บททั้งหมดของ Fake Marriage With The CEO: บทที่ 451 - บทที่ 460

She has all the energy she needs. Nakakain na siya at talagang nabusog sa dinalang pagkain sa kaniya. At dahil nakatulog siya noong hapon, may lakas pa rin siya at gising pa rin ang kaniyang diwa kahit noong lumalim na ang gabi. Inaasahan na niya na pupuntahan siya ni Archie sa kaniyang kuwarto lalo pa’t silang dalawa lamang sa malaking bahay. Alam na niya kung ano ang kailangan nito sa kaniya at kung ano ang posible nitong gawin, kaya para mapigilan ito na makapasok, inilipat niya lahat ng mabibigat na bagay sa loob ng kaniyang silid papunta sa pinto. Para kung sakaling tangkain ni Archie na pumasok, hindi ito makakapasok dahil sa mga nakaharang sa pinto. Ngunit kahit na may harang na, hindi pa rin siya mapakali. Kabado pa rin siya kaya nagbantay rin siya. Itinabi niya ang tinidor sa kaniyang bedside table. Kahit paano’y maaari niya iyong gamitin laban kay Archie kung makapasok nga ito sa kaniyang silid. Lumalim pa ang gabi at naririnig na niya ang huni ng kuwago, kuliglig at mga

Isinarado ni Yvonne ang mga nakabukas na bintana dahil masyado nang malamig ang ihip ng hangin. Umuulan na naman sa labas. Tuwing hapon o ‘di kaya’y sa kalaliman ng gabi ay palaging umuulan. Sa umaga ay maayos naman ang panahon, tirik na tirik pa nga ang araw, pero kapag dapit hapon na ay unti-unti ring kumakapal ang langit at nagdidilim. Sa paglipas ng oras ay inaasahan na niyang bubuhos iyon. Naglakad siya papunta sa kaniyang kama. Ala syete pa lang. Hindi pa siya inaantok, ayaw niya pang matulog, ni hindi niya pa nga inilalagay ang mga harang sa pinto. Nagtataka rin siya sa kaniyang sarili kung bakit tila wala rin siyang gana na buhatin iyong mesa, drawer, at ilang mabibigat na muwebles para iharang sa pinto. Marahil, unti-unti na rin niyang natatanggap sa kaniyang sarili na hindi nga siya papasukin ni Archie sa kaniyang silid at pagsasamantalahan. Biglang nagkaroon ng liwanag galing sa bintana. Napatingin siya roon. Nawala din iyon agad. Sunod ay bigla na lamang kumulog. Hind

Yvonne knew she has nothing else to do. Kung magkukulong na lamang siya palagi sa kaniyang kuwarto ay lilipas lang ang araw na wala siyang ibang ginagawa kung hindi ang mahiga at matulog. She doesn't want that. She wants to do something else. Alas dos ng hapon, makulimlim pa rin ang kalangitan dahil sa masamang panahon, pero naisipan pa rin ni Yvonne na lumangoy sa dagat. Medyo malalaki ang alon, pero hindi niya iyon alintana. She wants to enjoy the beach as well as the waves. Inayos niya ang diving fins sa kaniyang mga paa. Gano’n din ang goggles bago unti-unting naglakad papunta sa malalim na parte ng dagat. Natanaw siya ni Archie. Nag-aalala siya na lalangoy si Yvonne kahit na malalaki ang alon at medyo masama nga ang panahon, pero hindi niya pa rin ito pinigilan. Nang makita niyang nasa malalim na si Yvonne at tuluyan nang lumangoy, unti-unti siyang naglakad papunta sa dalampasigan para bantayan ito. It was weird. Kahit na madilim ang kalangitan at malamig ang ihip ng hangi

Hindi siya makapagpahinga, dahil kapag humihiga siya naiipit ang kaniyang hita at medyo sumasakit iyon. Kaya naman, nakatayo lang siya sa harap ng bintana at tinatanaw ang labas ng bahay. Umuulan na naman. Madilim na naman ang kalangitan dahil sa paunti-unting buhos ng ulan. Kailan kaya gaganda ang panahon?Huminga siya ng malalim, naalala ang mga kasambahay at tauhan na hindi pa bumabalik sa isla. Ilang araw nang sila lamang dalawa ni Archie sa isla, walang ibang kasama. Kailan kaya babalik ang mga tauhan? Kapag maayos na ang panahon?Hanggang kailan si Archie sa isla? Hindi pa ba ito aalis?Magtatagal pa ba ito?Kinagat niya ang ibang lalabi. Hindi pa nga pala sila nakakapag-usap ni Archie tungkol sa pagdukot nito sa kaniya.Ano bang plano ng lalaking 'yon? Kagaya ng sabi ni Archie, pinagluto siya nito ng crab soup. Nagdala ito sa kaniyang kuwarto kasama na ang ibuprofen at tubig. “Kapag hindi nababawasan ang sakit, inumin mo ‘tong ibuprofen.” Bilin nito nang mailapag sa mesa

Nang gabing ‘yon, isinarado ni Yvonne ang kaniyang pinto para hindi na muling makapasok si Archie sa kaniyang silid. Hindi rin siya bumaba para kumain ng hapunan. Maliban sa wala siyang ganang kumain, ayaw niya munang makita ang lalaki.Isang maiksing komprontasyon lang, parang bibigay agad ang emosyon niya, hindi niya kayang kontrolin kung anuman ang nararamdaman niya. Parang bumubuhos agad lahat. It’s overwhelming.Siguro dahil simula noong bumalik siya sa Pilipinas pilit niyang isinasantabi ang totoong nararamdaman. Nagpapanggap siya bilang ibang tao kaya hindi niya rin maipakita ang totoong emosyon bilang si Yvonne— ang galit, ang pagkamuhi, ang poot sa mga taong karapatdapat no’n. Pilit siyang nagpapanggap na hindi niya kilala si Archie at wala siyang nararamdaman para rito kaya pinipigilan niya ang kaniyang emosyon. Pilit niyang kinokontrol ang emosyon sa tuwing nagkikita sila upang hindi nito mahalata ang pagpapanggap niya. Kaya ang sandaling komprontasyon ngayon ay malaking