บททั้งหมดของ The Spoiled Wife of Attorney Dankworth: บทที่ 1461 - บทที่ 1470

THE ELEVATOR STOPPED on the 24th floor. Piper was a little surprised. Buong akala niya ay patungo sila sa parking lot. Sabi nito kanina ay sa apartment sila pupunta, hindi sa palapag na iyon ng building na iyon. Bryson already walked out and entered the personnel department, the president rarely came here in a year, the personnel department came like a big enemy. Hindi na magkamayaw kung paano aasikasuhin ang kanilang amo. Todo ang ngiti nila at ayos ng mga tindig dito.“Some of my employees in my department will be replaced.” “Sino-sino po Sir?” tanong ng personnel department. “Pwede po bang malaman kung ano ang kanilang kasalanan?”“That’s not important. Bast gusto ko silang palitan. Ituturo ko kung sino-sino. Today is their last day in my company.” “Okay, Mr. Dankworth.”Nang araw din na ‘yun, bago matapos ang kanilang shift ay tuluyang nawalan ng trabaho ang mga employee na may masasamang salitang binitawan kay Piper kanina. Napasinghap doon si Piper. Hindi inaasahan na mangyay

TUMANGO LANG ANG ulo ni Piper at sinundan ng tingin ang likod ni Bryson na patungo na sa kanyang silid. Naisip ng babae na malamang ay aasikasuhin na nito ang video conference niya na naudlot din kanina nang dahil sa pamimili nila.“Ano ba kasing iniisip mo Piper? May pag-asang bumalik kayo sa dati? Imposible iyon. Huwag ka ng umasa pa.” ani Piper na muling binawi ang kanyang paningin, muling ibinaling na iyon sa kanyang ginagawa na kailangan na niyang tapusin.Akmang patungo si Bryson ng banyo upang mag-quick shower bago niya harapin ang video conference nang marinig niya ang sunod-sunod na doorbell. Awtomatikong mabilis na humakbang ang kanyang mga paa palabas ng kanyang silid. Nagkasalubong pa sila ni Piper. Lumabas din kasi noon ang babae sa kusina para tingnan kung sino ang nagdo-doorbell.“Ako na. Tapusin mo na ang ginagawa mo.” Parang robot na muling tinango lang ni Piper ang kanyang ulo. Umikot upang muling pumasok sa loob ng kusina. Diretso namang pinuntahan na ni Bryson ang

ILANG SANDALI PA ay nasa harap na sila ng elevator. Tahimik na naghihintay na bumukas ang pintuan noon. Hindi nakaligtas sa paningin ni Bryson ang pagiging mahina ni Piper.“Kapag umuulan o nagpalit ng season ang panahon, dapat hindi ka nawawalan ng baong jacket. Alam mo na, dapat na handa ka sa mga ganitong pagkakataon at panahon, Piper…”Napayuko na si Piper. Sa sobrang pagtitipid niya mabibilang sa daliri niya ang mga damit niya. Sa bahay nila kung sobra-sobra ang mga gamit niya, ngayon sobrang hikahos siya doon. Hindi na lang niya sinabi pa iyon kay Bryson at baka maisipan niton pagbibilhan siya. He treated her so well that she hardly dared to accept his kindness. Ayaw niyang magkaroon na naman ng malaking utang na loob sa kanya o dumepende sa lalaki. Kapag pinili niyang mag-resign paniguradong hindi lang siya ang masasaktan at maging ang kanyang amo rin.“Let’s go…” Habang pababa ay binalot sila ng katahimikan hanggang sa makarating sila ng parking lot at makalulan ng sasakyan.

MALAKAS NA HUMALAY sa apat na sulok ng apartment na iyon ang tunog ng maligayang halakhak ni Bryson nang dahil sa naging reaction ni Piper sa kanyang ginawa. Kumibot na ang kanyang bibig habang nakatitig pa rin sa mukha ni Piper. Sa kanyang isipan ay hindi niya mapigilang balikan ang kanilang nakaraan kung saan ay masaya silang nagmamahalan. Kung hindi lang dahil sa mga magulang ni Piper noon o kung siya lang ang pinili nilang lalaki para sa babae, marahil ay masaya na silang namumuhay ng mga sandaling iyon. Baka nga, nakailang anak na rin sila. Kababata ng mga pamangkin.“Do you miss me?” walang kurap na binabasa ang sariling labing tanong ni Bryson. Puno ng pananabik at pag-asa ang kanyang mga matang bibigyan iyon ng sagot ni Piper na pulang-pula na ang mukha. Lumakas pa ang buhos ng paglabas ng kanyang dugo. Hindi niya alam kung tama bang sagutin niya ang katanungan nito. Ang tanging nararamdaman niya ng mga sandaling iyon ay ang katawan niyang traydor na nais itong gantihan na do

WALA SA SARILING napahilamos na si Bryson sa kanyang mukha. Nag-sink in na sa isipan na masamang pangitain iyon dahil baka lumayas na naman ang babae, mali, tumakas na naman ito at sa pagkakataong iyon ay siya na ang dahilan nito.Nag-AWOL ba si Piper nang dahil sa kanyang mga sinabi at ginawa kagabi? Hindi niya alam kung iyon nga ang rason nito.“Kailan pa ho siya umalis?” “Kagabi. Naloka nga ako at hatinggabi nang magpaalam. Good payer naman siya kaya wala akong reklamo.”“Wala po ba siyang iniwan na sulat man lang o resignation letter kung sakaling may maghanap sa kanya?” tanong ni Bryson na umaasang mayroon man lang, sa mga sandaling iyon ay bagsak na ang kanyang magkabilang mga balikat. “Wala naman siyang iniwan. Sandali, ikaw ba ang amo?” Tumango si Bryson. “Oho, ako nga. Pinuntahan ko siya dito ngayon at late na ay wala pa sa opisina.” “Baka naman e-email na lang niya sa’yo?” Kinuha ni Bryson ang kanyang cellphone at nag-scroll na sa kanyang company email. Umaasa siyang p