All Chapters of Fake Marriage With The CEO: Chapter 441 - Chapter 450

Crazy, how everything works for someone who has money. Noon, hindi iniisip ni Yvonne kung gaano sila kayaman at kung ano ang kayang bilhin ng kaniyang mga magulang. Ang tanging alam niya lang, komportable masyado ang kaniyang buhay kaya wala na siyang ibang hihilingin pa. Napapalibutan sila noon ng mga kaibigan, mga tagahanga at kakampi. Noong mayaman pa sila, tinitingala sila sa industriya at ni minsan na niya maalala na may sumubok na mang-api sa kanila. Sa murang edad ay nakapagpatayo na siya ng sariling design studio kung saan siya mismo ang CEO. All things were going smoothly… until Archie came back. Hanggang sa sinira ni Archie ang buhay niya— ang lahat ng meron siya at ng kaniyang pamilya. Dahil kay Archie, halos mabaliw na siya. Sa dami ng pinagdadaanan niya, kapag binabalikan niya iyon ay muling bumubukaka ang kaniyang mga sugat. Napupuno ng poot at galit ang kaniyang puso. Buo pa sana sila ngayon ng kaniyang pamilya… baka buhay pa ang kaniyang Daddy at maayos pa rin san

Archie saw the CCTV footage. Paulit-ulit niyang piniplay ang footage kung saan kinakausap ni Yvonne ng direkta ang CCTV camera. Para siyang sinasakal sa tuwing nakikita ang sakit at disperasyon sa mga mata ni Yvonne. “Sige na, panalo ka na! You want me to admit it? You want to hear it from me? Yes. You’re right… I’m Yvonne Santiago, the woman you’ve tortured, assaulted and abused! Oo, ako ‘yon, lintik ka!” Hindi na kailangan ng kumpirmasyon galing kay Yvonne, dahil alam niyang si Yvonne ito bago niya pa dalhin sa isla. Unang kita pa lang sa babae ay alam na niya kung sino ito dahil walang ibang kayang magpatibok ng mabilis sa nanlalamig at patay na niyang puso kung hindi ang babaeng bukod-tangi niyang minahal. Noong unang beses niyang masulyapan si Yvonne nang gabing iyon, alam na niya agad sa kaniyang sarili na hindi lamang ito kawangis ng babaeng minamahal niya, kun’di ito mismo si Yvonne! His heart recognizes her! Ngunit bakit gano’n? Kaysa na makaramdam ng kaunting kasiyahan

"Pero napag-uusapan po namin minsan 'yong tungkol sa inyo ni Sir." Mahinang amin ni Jenna. Napasulyap si Yvonne sa kasama at napansin na abala ito sa pagtingin sa mga paa nilang nababasa dahil sa alon. Nasa dalampasigan silang dalawa. Sinamahan siya ni Jenna para makapaglakad-lakad. Palubog na ang araw kaya hindi na mainit. Inaayos na rin ng mga kasambahay ang mesa kung saan siya kakain para sa hapunan mamaya. Ni-request niyang sa dalampasigan kumain ng hapunan kaya inaayos na ito ngayon ng mga katulong. "Alin doon?" Tanong niya sa babae. Napalingon sa kaniya si Jenna at napakunot-noo. "Miss?" Ngumiti siya ng maliit. "Sabi mo, napag-uusapan niyo ng mga katulong ang tungkol sa amin ni Archie. Alin doon? Ano'ng pinag-uusapan niyo?" Natigilan si Jenna sa paglalakad, parang ngayon lang din narealize ng babae na may sinabi pala ito kanina. Ngumisi si Yvonne. Napansin niya, dahil komportable na rin sa kaniya si Jenna na makipag-usap ay nakakalimutan nito minsan ang mag

It was Archie. Sigurado siya na si Archie nga iyong pinagkaguluhan sa baba. Nasa kuwarto na siya noong may dumating, iniisip niya kung bababa siya para tingnan ang kung sino-sino iyon o maghihintay na lang rito sa kaniyang silid. Pakiramdam niya pupuntahan siya ni Archie sa kaniyang silid kung sakaling ito nga ang dumating. She was on her bed already. Nakapako ang kaniyang tingin sa pinto; naghihintay kung bubukas ba iyon. Pero ilang oras na rin ang lumipas, wala pa ring pumapasok. Then, a knock came.Yvonne could feel her heart beating wildly. “Miss? Gusto niyo po ba magpatimpla ng gatas?” Kinabahan siya noong may kumatok, pero dahil nagsalita rin naman agad si Jenna ay nakilala niya ang boses nito. Unti-unting bumukas ang pinto at sumilip si Jenna. “Akala ko natutulog na kayo.” Sabi nito, dahil hindi siya sumagot. “Okay ka lang, Miss?” Pumasok nang tuluyan si Jenna at marahang naglakad palapit sa kaniya. “Kung hindi ka na naman makatulog, pwede kitang ipagtimpla ng gatas

Ilang oras nang nakaupo sa dalampasigan si Yvonne at nakatingin sa dagat, tila naghihintay na may makitang bangka sa malayo para mapanatag na ang kaniyang loob. Ngunit naalala niya palagi ang sinabi ni Archie, na ilang araw na wala muna silang kasama dahil nasa bayan pa ang mga tauhan. Bwiset. Tuwing nililingon niya ang bahay ay kumukulo agad ang kaniyang dugo. Nasa loob pa rin si Archie. Mabuti at hindi siya nito sinundan, dahil kung sumunod ito ay tatakbo na siya papunta sa dagat at lalanguyin na ang karagatan para lang makalayo siya rito. Tiningala niya ang araw at napansin na tirik na tirik na ito. Tanghaling tapat na kaya mainit na rin ang sikat ng araw kahit pa nasa lilim siya ng isang puno. Ayaw niya pang bumalik sa loob ng bahay. Ayaw niyang magkita na naman sila ni Archie. Mukhang ayos lang naman sa lalaki na nasa labas siya kaya dito na lang muna siya. Saka na lang siya babalik kapag gusto na niya. Ilang oras pa ang lumipas at talagang hindi na makayanan ni Yvonne a