Semua Bab ชายาแพทย์พลิกชะตา: Bab 2301 - Bab 2310

ขณะเดียวกันในใจก็ครุ่นคิด อีกเดี๋ยวเมื่อพบฮองเฮาควรตอบอย่างไรดีขณะที่กำลังตรึกตรอง ในไม่ช้าก็มาถึงหน้าตำหนักฉินเจิ้งเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ตำหนักเฟิ่งอี๋ หยวนชางเองก็ไม่แปลกใจ ทั่วทั้งราชสำนักต่างรู้ดี ฮ่องเต้โปรดปรานฮองเฮามาก กระทั่งถึงขั้นที่ให้ฮองเฮากุมอำนาจไว้ในมือใต้หล้านี้ ฮ่องเต้ไม่เคยตระหนี่ที่จะแบ่งปันกับฮองเฮาดังนั้นตำหนักฉินเจิ้ง นอกจากฮ่องเต้แล้ว ฮองเฮาก็อยู่ได้เช่นกันนางกำนัลกล่าวเสียงอ่อนโยน “ท่านรัฐทายาทเข้าไปเถอะ ฮองเฮากำลังรอท่านอยู่”หยวนชางประสานมือ “ขอบคุณพี่หญิงท่านนี้มาก”ต่อมาก้าวเดินเข้าไปในตำหนัก พอไปถึง พลันได้กลิ่นอำพันทะเลสายหนึ่งโชยมา เขาไม่กล้าเงยหน้า เดินไปจนกระทั่งถึงกลางตำหนักจึงได้คุกเข่าคำนับ“กระหม่อมถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปีพันปีพันพันปี”เมื่อคำนับเสร็จ พลันมีเสียงหลุดขำเสียงหนึ่งดังขึ้นหยวนชางชะงักเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าเพ่งมอง กลับเห็นว่าผู้ที่อยู่ด้านบนไม่ใช่ฮองเฮา แต่เป็นเด็กคนหนึ่ง“เว่ยเสี่ยวฉู่?”หยวนชางยังตอบสนองไม่ทัน เลยหลุดถามออกไป “เจ้ามาอยู่นี่ได้อย่างไร?”เว่ยเสี่ยวฉู่ถือขนมแล้ววิ่งลงมาจากบันได กล่าวอย่

หยวนชางจับมือย่าเอาไว้ น้ำเสียงมีความปลอบประโลมและขบขัน “ท่านย่าไม่ต้องเป็นห่วง ฮองเฮาให้ข้าเข้าวัง ไม่ได้ลงโทษข้าแต่อย่างใด หนำซ้ำยังแต่งตั้งข้าเป็นขุนนาง”“แต่งตั้งเป็นขุนนาง?”“ขอรับ”หยวนชางเปิดพระราชโองการต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่า สตรีเฒ่าอ่านจบแล้วกุมหน้าอก“ช่างเก่งกาจ ช่างเก่งกาจเหลือเกิน หลานชายของข้าได้เป็นถึงบัณฑิตสำนักฮั่นหลิน นี่เป็นตำแหน่งขุนนางที่ดีมาก”แรกเริ่มที่ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินว่าหยวนชางถูกแต่งตั้งเป็นขุนนาง ในใจยังกังวลอยู่บ้าง กลัวเขาจะถูกแต่งตั้งในตำแหน่งไม่ดี ต้องรับผิดแทนผู้อื่นแต่นึกไม่ถึงว่าจะได้เป็นบัณฑิตของสำนักฮั่นหลิน ต้องเข้าใจว่ายามปกติบัณฑิตของสำนักฮั่นหลินไม่เข้าร่วมการชิงอำนาจใจราชสำนัก แต่กลับได้รับความเคารพจากขุนนางทั้งหลาย เรียกได้ว่าเป็นตำแหน่งขุนนางที่ดีที่สุดในใจของฮูหยินผู้เฒ่าหลังจากความดีใจ ฮูหยินผู้เฒ่าหยวนจับมือหลานชายแล้วสอบถามอย่างละเอียด“หลานย่า เจ้ารีบบอกย่ามาเร็วตกลงเรื่องนี้เป็นอย่างไรกันแน่ เหตุใดฮองเฮาจึงมอบหมายให้เจ้าเป็นบัณฑิตของสำนักฮั่นหลิน”หยวนชางลูบหัวของตัวเอง ในแววตาก็มีความสับสนเจืออยู่ “ความจริงตกลงเรื่องนี

