All Chapters of Billionaire's Legal Wife (Taglish): Chapter 41 - Chapter 50

STELLA LUNANarito ang mas mahaba at mas detalyadong bersyon ng iyong talata:Ang isang napakalakas na kulog na sinundan ng nakakasilaw na kidlat ang biglang gumising sa akin mula sa mahimbing kong pagkakatulog. Napabalikwas ako ng bangon habang mabilis na tumitibok ang aking dibdib dahil sa lakas ng dagundong na tila yumanig sa buong paligid. Sa bawat pagliwanag ng kidlat, panandaliang nasisinagan ang madilim kong silid bago muling lamunin ng makapal na dilim.Mula sa aking higaan ay tanaw na tanaw ko ang malalakas na pag-ihip ng hangin sa labas. Ang manipis na kurtina sa aking bintana ay tila sumasayaw sa bagsik ng hangin, paulit-ulit na humahampas sa dingding. Ang mga sanga ng matatayog na puno sa labas ay marahas na umiindayog, wari'y nakikipaglaban sa nagngangalit na bagyo. Kasabay nito ang walang tigil na pagbuhos ng ulan na kumakalansing sa bubong at bintana, tila libo-libong maliliit na batong sabay-sabay na ibinabato ng kalangitan.Malamig ang simoy ng hangin na pumapasok sa

STELLA LUNATahimik ang buong silid.Tanging ang mahina at mabigat na paghinga ni Caleb, ang pagpitik ng apoy mula sa fireplace, at ang walang tigil na pagbuhos ng ulan sa labas ang maririnig sa paligid. Paminsan-minsan ay dumadagundong ang kulog dahilan upang bahagyang manginig ang mga bintana ng aking kwarto.Katatapos lamang umalis ni Damien ilang minuto ang nakalipas matapos siguraduhing maayos na ang kalagayan ni Caleb."Puntahan ko muna ang mga tao sa baba," sabi niya bago lumabas. "Magpahinga ka rin kahit kaunti."Ngunit paano ako magpapahinga gayong ganito ang kalagayan ni Caleb?Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan siya. Hindi ko namalayang matagal ko na palang hawak ang malamig niyang kamay.Hindi ko alam kung bakit hindi ko ito mabitawan.Marahil dahil natatakot ako.Natatakot na baka paggising ko ay mawala siya.Napabuntong-hininga ako habang dahan-dahang pinapalitan ang bimpo sa noo niya. Mainit pa rin ang kanyang katawan. Kahit natutulog siya ay ba

STELLA LUNAA loud thunder cracked across the entire hacienda, so strong it felt like the walls themselves trembled. Outside, the trees swayed violently under the force of the wind, their branches whipping back and forth like shadows dancing against the storm. The rain hadn't stopped the entire night—it only grew heavier, more relentless, as if the sky refused to calm down.Inside the room, the atmosphere was still heavy with warmth and silence, but the storm outside made everything feel more intense.I shifted slightly.And immediately, I froze.A sharp pang of discomfort hit her lower body, subtle at first, then clearer as she moved again. Her eyes widened slightly, and heat rushed up to her cheeks—not from fever, but from sudden realization.She slowly turned her head toward Caleb.He was still asleep.Peaceful.Too peaceful compared to everything that happened—the fear, the emotions, the closeness they shared, the way the night blurred everything in between comfort and chaos.Her

STELLA LUNAHindi na naalis sa isip ni Loo ang mga sinabi ni Manang Rosa kahit makalipas ang ilang minuto. Habang pinagmamasdan niya si Caleb mula sa veranda, pakiramdam niya ay mas lalo niyang nauunawaan kung bakit unti-unti siyang nahuhulog dito nang ganito kalalim.Hindi ito iyong tipo ng lalaking puro matatamis na salita lang.Mas madalas pa ngang tahimik si Caleb kaysa madaldal. Ngunit sa bawat simpleng kilos nito—sa paraan ng pagtulong nito sa mga tao sa hacienda, sa tahimik nitong pag-aalala sa kanya, at sa paraan ng pagtitig nito na tila siya lang ang nakikita—doon niya nakikita ang klase ng pagmamahal na hindi kailangang ipagsigawan para maramdaman.Napansin niyang abala pa rin sina Damien at Caleb sa bukirin kasama ang ilang trabahante. Ngunit tulad ng dati, hindi halos nag-uusap ang dalawa.Tahimik lamang silang kumikilos sa kani-kanilang gawain.Kapag may kailangang sabihin si Damien, isa lang itong tango o maikling salita. Ganun din si Caleb. Walang sigawan. Walang biruan

STELLA LUNAThe whole day felt extremely tiring, as in sobrang bigat sa katawan and isip. From early morning pa lang nasa bukirin na ako, working under the heat of the sun while the soil was still damp from yesterday's irrigation. Every task felt repetitive pero physically draining—bending down to gather the harvest, carrying bundles back and forth, and checking the crops one by one para siguradong maayos ang ani. My shoulders are still aching right now, like may naka-ipit na bigat sa bawat muscle, and my feet hurt so much from walking on uneven ground the whole day. Parang bawat step ko kanina, ramdam ko talaga hanggang buto yung pagod.The sun was harsh the entire day, walang kahit konting ulap na makakapagbigay sana ng relief. The air in the farm felt heavy and warm, and every movement I made seemed slower and harder as the hours passed. Pero kahit ganoon, tuloy lang kasi trabaho is trabaho. By late afternoon, I already felt completely drained, like nauubos na yung energy ko with e