All Chapters of One Night Stand With The Mysterious Billionaire : Chapter 491 - Chapter 500

“Sinubukan ko na rin iyan noon. Naglagay ako ng mga look out at kamera para makunan ng katibayan ang pananakit niya, saka ko isusumbong sana sa pulisya. Pero napaka-ingat niya. Naunahan niya pa ako at naglagay na rin siya ng sarili niyang mga kamera sa buong bahay. Nang malaman niyang may inilalagay akong mga kagamitan, binugbog niya ulit si Mommy.”Kahit na ako mismo ang sinasaktan at binubugbog, lumapit pa rin ako sa mga otoridad. Ngunit wala akong maipakitang patunay. Tuwing sinasaktan niya ako, ikinukulong muna niya ako sa loob hanggang sa gumaling ang lahat ng mga sugat at pasa ko bago niya ako muling payagang lumabas ng bahay.Napakaganda at napakabuti ng imahe na itinatag niya sa publiko, kaya walang sinuman ang naniwala sa kanya. Para sa mga pulis, ang mga sinasabi niya ay mga kwento lang ng isang suwail at pasaway na kabataan.Hindi lang iyon, bukod sa mga kamera sa loob ng bahay, may inilagay pa siyang tao sa kabilang bahay na laging nakabantay sa kanilang tahanan. Pati ang

Ang kanilang pamilya… nagbago na talaga… nagbago na.Matapos ang mainit at kusang halik, dahan-dahang inalis ni Marco ang kanyang mga labi. Idinikit niya ang kanyang noo sa noo ni Sierra, tinitigan ito gamit ang naniningas na mga mata, at sa paos na tinig ay nagsalita. “Gusto kita.”Nagulat si Sierra sa kanyang sinabi at kusang umatras palayo. “Huwag kang magsalita ng kalokohan.”Medyo masakit pa rin at hindi maganda ang pakiramdam niya sa ibabang bahagi ng katawan dahil sa tindi at tigas ng paghawak at paggamit nito noong nakaraang gabi. Bukod pa rito, nasa loob sila ng sasakyan, at hindi nararapat na sabihin niya ang mga ganyang bagay—hindi ito ang tamang oras at lalong hindi ito ang tamang lugar.Ito pa rin ba ang kilalang-kilala niyang Marco noon—iyong taong walang pakialam at malamig sa mga kababaihan?Bahagyang kumislap ang mga mata ni Marco na tila nakangiti. “Sabi mo gusto mo, pero nang sabihin ko rin, ayaw mo naman. Tingnan mo, takot na takot ka pa.”Natahimik na lang si Sier

Ang mga luha ni Jiara ay tuluy-tuloy na dumadaloy sa kanyang pisngi na parang mga butil na nalaglag mula sa kuwintas. Ibinuka niya ang kanyang bibig, “Ah… ah…” ngunit walang ibang mabigkas kundi mga tunog ng paghihirap at pagdurusa. Mahigpit lamang niyang hinawakan at napigilan ang kamay ni Sierra, na tila ito na ang huling pag-asa na kanyang nahawakan.Masakit na ang hawak ni Jiara sa kanyang palad, ngunit hindi bumitaw o gumalaw si Sierra. Ilang uri at dami pa kaya ng pasakit ang dinanas ni Jiara upang maramdaman ang ganitong labis na kagalakan at ginhawa sa sandaling malaman niyang siya pala ay si Audrey?“Ikaw… ikaw… ang mukha mo…”Naintindihan ni Sierra ang ibig sabihin nito. Tiyak na nais itong itanong kung bakit ganoon pa rin ang kanyang anyo, tila walang nagbago mula noon pa man. Nasa kaluluwa na sana siyang sumagot nang biglang may marinig silang mga yabag mula sa pintuan. Lumingon siya at nakita ang yaya na may dalang tsaa.Mabilis na binawi ni Jiara ang kanyang kamay at iti

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.” Lalong namula ang mga pisngi ni Sierra. Ipinatong niya ang kanyang mga kamay sa balikat ng lalaki at dahan-dahang idiniin ito, “Umupo ka muna dito.” Umupo si Marco sa gilid ng higaan, akala ay nais lang niyang umupo nang harapan. Hinihintay niya siyang umupo sa kanyang kandungan, ngunit nakita niyang umatras nang dalawang hakbang si Sierra kaya’t lalo siyang nagtaka. Hindi magawang tumingin nang diretso sa mga mata ni Marco, hinigpitan nang kaunti ni Sierra ang kanyang mga daliri, at dahan-dahang lumapit sa harap ng lalaki. Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa tali ng kanyang pambahay at ibinukas ito. Nang mawala ang pagkakatali, bahagyang bumuka ang pambahay at nakita ang isang bahagi ng itim na damit pampag-ibig na suot niya. Napansin ni Marco na iba ito sa mga karaniwang suot niya noon. Hinila nang bahagya ni Sierra ang kanyang ibabang labi, at hinawakan ang magkabilang gilid ng pambahay upang hubarin ito. Nang mahulog ang puting pambahay sa

“Si Auntie Jiara ay pinsan mo rin,” putol ni Sierra sa pagsasalita nito. “Talaga bang kaya mong makita na patuloy siyang sinasaktan at pinapahirapan, kasama na si Rianna? Alam mo kung ano ang ugali ni Riri noon. Tignan mo na lang kung anong anyo at kalagayan niya ngayon dahil sa ginawa ni Douglas. Bata pa siya. Si Auntie naman noon ay isang taong mahinahon at mabait. Ngayon ay hindi na siya makakilos at parang wala nang buhay. Kung magpapatuloy pa ito, tiyak na mapapahamak sila at mamamatay sa hirap dahil sa mga ginagawa ni Douglas.” May bakas ng pagsisisi sa mga mata ni Lara, ngunit nanginginig pa rin ang kanyang boses habang nagsasalita. “Gusto ko namang tumulong, pero wala akong magawa. Ang tanging kaya ko lang naman ay ang tapat na pag-aalaga kay Jiara.” “Tutulungan mo sila, at kung sasang-ayon ka, bibigyan kita ng limampung libong piso. Sapat na iyon para mabayaran mo nang buo ang utang ng anak mo. Ang kailangan mo lang gawin ay makipagtulungan sa akin.” Agad na naakit si Lara