Tous les chapitres de : Chapitre 201 - Chapitre 210

Si Devon ay mukhang walang pakialam at hindi tumugon sa kanya. Hindi malinaw kung hindi niya ito narinig o sadyang hindi niya gustong sumagot. Ang ngiti sa mukha ni Daphne ay bahagyang nanigas, at bumaon ang kanyang mga kuko sa kanyang palad. Ilang segundo pa ang lumipas bago siya tumingin sa ibang direksyon na parang walang nangyari. Sunod, bumili pa si Devon ng ilang piraso ng alahas, at ang mga tao sa paligid ay mas lalong nainggit kay Daphne. Si Grace, na nakaupo sa likuran, ay nakaramdam ng pagkasuklam. Hindi niya inakala na bibilhan ni Devon ng napakaraming alahas si Daphne. Noong kasama pa niya si Roxanne, parang hindi naman siya binigyan ng anuman, hindi ba? Sa pag-iisip nito, naramdaman ni Grace na hindi sulit ang nangyari kay Roxanne. Si Roxanne, na nakaupo sa tabi niya, ay may kalmadong ekspresyon at hindi ipinapakita ang anumang emosyon. Makalipas ang mahigit kalahating oras, dumating na sa pinakahuling alahas ng gabi—ang "The Hope Diamond." Nang tanggalin ang takip ni

Dahil sa ginawa ni Devon, lahat ng tao sa paligid ay napatingin sa kanilang dalawa. Si Daphne ay mariing kinagat ang kanyang ibabang labi, puno ng panghihinayang at galit ang kanyang mga mata. Ipinakita ni Devon sa harap ng lahat na ibinigay niya ang Hope Diamond kay Roxanne. Ngayon pa lang ay naiisip na niya kung paano siya pagtatawanan ng mga tao sa paligid. Habang iniisip niya ito, lalong lumalim ang galit niya kay Roxanne. Sandaling nanahimik ang paligid bago nagsimula ang usapan ng mga tao. "Ano'ng nangyayari? Bakit ibinigay ni Devon ang Hope Diamond kay Roxanne? Hindi ba sila nagkabalikan ni Daphne?" "At kung tama ang pagkakaalala ko, si Roxanne ay dating manugang niya, hindi ba? Napakawalanghiya ng pamilya ni Devon!" "Kasuka-suka! Hindi pa ba kakakahiwalay lang nina Roxanne at Jameson? Malamang may namamagitan na sa kanila bago pa ang diborsyo!" Sa narinig na panlalait at pangungutya, namutla si Grace sa sobrang galit at matalim na sumagot. "Ano'ng pinagsasasabi niyo?! Nagh

Humarap siya sa malamig na titig ni Roxanne, at anumang paliwanag ay tila walang halaga. Ibinaba ni Devon ang kanyang tingin at mahina ngunit seryosong sinabi, "Hindi mo na kailangang mag-alala sa bagay na ito, ako na ang bahala." "Wala akong pakialam kung paano mo ito haharapin, magre-resign na ako." Sumilay ang lamig sa mga mata ni Devon. "Roxanne, sinabi ko na noon na hindi kita papayagang magbitiw." "Hindi mo ako pag-aari, at wala kang karapatang pakialaman ang mga desisyon ko. Sinasabi ko lang ito para bigyan ka ng sapat na oras na maghanap ng papalit sa akin, hindi para hingin ang opinyon mo." Nababalot ng katahimikan ang silid, isang nakakapasong katahimikan sa pagitan nilang dalawa. Matapos ang hindi malamang haba ng panahon, muling nagsalita si Devon, mababa at paos ang boses, "Ganyan mo na ba ako kinasusuklaman ngayon? Hanggang sa punto na mas pipiliin mong umalis kaysa manatili sa kumpanya?" Bahagyang kumunot ang noo ni Roxanne. Balak talaga niyang magbitiw, hindi lan

"Isa ‘yon sa mga dahilan, pero ang pangunahing dahilan ay may mas mahalaga akong kailangang gawin." Medyo nadismaya si Frizza. "Hindi ko alam kung mabait ang bagong papalit sayo kapag umalis ka na, Ate Roxy." Ngumiti si Roxanne at marahang pinakalma ito. "Magkasundo man kayo o hindi, gawin mo lang nang maayos ang trabaho mo." "Iyon na lang ang magagawa ko." Sa hapon, pumunta si Roxanne sa PharmaNova upang mag-impake. Hindi pa dumarating ang bagong tagapag-develop ng gamot, kaya't itinigil muna ni Frizza ang eksperimento at nagbasa ng mga pananaliksik sa opisina. Nang matapos mag-impake at handa nang umalis si Roxanne, hindi napigilan ni Frizza na yakapin siya. "Ate Roxanne, kahit nag-resign ka na, dapat manatili tayong magkausap!" Nakita ni Roxanne ang pag-aatubili ni Frizza kaya tumango siya. "Sige, pero sa tingin ko hindi kita matutulungan sa paghahabol kay Miles, kaya gawin mo na lang ang lahat ng makakaya mo." "Sige." Matapos magpaalam kay Frizza, patungo na si Roxanne sa p

Hindi pa gaanong nakakalayo ang sasakyan sa kalsada nang mapansin ni Roxanne na may mali. Sinadya niyang magpalit ng direksyon ng ilang beses at napansin niyang sinusundan pa rin siya ng itim na sasakyan. Kumunot ang noo niya. Walang duda, ang sasakyang iyon na walang plaka ay matagal nang sumusunod sa kanya. Matapos mag-isip sandali, pinaharurot ni Roxanne ang sasakyan pabalik at dumiretso sa kabaligtaran ng direksyon patungo sa kanyang bahay. Sampung minuto ang lumipas at huminto ang sasakyan ni Roxanne sa harap ng istasyon ng pulisya. Napansin ng sasakyang sumusunod sa kanya na may mali at nagtangkang umalis, ngunit agad itong hinarang ng mga pulis. Bumaba ang nasa loob ng sasakyan at agad siyang dinakip ng mga pulis. Nang makumpirma na ligtas na ang paligid, bumaba si Roxanne mula sa kanyang sasakyan. "Miss Roxanne, sumama kayo sa amin para sa isang pahayag." Tumango siya at tumingin sa lalaking dinala ng mga pulis papasok sa istasyon. Tinatayang nasa dalawampung taong gulang