LOGINIsang gabi, nahuli ni Roxanne Guevarra ang kanyang asawa na si Jameson Delgado na nakikipagtalik sa kanyang sekretarya. Hindi siya nagdalawang isip na hiwalayan ito ngunit papaano kung ayaw siya nitong bitawan? Nakahanap naman siya ng kakampi at iyon ay ang nakakatandang kapatid ng asawa, si Devon Delgado na tutulungan siyang makatakas ngunit hindi iyon magiging madali. *** "Bakit mo ba tinutulungan ang asawa ko? Balak mo bang agawin siya sa akin ngayong nagkakalabuan na kami?" Napangisi si Devon sa kabilang linya, "Hmm...hindi ako mahilig mang-agaw pero binibigyan mo ako ng rason na agawin siya sayo." Kumuyom ang mga kamao ni Jameson na marinig ang sinabi nito. "Subukan mo lang." "Why not? Kasi kung hindi ka magbabago, at patuloy mong sinasaktan si Roxanne, then prepare yourself. Mawawala siya sayo sa isang iglap." Babala ni Devon. "You can't do that to me. Maraming babae sa paligid na pwede mong pulutin pero si Roxanne, pag-aari ko 'yan. So don't you dare!"
View MoreAku berjalan seorang diri, menuju ruang sang CEO. Langkahku pelan, karena ini kali pertama aku naik ke lantai atas untuk urusan penting, yaitu membawa map yang berisi dokumen penting. Langkahku berhenti tepat di depan pintu bertuliskan “CEO Office.”
Tanganku menggenggam map cokelat berisi dokumen penting yang harus segera ku tandatangani. Hari ini adalah hari pertamaku di perusahaan dan aku sudah hampir terlambat. “Kalau tidak segera ku berikan berkas ini, aku bisa dipecat sebelum sempat bekerja,” gumamku pelan sambil menarik napas dalam. Lorong di lantai atas terasa sunyi. Lampu-lampu putih memantul di lantai marmer, memantulkan bayanganku yang tampak gugup dan kecil. Aku berusaha menenangkan diri, ini hanya pintu, Liana. Kau hanya akan menyerahkan berkas. Tanpa berpikir panjang, aku mengetuk pintu tiga kali. Namun, Tak ada jawaban. Aku mengulanginya lagi, masih hening. "Semoga beliau tidak marah kalau aku langsung masuk." Klek. Begitu pintu ku buka, waktu seolah berhenti. Suara rendah seorang pria terdengar dari dalam, diiringi tawa kecil seorang wanita. Tubuhku membeku. Di depan mataku, seorang pria dengan jas hitam dan kemeja setengah terbuka berdiri di balik meja kerja besar. Seorang wanita dengan gaun merah berdiri terlalu dekat dengannya, terlalu dekat untuk disebut profesional. Kedua tangan pria itu masih menggenggam pinggang wanita itu, seketika mereka menoleh ke arahku bersamaan. Waktu seperti berhenti. Udara di ruangan itu berubah dingin. Tatapan pria itu langsung menusuk ke arahku, dingin, tajam, dan berbahaya. Tatapan yang membuat tenggorokanku kering, seolah semua udara lenyap dari paru-paruku. “Siapa yang memberimu izin masuk?” suaranya berat dan rendah, mengandung ancaman halus. Aku menelan ludah, menunduk cepat. “M-maaf, Tuan. Saya pikir ruangan ini kosong. Saya hanya ingin menyerahkan-" “Keluar!" Satu kata, Tapi nadanya cukup untuk membuat seluruh tubuhku kehilangan kendali. Aku buru-buru berbalik, namun sebelum sempat menutup pintu, langkah berat terdengar mendekat cepat dari belakang. Lalu, cengkeramannya mendarat di pergelangan tanganku. Cengkeraman kuat, tapi tidak kasar. Tegangannya cukup membuatku terpaku di tempat. “Berhenti!” Napasnya terasa di dekat telingaku, hangat, tapi dingin pada saat yang sama. “Kau sudah melihat sesuatu yang seharusnya tidak kau lihat.” ucapnya tenang, tapi menusuk. Aku menahan napas, tubuhku kaku. Detak jantungku memukul dada terlalu keras. “Siapa namamu?” suaranya kini lebih pelan, tapi justru