All Chapters of Carrying the Billionaire's Heir: Chapter 51 - Chapter 60

Sabrina’s POV Nagising ako sa pakiramdam ng lamig sa aking pisngi. Unti-unti kong naunawaan na nakatulog pala ako habang nakayakap sa photo album na naglalaman ng lahat ng alaala namin ni Ryan. Ang mga mata ko’y mabigat at mahapdi mula sa pag-iyak, at ang dibdib ko ay parang may nakadagan pa rin. Bigla akong napabalikwas nang marinig ang pag-vibrate ng cellphone ko sa tabi. Napansin ko ang liwanag ng screen nito na kumikislap sa dilim ng kwarto. Halos hindi ko maalala kung kailan ko ito huling hinawakan, pero parang napakaingay ng tunog nito sa tahimik kong paligid. Inabot ko ang telepono at walang pakundangang sinagot ang tawag nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang nasa kabilang linya. “Hello?” mahina kong sagot, ang boses ko’y paos mula sa dami ng luhang inilabas kanina. “Sabrina Jacobs?” Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Muntik ko nang mabitawan ang telepono nang marinig ang pamilyar na boses na tumawag sa pangalan ko. Kilalang-kilala ko iyon, kahit

Sabrina’s POV “Mommy, bakit umaalis si Daddy? Ayaw ko siyang umalis!” Napalakas ang boses ni Evara habang pilit niyang hinahabol ang anino ni Roscoe na naglalaho na sa labas ng pintuan ng opisina. Nakita ko ang mga luha sa mata niya, at parang sinaksak ang puso ko ng paulit-ulit. Agad akong yumuko para hawakan siya sa balikat, ngunit nagpumiglas siya, pilit na tumatakbo papalabas. “Evara, no!” sigaw ko at mabilis siyang hinila pabalik. “Bitawan mo ako, Mommy!” sigaw niya, humahagulgol na, habang sinusubukan niyang kumawala sa mga kamay ko. “Gusto ko kay Daddy! Gusto ko siyang sundan!” “Hindi, sweetheart,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses ko kahit ang puso ko ay nagugulohan na rin. “Hindi mo siya pwedeng sundan ngayon.” “Pero bakit, Mommy? Bakit siya umaalis? Ayaw niya ba sa atin?” tanong ni Evara, ang boses niya ay naglalaman ng kawalang-malay, ngunit punung-puno ng sakit. Halos hindi ko magawang sagutin siya. Hinila ko siya papunta sa couch sa loob ng opisina, naup

Sabrina’s POV Sa mga sumunod na araw, sinubukan kong hindi pansinin ang lahat ng iniisip ko tungkol kay Roscoe—o si Ryan, o kung sino man siya ngayon. Inabala ko na naman ang sarili ko sa trabaho, sa walang katapusang mga papeles, meetings, at pagresolba ng mga problema sa Jacobs Group. Para bang doon ko lang nadarama ang kontrol sa buhay ko, kahit sa loob ng ilang oras. Ngayon, kakatapos lang ng isa na namang mahaba at masalimuot na meeting. Ang sales team ay puno ng reklamo tungkol sa budget cuts, habang ang marketing team naman ay naghahanap ng paraan para maibalik ang kliyenteng muntik nang umalis. Pagod na pagod ako, pero hindi ko iyon pinahalata. Bilang CEO, kailangan kong magmukhang matatag, kahit pa sa loob ay unti-unti na akong nadudurog. Pagpasok ko sa opisina pagkatapos ng meeting, gusto ko sanang maupo at magpahinga nang kahit saglit, ngunit kaagad akong sinalubong ni Irene, ang aking sekretarya. Bitbit niya ang isang bouquet ng mga tulip na kulay pink at puti. “M

Sabrina’s POV Pagdating ko sa labas ng building ng Jacobs Group, agad kong napansin ang kakaibang kasiglahan ng paligid. Maraming tao ang nakatambay sa harap ng entrance, ngunit hindi sila ang karaniwang empleyado o bisita na pumapasok sa opisina. Karamihan sa kanila ay may hawak na kamera, mikropono, at notepad. Mga reporters. Napakunot ang noo ko, agad na nakaramdam ng kaba sa loob ng dibdib ko. Wala akong press conference na naka-schedule ngayong araw, kaya’t imposibleng tungkol ito sa kumpanya. Alam ko na kaagad kung ano ang dahilan. Bago pa ako makapasok, sumugod ang ilan sa kanila patungo sa akin. Tila mga buwitre silang sabik makakuha ng impormasyon. “Ms. Jacobs, anong masasabi niyo tungkol sa kumakalat na balita tungkol kina Roscoe Mendoza at Shaira Generoso?” tanong ng isang babaeng reporter, halos i*****k ang mikropono sa mukha ko. “Ms. Jacobs, totoo bang si Roscoe Mendoza ay si Ryan Jacobs?” sabat naman ng isa pang lalaki, ang boses niya halos sumigaw. Nap

Sabrina’s POV Pagkatapos ng press conference, diretso na sana ako sa opisina ko. Pakiramdam ko ay naubos ang lakas ko sa bawat salitang binitiwan ko kanina. Ang bawat paghinga ay parang mabigat, at ang bigat ng mga tanong mula sa mga reporter ay patuloy na nakadagan sa akin. Habang papalapit ako sa pinto ng opisina, naramdaman kong tumunog ang telepono ko. Isang mensahe. Nang makita ko ang pangalan ng nagpadala, nanlamig ang mga daliri ko sa screen. Si Shaira Generoso. [Sabrina, I regret to inform you that I’m no longer interested in investing in Jacobs Group. Good luck with your future endeavors.] Parang kumukulong tubig ang dugo ko habang binabasa ang mensahe. Kaya niya akong iniwan nang ganito lang? Matapos ang lahat ng panahon, pagkatapos ng lahat ng effort ko para kumbinsihin siya kahit labag naman talaga sa loob ko ang kagustohan niya, ganito lang? Huminga ako nang malalim, pinilit kong kalmahin ang sarili bago binuksan ang pinto ng opisina. Ngunit ang sumalubong sa aki