Seducing My Hot Ninong Everett의 모든 챕터: 챕터 961 - 챕터 970

Lumi POVUmuulan pa rin nang malakas ngayong gabi. Rinig na rinig ko pa rin ang tuloy-tuloy na pagbuhos ng ulan sa bubong ng mansion ni Sorin habang nakaupo ako sa sala niya.Kumakalabog pa minsan ang kulog sa labas pero imbes na kabahan ako, parang lalo lang naging komportable ang pakiramdam ko.“Anong tingin mo?” tanong niya habang nilalapag ang sizzling plate sa center table.Napakurap ako nang maamoy ko ang pork sisig.“Uy,” halos nagulat ako. “Talaga bang ikaw ang nagluto nito?”Tumaas ang isang kilay niya nung tignan ako.“Multo ata ang nagluto nito, hindi ako,” prangkang sagot niya.Napailing ako habang napapatingin sa lamesa. Hindi lang pork sisig ang nandun. May sizzling tofu pa, crispy ulo ng baboy, tapos may platter pa ng prutas—apple slices, ubas, oranges, at kung ano-ano pa.“May pa-healthy pa talaga?” natatawa kong tanong.“Balance kasi dapat,” simpleng sagot niya.Ewan ko ba. May pa-balance-balance pa siyang nalalaman, e, alak naman na hindi healthy ang iinumin.Minsan

Lumi POVMaganda na ang panahon ngayon. Maayos na ang buong city matapos ang sunod-sunod na bagyo. Habang nakatayo ako sa harap ng Sorin Spa, pinagmamasdan ko ang maaliwalas na langit na matagal ding natakpan ng maitim na ulap, hindi ko maiwasang mapangiti kahit pagod na agad ang katawan ko sa iniisip pa lang na paglilinis.Wala nang baha sa kalsada. Humupa na rin ang tubig na ilang araw naming kinatakutan. Pero kahit wala nang baha, naiwan naman ang bakas ng unos.Heto ang mga makakapal na putik, nagkalat na basura, amoy basa at libag sa bawat sulok ng spa. Parang dinaanan ng gera ang buong paligid.Napangiwi ako bago pumasok sa loob.“Good morning, guys! Simulan na natin agad ang paglilinis habang malamig pa,” sabi ko sa mga staff na naghihintay na sa lobby.“Tara na, para maaga nga tayong matapos,” sabay-sabay nilang sagot.Naroon sina Bidang na malditang echusera sa akin, Cheche, Rirang, Nikay at Binus na mga pinakauna kong tinawagan para tumulong ngayong araw. Kahit bakas pa sa m

Sorin POVHindi ako sanay mamalengke. Iyon agad ang unang realization ko habang nakatayo sa harap ng mansion at hawak ang susi ng sasakyan ko. The weather is hot but the air is fresh after several days of nothing but storms and floods in the news. The entire yard is quiet. No gardener. No housemaid. No cook.At oo, kasalanan ko rin naman. Ako mismo ang nagdesisyong bigyan muna ng ilang araw na pahinga ang mga tao rito matapos bahain ang pami-pamilya nila sa kani-kanilang probinsya. Kaya ngayon, ako ang kawawa.I took a deep breath before getting in the car.My plan was supposed to be simple. Go to the mall. Buy ingredients. Go home. Cook ginataang puso ng saging with squid for Lumi. Kanina kasi halos pawis na pawis at pagod na pagod si Lumi kakalinis ng Sorin Spa kasama mga staff niya. Napanuod ko sila sa CCTV kanina. Simula umaga raw hanggang tanghali, puro putik, basura at lampaso ang ginawa nila.At dahil minsan lang humiling si Lumi ng pagkain, pagbibigyan ko na.But as I was dri

Lumi POVHalos madilim na nang tuluyan kaming makaalis sa bahay nila Bidang. Kumakapal na ang ulap sa langit at paisa-isang nagsisindihan ang mga poste sa gilid ng kalsada. Nakatanaw lang ako sa bintana ng sasakyan. Kanina pa ako balisa. Mahigpit kong niyakap ang bag ko sa kandungan habang pasulyap-sulyap sa oras sa cellphone.8:47 PM na. Napapikit agad ako. Patay. Talagang patay ako kay Sorin mamaya. Hindi naman sana ako ganito ka-late kung hindi lang dahil kay Mang Tetet. Kaninang alas sais pa dapat kami nakaalis, pero halos pasado alas otso na nang makarating siya para sunduin ako. Halos maiyak na nga ako sa inis at kaba habang naghihintay sa labas ng bahay nila Bidang.Pero pagdating niya, namumutla siya. Akala ko nga noong una lasing siya o kung ano, pero nang makita kong nanginginig ang kamay niya habang nagmamaneho, doon ako kinabahan.“Manong Tetet, okay lang po ba kayo?” tanong ko habang kinakabahan. Napakamot lang siya sa ulo at pilit na ngumiti pa sa akin.“Pasensya ka na,

Lumi POVHindi ko pa rin mapigilang manginig kahit nakabalik na kami sa mansion. Tahimik ang buong bahay habang dahan-dahang naglalakad si Sorin sa tabi ko. Nakasuporta ang isang braso ko sa kaniya dahil masakit pa rin talaga ang paa kong nasugatan nang mapilitan akong tumakbo kanina ng walang sapatos.Sa tuwing naaalala ko ang limang lalaking lasing na humarang sa akin sa may tulay, parang bumabalik ang kaba sa dibdib ko.Kung hindi dumating si Sorin, ayaw ko nang isipin kung ano pa ang maaaring nangyari.Napayuko ako. Kasalanan ko rin naman. Kung hindi ako nagtatakbo at umalis ng mansion ay hindi ako mapupunta roon.Sabagay, sa totoo lang, kung hindi ako nagtagal sa bahay nila Bidang, kung hindi ako na-late, kung umuwi agad ako sa mansion, hindi sana nangyari ang lahat ng iyon.Pagkapasok namin sa loob, agad akong pinaupo ni Sorin sa mahabang sofa sa sala.“Huwag kang gagalaw.”Agad siyang tumalikod.“Sorin—”“Huwag, diyan ka muna.”Hindi na muna ako nagsalita. Hinayaan ko na muna s