All Chapters of Billionaire's Legal Wife (Taglish): Chapter 61 - Chapter 70

STELLA LUNA"Lumabas kayo!" mariin niyang sabi, bagaman basag at nanginginig ang boses."Ngayon din!" Saglit na katahimikan ang sumunod, ngunit mas mabigat pa iyon kaysa sigawan. Para bang ang buong silid ay napuno ng twnsyon. Si Via ang unang gumalaw—isang maikling tawa ang kumawala sa kanya, hindi tunay na saya kundi isang uri ng pangmamaliit na sinadya talaga nito."Wow," bulong nito, umiiling-iling habang nakatingin sa kanya. "Talagang nag-uutos ka pa."Dahan-dahang humakbang si Madame Celia palapit, maingat ngunit puno ng bigat ang bawat galaw nito. Inaayos pa nito ang kanyang sleeve na na gusot at parang walang nangyaring kaguluhan, parang hindi siya nito sinabunutan ilang segundo lang ang nakalipas. Ngunit ang mga mata nito—malamig, matalim, walang kahit anong bahid ng pag-aalala sa kanya sa mga natamo na karmot kay Via."Hindi mo pa rin talaga naiintindihan ang lugar mo dito," malamig nitong sabi. "At hanggang ngayon, ikaw pa rin ang walang delikadesa. At parang wala kang pina

STELLA LUNANagising ako dahil sa marahang paghaplos ng kung ano sa aking braso. Bahagya akong napangiwi nang maramdaman ko ang hapdi sa tuwing dumadampi iyon sa aking balat, tila ba muling nagpapaalala ng sakit na natamo ko kahapon. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, mabigat pa ang aking pakiramdam at ang unang bumungad sa akin ay ang nag-aalalang mukha ng aking asawa.Tahimik lamang si Caleb habang maingat na nililinis ang sugat sa aking braso. Nakakunot ang noo nito, at kitang-kita sa kanyang mga mata ang pag-aalala at pagpipigil ng galit. Doon ko lamang muling naalala ang kalmot sa aking braso—ang bakas ng galit at panunulak na ginawa ng kanyang ina at ni Via. Sa dami ng nangyari kagabi, halos nakalimutan ko na rin ang hapdi nito, ngunit ngayong nakikita ko ang reaksyon ni Caleb, pakiramdam ko'y mas naging totoo ang lahat.Hindi ko alam kung may ideya na ba siya sa totoong nangyari. Hindi pa siya nagtatanong, ngunit sa paraan ng marahan niyang paghawak sa aking braso, t

STELLA LUNAHindi na siya nagawang ihatid ng asawa dahil may tumawag dito at tila isang matinding emergency ang ipinahihiwatig ng usapan. Nabakas niya agad sa mga mata nito ang matinding takot at pag-aalala—mga emosyong bihira niyang makita rito kahit sa mga pagkakataong gipit ang sitwasyon sa kompanya. Nang tanungin niya kung ano ang nangyari ay hindi siya nito sinagot. Sa halip, nanatili itong nakatitig lamang sa kawalan habang mahigpit ang pagkakahawak sa telepono. Nang ulitin niya ang tanong, saka lamang ito napalingon sa kanya, ngunit imbes na sumagot ay nasigawan pa siya nito—isang bagay na halos hindi kailanman nangyari sa kanilang pagsasama. Bago pa man siya tuluyang makapagtanong muli, mabilis siyang dinampian ng halik sa labi ng asawa, tila isang nagmamadaling paalam, saka nito agad na pinaharurot ang sasakyan paalis. Naiwan siyang nakatayo at balot ng kaba, sapagkat bilang lang sa daliri ang mga pagkakataong pinagtaasan siya ng boses ng asawa, at mas lalong hindi ito ang k

STELLA LUNAFrom Hubby: Wife I have some things to fix in Hawaii for a week. Just stay in your parents house for a week.Napakurap ako.Isang beses.Dalawa.Parang hindi agad nagrerehistro sa utak ko ang nabasa ko."Hawaii..." mahina kong bulong. Unti-unting nawala yung ngiti ko kanina. Yung gaan ng pakiramdam pagkapasok ko sa kwarto—parang biglang pinutol. Nag-backread ako ng message, nagbabakasakali na namali lang ako ng basa.Pero hindi.Paulit-ulit.Pareho pa rin ang mensahe.Isang linggo.Biglang sumikip ang dibdib ko.Hindi dahil sa mismong biyahe.Kundi dahil sa bigla.Walang paalam na maayos. Walang "kailan ka aalis," walang "pwede ba nating pag-usapan" "Walang I love you" "Walang how are you wife" Parang isang desisyon na ginawa na lang at ipinaalam na lang sa akin pagkatapos. Napaupo ako sa gilid ng kama ko.Ramdam ko ang lamig ng kwarto na dati ay komportable sa akin, pero ngayon parang mas malamig kaysa sa ulan kanina."Isang linggo..." ulit ko, halos pabulong. Hindi ko al

STELLA LUNA"Hello po?" ulit ng bata. "Naririnig niyo po ba ako?" Pilitan akong lumunok bago nagsalita."N-Nandiyan ba si Caleb?" mahina kong tanong, pilit pinapatatag ang boses ko. Sandaling natahimik ang bata."Daddy?" inosente nitong tanong. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Napahigpit agad ang hawak ko sa cellphone habang unti-unting bumibigat ang dibdib ko.Daddy?Hindi.Hindi siguro.Maling dinig lang."Maaari ko ba siyang makausap?" tanong ko ulit, mas mahina na ngayon ang boses ko. Narinig ko ang maliit nitong buntong-hininga sa kabilang linya."Natutulog pa po si Daddy." Parang may kung anong humigpit sa lalamunan ko. Hindi ako agad nakapagsalita."Kasama po niya si Mommy sa kwarto," inosente pang dagdag ng bata. "Gigisingin ko po ba?"Tuluyan akong nanlamig. Pakiramdam ko may biglang bumagsak sa dibdib ko nang sobrang bigat kaya hindi ako makahinga nang maayos.Hindi.Hindi maaari.Maling number lang siguro.Maling tao.Maling—Pero hindi.Kabisado