All Chapters of ชายาแพทย์พลิกชะตา: Chapter 2291 - Chapter 2300

ครุ่นคิดอยู่สักครู่ เขากล่าวต่อ “หากนางไม่ยินยอม กระหม่อมก็ไม่บังคับ เรื่องพระราชทานสมรสให้ถือว่ากระหม่อมพูดจาเหลวไหล ยินดีรับโทษพ่ะย่ะค่ะ”กู้หว่านเยว่หัวเราะ ความจริงในใจยอมพระราชทานสมรสให้แต่แรกแล้ว เพียงแค่หยั่งเชิงดูเท่านั้น“ชิงเหลียน ไปเอาราชเสาวนีย์ที่ข้าเขียนเสร็จแล้วมาที”ชิงเหลียนเม้มปากยิ้ม แล้วรีบไปนำพระราชเสาวนีย์ประทานสมรสที่กู้หว่านเยว่เขียนเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนมาให้กู้หว่านเยว่มอบพระราชเสาวนีย์ให้โจวเหวินโจวเหวินเปิดดู สีหน้าเผยความประหลาดใจเห็นได้ชัดว่าพระราชเสาวนีย์ฉบับนี้ร่างเสร็จนานแล้ว แต่พระนางฮองเฮารู้ได้อย่างไรว่าวันนี้เขาจะมาขอพระราชทานสมรส แล้วรู้ได้อย่างไรว่าเขาชอบจูหวานหว่าน?ในใจเขาตระหนกตกใจ โจวเหวินรีบเก็บสีหน้า แล้วรีบพระราชเสาวนีย์พร้อมขอบพระทัยไม่ว่าพระนางฮองเฮารู้เรื่องได้อย่างไร ในเมื่อมีพระราชเสาวนีย์ประทานสมรสแล้ว ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง“ขอบพระทัยพระนางฮองเฮา กระหม่อมจะจดจำบุญคุณของพระนางฮองเฮาตลอดไปพ่ะย่ะค่ะ”กู้หว่านเยว่เองก็ชอบเห็นคนอื่นสมหวังในความรัก จึงกล่าวเร่งรัด“ในเมื่อได้พระราชเสาวนีย์ประทานสมรสแล้ว ยังยืนบื้ออ

จูหวานหว่านมองยายเฒ่าที่วางอำนาจบาตรใหญ่ด้วยแววตาโกรธแค้นแวบหนึ่ง“ท่านพ่อล่ะ? ท่านพ่อรู้หรือไม่?”พูดอะไรกับยายแก่คนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ นางเป็นเพียงสุนัขรับใช้ตัวหนึ่งของจูฮูหยินเท่านั้น ถ้าให้โต้เถียงกับนาง ไม่สู้มาคิดดูดีกว่าว่าควรทำอย่างไรความหวังริบหรี่ของจูหวานหว่าน คือหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้แล้ว ยังสามารถยับยั้งได้สุดท้ายคำพูดของยายเฒ่าจ้าวกลับทำให้ใจนางเย็นวาบ“นายท่านย่อมต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว วันนี้ฮูหยินแจ้งนายท่านตั้งแต่เช้าแล้ว นายท่านรีบร้อนไปว่าราชการ จะมีเวลามาสนใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าเป็นคุณหนูในจวน เรื่องแต่งงานย่อมต้องให้ฮูหยินจัดการ”น้ำเสียงของยายเฒ่าจ้าวแฝงไว้ด้วยความดูแคลน“ในเมื่อมาบอกเจ้าแล้ว เจ้าก็วางใจออกเรือนเถอะ อย่าคิดก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกละ”จูหวานหว่านจะยอมแต่งกับตาแก่คนนั้นได้อย่างไร หากแต่งไปจริง ๆ ชีวิตที่เหลือคงจบสิ้นกันพอดี ตอนนี้นางยินดีไปตาย ก็ไม่ยอมตกอยู่ในมือเดรัจฉานอย่างนั้น“กลับไปบอกฮูหยินข้าไม่ยอมแต่ง ใต้หล้านี้จะมีเหตุผลเช่นนี้ได้อย่างไร ต่อให้เรื่องราวไปถึงหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา ก็ทำส่งเดชเช่นนี้ไม่ไ

“ฮองเฮาทรงพระราชทานสมรส? เหตุใดพระนางจึงประทานสมรสให้นัง...ไม่ใช่ ประทานสมรสให้กับบุตรสาวอนุภรรยาในจวน?”จูฮูหยินประหลาดใจเกินไป จึงอดไม่ได้ต้องถามออกมาฮูหยินผู้เฒ่โจวเอ่ยเตือน “ระวังคำพูดด้วย พระประสงค์ของฮองเฮา เจ้าและข้าที่เป็นบ่าวจะคาดเดาได้อย่างไร? พระราชเสาวนีย์ประทานสมรสมามาถึงแล้ว จูฮูหยินโปรดรับของกำนัลสู่ขอเอาไว้ แล้วมาร่วมหารือฤกษ์ดีกับข้าเถอะ”“นี่ ข้าน้อยรู้แล้ว”ในเมื่อเป็นรับสั่งของฮองเฮา ต่อให้นางอยากขัดขวางการแต่งงานในครั้งนี้ ก็ต้องประเมินดูก่อนว่าตัวเองดวงแข็งขนาดนั้นหรือไม่ ตั้งแต่ต้นจนจบจูฮูหยินได้แต่ทำตามเท่านั้น ไม่กล้าเอ่ยปากแทรกแซงแต่อย่างใดโดยเฉพาะเมื่อถูกฮูหยินผู้เฒ่าโจวข่มขู่ ใจถึงกับตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม จะกล้าโต้แย้งได้อย่างไร หากยังโต้แย้งอีกก็คือสงสัยพระประสงค์ของฮองเฮา อยากจะถูกบั่นคอหรือ?ฤกษ์งามยามดีต่อจากนั้น ล้วนมีฮูหยินผู้เฒ่าโจวเป็นผู้ตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียว จูฮูหยินไม่กล้าแทรกแซงเลยด้วยซ้ำ“หวานหว่านล่ะ?” โจวเหวินอยากเจอนางในดวงใจจนแทบทนไม่ไหวจูฮูหยินจะกล้าให้โจวเหวินพบจูหวานหว่านในสภาพนี้ได้อย่างไร ใบหน้ามีแต่รอยฝ่ามือ รีบอ้างว่าจูหว

