ambulance is coming, okay? Just stay awake."Gusto kong sumagot pero parang may nakabara sa lalamunan ko. Ang sakit ng katawan ko—parang dinurog mula ulo hanggang paa.Bigla kong naalala.Ang hagdan.Si Raven."Raven..." paos kong bulong.Agad na nagbago ang

Umagang-umaga pa lang, hindi na mapakali ang buong mansyon."Sir Caleb..." mahinang sabi ng guard mula sa intercom. "May lalaki po sa gate. Paulit-ulit pong kumakatok. Hinahanap daw po si Via at si Raven."Napatingin agad si Caleb sa akin, agad na nagbago ang ekspresyon ng mukha niya—hindi gulat, kundi parang kinikilala na niya kung sino ang maaaring nasa labas."Stay here," mariin niyang sabi bago mabilis na bumaba ng hagdan.Ngunit sumunod ako.Hindi ko alam kung bakit, pero may bigat sa dibdib ko na parang nagsasabing dapat kong makita ito—parang may bahagi ng kwento na matagal nang nakatago at ngayon pa lang lalabas.Pagdating namin sa main gate, tanaw ko agad ang lalaki.Nakatayo siya roon, nakatalikod muna sa amin habang paulit-ulit na kumakatok sa bakal na gate, parang hindi mapakali, parang may hinahabol na sagot na kailangang makuha agad.BANG. BANG. BANG."VIA!" sigaw niya, puno ng tensyon ang boses. "ALAM KO NANDITO KA!"Napatingin ang guard kay Caleb na tila humihingi ng u

STELLA LUNALumipas ang walong buwan at halos manganganak na rin ako. Ramdam na ramdam ko ang bigat ng bawat paghinga, bawat hakbang, pero kasabay noon ang matinding excitement. Tuwang-tuwa si Mommy nang malaman niyang kambal ang magiging anak namin. Parang hindi pa rin ako makapaniwala—dalawa pala ang maliit na buhay na sabay na lumalaki sa loob ko.Mas lalo akong naging abala sa paghahanda. Maging si Madame Celia—na ngayon ay tinatawag ko na ring Mommy—ay hindi ko inakalang magiging ganoon kaalaga sa akin. Noong una, akala ko mahirap siyang lapitan, malamig at laging seryoso. Pero habang tumatagal, unti-unti niyang ipinapakita ang kabaitan niya. Ngayon, parang natural na lang ang tawanan namin habang namimili ng gamit ng mga kambal.Sila ang madalas kong kasama—sa pagbili ng damit, crib, bote, at kung anu-ano pang kailangan. Kapag napapagod ako, si Mommy ang nag-aalaga sa akin, pinapaupo ako at pinapahinga. Si Mommy naman, lagi akong pinapatawanan kahit kinakabahan ako sa paparating

CALEB JACEIt's almost 12 midnight.The air outside feels different—parang humihinga ang buong paligid, mabigat sa anticipation at liwanag. May halong lamig ng gabi at init ng kasiyahan na nagmumula sa mga ilaw ng bahay at streetlights na kumikislap sa malayo. Sa bawat segundo na lumalapit sa bagong taon, mas lalong lumalakas ang kabog ng dibdib ko—hindi dahil sa ingay, kundi dahil sa kung anong klaseng alaala ang bubuo ng gabing ito.Nasa labas kami lahat.Magkakatabi.Magkakapareho ng suot.Our matchy outfits—soft cream and gold tones, simple pero elegant, parang piniling isuot hindi para magpa-impress, kundi para sabihin na kami ito. Walang sobrang ayos, walang pilit na ganda—just a family existing in the same moment, in the same light, in the same story.Si Luna, nakatayo malapit sa mesa, maingat na inaayos ang mga plato ng noche buena. May konting dumi pa ng flour sa gilid ng kamay niya, siguro galing sa dessert na siya mismo ang nagluto kanina. She looks peaceful. Parang lahat n