terasa jauh lebih berbahaya. “L-Liana, Tuan. Saya staf baru di bagian administrasi.” Dia diam sejenak, dan aku bisa merasakan tatapannya yang menelusuri wajahku tanpa bicara. Udara di antara kami terasa padat, seakan ada sesuatu yang tidak terlihat tapi nyata. Pria itu, Eldric Adrian, CEO termuda dalam sejarah perusahaan ini. Namanya sering disebut-sebut oleh karyawan lain dengan nada kagum dan takut di waktu bersamaan. Dan sekarang, aku berdiri begitu dekat dengannya, dengan tangan yang masih digenggamnya. “Aku tidak suka orang yang lancang,” ucapnya akhirnya. “Tapi lebih dari itu, aku benci orang yang tidak tahu tempatnya berdiri.” Aku ingin menjelaskan, tapi lidahku kelu. Semua kata seolah hilang ditelan udara. “Maaf, Tuan. saya benar-benar tidak tahu kalau-” Dia menatapku lama, lalu menyeringai tipis. “Mulai hari ini, Liana” Cengkeramannya perlahan melonggar, tapi tatapannya tak beranjak. “Kau bukan lagi staf administrasi. Kau akan bekerja langsung di bawahku.” Aku menatapnya, bingung. “Maksud Tuan?” Senyum dinginnya melebar sedikit. “Anggap saja hukuman, karena berani menyaksikan sesuatu yang bukan milikmu.” Aku menatapnya tak percaya. “Tuan, saya tidak bermaksud—” “Diam!” Nada suaranya tajam, tapi datar. “Kau pikir, aku akan membiarkan seseorang yang melihatku dalam keadaan seperti tadi? Lalu kembali bekerja seolah tak terjadi apa-apa?” Aku menggeleng panik. “Sungguh, saya tidak akan bilang pada siapa pun, Saya janji Tuan” Dia menatapku lama. Entah karena sinar lampu atau tatapan itu sendiri, tapi mata hitamnya terlihat begitu dalam dan berbahaya. Lalu, dengan gerakan pelan namun tegas, dia mendekat. “Janji bisa diingkari,” katanya pelan. Aku menahan napas. Ucapannya membuat darahku seolah berhenti mengalir. Dia melepaskan tanganku perlahan, lalu melangkah kembali ke mejanya dengan aura dominan yang membuatku sulit berpikir jernih. “Mulai besok pagi, kau lapor ke saya langsung. Asisten pribadiku akan memberitahumu detailnya.” Ia menatapku sekilas, lalu menambahkan, “Dan lain kali, ketuk dulu sebelum masuk ke tempat yang tak seharusnya kau masuki. Keluar." Aku hanya bisa menunduk dan mengangguk pelan sebelum melangkah keluar dengan lutut gemetar. Begitu pintu tertutup di belakangku, baru aku bisa menarik napas panjang, napas yang selama ini ku tahan di dada. Langkahku lemah saat berjalan kembali ke meja kerja. Setiap tatapan orang di sekitarku terasa mencurigakan, seolah mereka tahu apa yang terjadi. Padahal hanya aku dan dia yang tahu. Tanganku masih terasa dingin. Di pergelangan tangan kiriku, masih ada bekas samar dari genggamannya. Entah kenapa, setiap kali kuingat sorot matanya, tatapan tajam, dingin, tapi misterius, ada sesuatu di dadaku yang berdebar aneh. Bukan hanya ketakutan, tapi sesuatu yang tak bisa ku jelaskan. Hari pertamaku di kantor baru, dan aku sudah membuat kesalahan besar. Kesalahan yang mungkin akan mengubah hidupku selamanya.Pagkadikit pa lang ng tawag, narinig agad ang takot na tinig ni Diana, “Devon, biglang nawalan ng malay ang matanda at ngayon ay nasa ospital para sa agarang gamutan. May mahalaga akong meeting para sa isang kasunduan mamaya. Pwede ka bang pumunta ngayon?”Pagkabigay ni Diana ng address ng ospital, agad ibinaba ni Devon ang tawag. Wala pang kalahating oras ay dumating na si Devon sa ospital.Nang makita siya ni Diana, napabuntong-hininga ito at dali-daling lumapit, “Devon, nasa emergency room pa si Emmanuel. Malapit na ang oras ng meeting ko sa partner ko. Aalis na muna ako.”Mabilis na umalis si Diana, at muling tumahimik ang pasilyo.Sumunod si Secretary Kenneth sa kanya at nagtanong, “Boss, ipapaalam ba natin ito kay Roxanne?”Si Emmanuel ay ama ni Roxanne, at ngayon ay nasa emergency treatment. Paano kung may masamang mangyari. Naalala ni Devon ang malamig na pakikitungo ni Roxanne kay Emmanuel, kaya’t dumilim ang kanyang mukha. “Huwag muna. Pag-usapan na lang natin 'yan sa susunod