ซูจื่อชิงรีบหันมองกู้หว่านเยว่แวบหนึ่ง “พี่สะใภ้ใหญ่ ข้ารู้ว่าวิชาแพทย์ของท่านล้ำลึก ท่านช่วยตรวจดูท่านแม่หน่อยเถิด ว่าขาของท่านแม่ยังรักษาได้หรือไม่?”ทุกคนรีบหันมองกู้หว่านเยว่ หมอหลวงสวี่เองก็เอ่ยเช่นกัน “วิชาแพทย์ของฮองเฮาอยู่เหนือกระหม่อมไปมาก ท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนพูดถูก อย่างไรพระนางลองมาตรวจกั๋วกงฮูหยินดูเถิดพ่ะย่ะค่ะ”ไม่ต้องให้พวกเขาขอร้อง ในเมื่อกู้หว่านเยว่ตัดสินใจออกจากวัง ย่อมลงมือแน่นอนทว่านางนึกไม่ถึงว่าขาของนางหยางจะบาดเจ็บสาหัสรุนแรงขนาดนี้ หมอหลวงสวี่เป็นถึงอธิบดีสำนักหมอหลวง กระทั่งเขายังวินิจฉัยออกมาเช่นนี้ ดูท่าคงต้องใช้มิติการแพทย์และน้ำแร่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว“พวกเจ้าทั้งหมดออกไปก่อน ข้าจะลองดู”กู้หว่านเยว่สั่งให้พวกเขาออกไปก่อน พวกซูจื่อชิงต่างรู้ดี เวลากู้หว่านเยว่ตรวจคนไข้ไม่ชอบให้คนอื่นอยู่รบกวน ดังนั้นจึงยอมออกไปแต่โดยดีกู้หว่านเย่วสั่งให้ชิงเหลียนเฝ้าอยู่หน้าห้อง นางพานางหยางเข้าไปในมิติการแพทย์ก่อน เพื่อตรวจดูอาการดูจากภาพเอกซเรย์ที่ถ่ายได้ กระดูกขาตรงน่องหักตามคาด ตรงจุดที่กระดูกหักตอนนี้กลายเป็นบวมแดง ฟกช้ำและปูดขึ้นมาเป็นก้อน จำเป็นต้องรักษา

เมื่อออกมาเป็นเวลานาน กู้หว่านเยว่เองก็เริ่มเหนื่อยแล้ว หลังบอกนางหยาง จึงขอตัวกลับวังไปก่อน ในวังยังมีเรื่องบ้านเมืองรอให้นางจัดการอีกเป็นกองขณะที่ออกมาพบกับจวงเสี่ยวเม่ยและซูจื่อชิงที่กำลังเดินมาทางนี้“ถวายพระพรฮองเฮา” จวงเสี่ยวเม่ยรีบคุกเข่าทำความเคารพ ใบหน้าดูไร้พิษภัย“ลุกขึ้นเถอะ” กู้หว่านเยว่ท่าทีเรียบเฉย มองดูการแต่งตัวของนางแวบหนึ่ง พลันหันหลังจากไปซูจื่อชิงเห็นกู้หว่านเยว่จะกลับ จึงรีบตามไป“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้าคุ้มกันท่านกลับวังดีกว่า”เขาเป็นคนไปเชิญนางมา ย่อมต้องพากลับไปอย่างปลอดภัยกู้หว่านเยว่ส่ายหน้า “เจ้าอยู่ดูแลท่านแม่ที่นี่ดีกว่า ข้างกายข้ามีองครักษ์ลับ ไม่เป็นไรหรอก”ซูจื่อชิงยังอยากพูดบางอย่าง แต่กู้หว่านเยว่หันหลังพาชิงเหลียนเดินจากไปแล้วเห็นดังนั้น ซูจื่อชิงจึงได้แต่พาจวงเสี่ยวเม่ยไปพบนางหยางก่อนเช้าวันรุ่งขึ้น เมี่ยชิงหว่านยื่นป้ายอาญาสิทธิ์เข้าวัง บอกเล่าเรื่องราวหลังจากกู้หว่านเยว่จากไปให้นางฟัง“ดูไม่ออกว่ามีจุดประสงค์ใด แต่คอยเอาใจท่านแม่อยู่ตลอดแค่มองดูอย่างเดียว นิสัยเหมือนเรียบร้อยว่าง่ายเพียงแต่...”กู้หว่านเยว่เงยหน้า “เพียงแต่อะไร?”

ชิงเหลียนขมวดคิ้วเดินเข้ามา “ฮองเฮา คุณหนูสกุลจวง ไปหากั๋วกงฮูหยินอีกแล้วเพคะ”กู้หว่านเยว่เลิกคิ้ว “ว่าอะไรบ้าง?”ชิงเหลียนยื่นสารลับให้กู้หว่านเยว่ สารลับฉบับนี้เมี่ยชิงหว่านสั่งให้คนส่งเข้ามาในวังนางเข้าใจเจตนาของกู้หว่านเยว่ดีกู้หว่านเยว่เปิดดูสองสามที ก็หลุดขำหัวเราะพรวดออกมา แล้วสอบถามอย่างสอดรู้ “ตอนพระชายานำสารลับมาส่ง สีหน้าเป็นอย่างไร?”ชิงเหลียนนึกย้อนกลับไป “เหมือนจะไม่ค่อยดี ดูไม่ดีใจเพคะ”กู้หว่านเยว่ปรบมือกล่าว “จวงเสี่ยวเม่ยช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ที่แท้ก็ทำเพื่อจื่อชิง”ชิงเหลียนเอามือป้องปาก “นางชอบท่านอ๋องหรือเพคะ?”กู้หว่านเยว่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ “ชอบหรือ? คำพูดที่นางพูดกับจื่อชิง นับนิ้วยังนับได้เลย แค่นี้ก็ชอบแล้วหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น ใครจะไปชอบคนที่มีภรรยาอยู่แล้ว”ในเมืองหลวงใครจะไม่รู้ว่าซูจื่อชิงกับเมี่ยชิงหว่านรักกัน ในจวนอ๋องไม่มีอนุภรรยาแม้แต่คนเดียวชิงเหลียนไม่เข้าใจ “แต่ว่า ท่านอ๋องดูเหมือนจะรักพระชายาแค่คนเดียวนี่เพคะ”ตอนแรกพวกขุนนางท้องที่เคยส่งสาวงามมา ท่านอ๋องไม่แม้แต่จะแลด้วยซ้ำกู้หว่านเยว่หัวเราะ “คงจะคิดว่าตัวเองอาจกลายเป็นคนที่พิเศษคนนั้นก