นายบ่าวสองคนรอจนผ่านพ้นเมฆหมอก ได้เห็นจันทร์กระจ่าง จึงกอดกันกลมแล้วร้องไห้อย่างเต็มที่จูหวานหว่านเช็ดน้ำตา “เอาละ เอาละ ไม่ร้องแล้ว อีกสองวันก็จะเป็นวันมงคลของข้า ตอนนี้พวกเราควรจะดีใจ ไม่ควรมาร้องไห้”เสี่ยวหงพยักหน้า แล้วรีบเดินไปที่ประตู นำกล่องอาหารที่พวกเขามาส่งวางไว้บนโต๊ะ หลังจากทดสอบพิษแล้วจึงเรียกจูหวานหว่านมากินภายในวังหลวง หมากสีขาวในมือกู้หว่านเยว่วางลงบนกระดาน ในแววตาเผยความแปลกใจ“นึกไม่ถึงว่าคุณหนูจูจะเป็นคนฉลาดหลักแหลม ไม่เหมือนกับท่าทางตะกละขี้กลัวในงานแข่งม้าเลยแม้แต่นิดเดียวเว่ยเฉิงยิ้ม แล้ววางหมากสีดำในมือลงบนกระดาน“สามารถมีชีวิตรอดจากในจวนที่โหดร้ายขนาดนั้น ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา”“พูดจามีเหตุผลมาก” กู้หว่านเยว่พยักหน้า รู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง เจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้รับความเอ็นดูในครอบครัว ชีวิตในหลายปีที่อยู่เรือนหลัง ก็เป็นชีวิตที่ยากลำบากยิ่งนัก“ทว่าฮองเฮาพระราชทานสมรสด้วยพระองค์เอง เมื่อมีเกียรติยศเช่นนี้ หลังจากนี้คุณหนูจูก็เหมือนได้เกิดใหม่ หนีออกมาจากขุมนรก” ใบหน้าเว่ยเฉิงเปื้อนยิ้มหลังจากประทานสมรสกู้หว่านเยว่ก็ยังไม่วางใจ ดังนั้นจึงให้เว่ยเฉิงไ

“ก็ใช่นะสิ แต่ข้าได้ยินมาว่าบุตรชายของท่านย่าสกุลหยวนล้วนตายในสนามรบ ดังนั้นจึงไม่อนุญาตให้หลานชายเพียงคนเดียวฝึกยุทธ์ แต่กลับส่งไปที่สำนักศึกษาตั้งแต่เด็ก”ซูจิ่นเอ๋อร์อธิบาย“กระทั่งกลัวว่าหลานชายจะสนใจเรื่องวรยุทธ์ ดังนั้นตั้งแต่เด็กผู้ที่ดูแลรับใช้อยู่ข้างกายล้วนเป็นสาวใช้ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นจึงทำให้รัฐทายาทหยวนกลายเป็นอย่างทุกวันนี้ที่หนักไม่เอาเบาไม่สู้”เมื่อซูจิ่นเอ๋อร์เอ่ยถึงดูจะรังเกียจเล็กน้อยนางรู้สึกว่าหยวนชางดูอ้อนแอ้นเกินไป ไม่คู่ควรกับสหายคนดีของนางแต่ว่า ซ่งเยียนชอบพอเขา เลยทำอะไรไม่ได้ซูจิ่นเอ๋อร์พูดเองเออเอง เมื่อเห็นกู้หว่านเยว่ไม่ตอบสนอง พอเงยหน้ามองถึงสังเกตเห็นหนังสือในมือกู้หว่านเยว่ค่อนข้างคุ้นตา“เอ๊ะ นี่ไม่ใช่บทความที่หยวนชางเขียนหรือ?”กู้หว่านเยว่พยักหน้า ในดวงตามีแววชื่นชม “ใต้เท้าเว่ยนำมาให้ ความจริงแม้จะไม่เป็นวรยุทธ์ แต่เรื่องบทความกลับเขียนได้ไม่เลว”ซูจิ่นเอ๋อร์กระแอมทีหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรนางไม่เข้าใจเรื่องบทความ ต่อให้เอาให้นางดู นางก็ไม่เข้าใจว่าอย่างไรคือดีอย่างไรคือไม่ดีเมื่อได้ยินพี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยชื่นชมผู้ที่ตัวเองดูแคลนด้วยตัวเอง ถึงได