Pagbalik sa kompanya, si Roxanne ay naghahanda na sana para sa kanyang tanghalian nang bigla siyang makatanggap ng tawag mula kay Zach."Roxanne, subukan mong gawin ang mga lab reports mo sa oras ng trabaho simula ngayon." Nagulat si Roxanne."Bakit? Hindi ba’t ang mga guro at mga staff sa laboratoryo ang gumagawa ng mga eksperimento sa oras ng trabaho?""Sabi ni Devon, dadalo rin siya sa mga susunod na ulat tungkol sa progreso ng laboratoryo at inutusan kami na i-schedule ito sa oras ng trabaho."Doon lamang naintindihan ni Roxanne na malamang si Devon ang nag-request noon para sa kanya. Pero kung babaguhin ang oras ng report para lang sa kanya, maaantala naman ang mga eksperimento ng iba.Iniisip ito, mahina niyang sabi, "Kuya Zach, kakausapin ko si Devon tungkol dito at titingnan kung puwede pang i-adjust ang oras.""Huwag mong pilitin. Ikaw at si Devon, marami na kayong pinagdaanan. Hindi ba sabi mo ayaw mo nang magkaroon ng maraming kontak sa kanya?"Noong iminungkahi ng manager n
Nang marinig ang kakaibang tono sa boses ni Grace, agad na nagtanong si Roxanne, "May nangyari ba? Anong problema?""Sa personal na lang natin pag-usapan. Magkita tayo malapit sa kompanya mo mamayang tanghali."Matapos magkasundo sa oras at lugar, agad na ibinaba ni Grace ang tawag."May nangyari ba? Ang seryoso ng mukha mo."Umiling si Roxanne. "Hindi ko rin alam. Nagpasabi si Grace na magkita raw kami mamaya."Sa tono nito, halatang may mahalagang bagay itong sasabihin.Biglang dumilim ang ekspresyon ni Devon habang nakatitig sa gilid ng mukha ni Roxanne. Mahinang bulong niya, "Roxanne, tutulungan ko ang pamilya ni Grace na makabangon. Bigyan mo lang ako ng pagkakataong magsimula ulit. Pwede ba?"Napakagat-labi si Roxanne. Gusto sana niyang pagalitan si Devon sa pagsasamantala sa sitwasyon, pero naalala niyang wala namang kinalaman si Devon sa sinapit ng pamilya ni Grace. Oo, pwede niyang gamitin ang damdamin nito para matulungan sila, pero magiging hindi patas iyon para sa kanya.Bu
Nang maramdaman niya ang mainit na mga daliri ni Devon na humahaplos sa kanyang buhok, hindi niya napigilan ang pag-ipit ng mga kamay niya sa ibabaw ng mesa at ang paninigas ng kanyang katawan."Kung gano’n, ako na lang ang gagawa."Aalis na sana siya nang bigla niyang maramdaman ang kamay ni Devon sa balikat niya."Ako na ang bahala."Mahinahon ang kanyang boses, pero may kapangyarihang hindi kayang tanggihan. Pinag-ipit ni Roxanne ang kanyang mga labi at hindi na nagpumilit pa. Bigla, ang tanging maririnig sa kwarto ay ang ugong ng hair dryer.Pagkalipas ng mahigit sampung minuto, tumigil na rin sa wakas ang hair dryer sa kanyang likuran."Ayan, tingnan mo."Hinaplos ni Roxanne ang kanyang buhok. Makinis at tuyo na ito. Pagharap niya kay Devon ay sinabi niya, "Salamat."Tinapunan siya ng tingin ni Devon. Bahagyang tumigil ang kanyang mga mata sa suot nitong V-neck na pajama bago agad iniiwas ang tingin."Halika na, bumaba na tayo at kumain.""Huwag na. Gabi na. Hindi na ako kakain."












Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
reviewsMore