Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

NGINGISI-NGISI pa si Jean habang nanlilisik ang mga matang nakatitig kay Katherine. “Dahil sa inyo kaya nagkanda-lets*-lets* ang buhay ko!” kulang na lang ay maputol ang litid sa kanyang leeg sa kakasigaw.Narindi naman si Katherine sa sigaw nito. Gusto man takpan ang tenga ay hindi niya magawa kaya mariin na lamang siyang napapikit. “W-Wala akong ginagawang masama sa’yo, karma ‘yan sa lahat ng mga ginawa mo sa’kin! Siningil ka na ng langit!”Muling tumili si Jean saka ito sinabunutan. “Ulitin mong sinabi mo, ulitin mo!”Dumaing lang sa sakit si Katherine pero hindi siya nagpatinag. “Mamam*tay tao, pin*tay mo ang anak ko kaya nararapat lang ‘yan sa’yo!”“Wala akong ginawa! Kayo ang masama, ayaw niyo ‘kong tigilan na dalawa ni Cain!” Pagod na siyang magtago para lang hindi matikman ang galit ng pinsan. Ngayon ay oras na para kumilos, kung mamam*tay man siya, sisiguraduhin niyang may maisasama siya sa hukay. “Kung hindi ikaw, si Cain ang isasama ko sa impiyerno!” Matapos ay tumawa na pa

TUMAWA si Jean matapos magawang masugatan si Katherine sa braso. Sayang nga lang, dapat ay sa mukha nito tatarak ang patalim pero mabilis itong nakaiwas.“Oh, Katherine. Masarap pala sa tenga habang naririnig ang hiyaw mo.” Sabay tingin sa hawak na patalim na may bahid ng dugo nito. “Kulang ‘to, gusto kong makita na nababalutan ito ng kulay pula.”Kawalan ng pag-asa at takot ang naramdaman ni Katherine ng mga sandaling iyon. Sobrang hapdi ng braso niyang nasugatan pero kailangan niya rin isipin ang sarili na makalayo mula sa nababaliw na si Jean. Ngunit maging ang sariling tuhod ay bumigay na rin sa sobrang takot, hindi na niya magawang makatayo kaya paatras na lamang siyang gumapang huwag lang muli nitong masaktan. Dahil hindi na niya alam ang sunod na mangyayari sa kanya pagkatapos. Baka hindi na lang braso niya ang masugatan.“Ramdam ko ang takot mo,” natutuwang sabi ni Jean habang kagat-kagat ang ibabang labi. Tila may kung anong pinananabikang mangyari.Sobrang lakas ng kabog ng

HABANG nagmamaneho ay nilabas na ni Joey ang panya upang ibigay rito. “Nagdurugo po ulit ang sugat niyo. Tsk, dapat talaga ay dumiretso na tayo sa ospital. Pwede naman kasing mamaya na lang ang statement pero mapilit ang mga pulis kanina,” hindi niya napigilan iyong ikomento.Napangiti naman si Katherine dahil kahit mukha man itong kalmado ay hindi maikakailang kabado ito sa loob-loob. “’Wag kang mag-alala. Akong bahala kay Cain ‘pag nagalit sa’yo.”Napalingon si Joey saka nagpunas ng pawis sa noo. Kanina pa kasi siya kinakabahan. “Thank you, Ma’am,” aniya na nakahinga nang maluwag.Pagkatapos ng ilang minutong biyahe ay nakarating na sila sa ospital. Hinatid ito ni Joey sa emergency room upang magamot ang mga galos at sugat sa katawan.Habang ginagamot ay nakatanggap siya ng tawag mula kay Cain kaya bahagya siyang lumayo.Samantala, ang naiwan na si Katherine ay ginamot ng Doctor. Nang matapos ay pinayuhan siyang magpahinga bago umalis.“Nurse Kim, ikaw na muna ang bahala rito,” utos

MABABANAAG ang lungkot sa mukha ni Helen habang hinahaplos ang likod ng kamay nito.Mapait naman na napangiti si Katherine. “Wala po kayong dapat na ihingi ng tawad. Saka po… napagbayaran na ni Jean ang nagawa niyang kasalanan.”Iyon nga lang ay buhay nito ang naging kapalit. Buong akala ni Katherine ay may pag-asa pa itong mabuhay dahil hindi naman kataasan ang pinaghulugan nito. Ngunit ayon sa kanyang nabalitaan ay masiyadong delikado ang pagkakabagsak nito, ang ulo mismo ang na-damage at nabali pa ang leeg.“Nakakalungkot lang po isipin na nang dahil sa galit niya sa’min, na hindi ko alam kung saan nagmumula ay humantong sa kanya ang gano’n ka pait na trahedya,” patuloy pa ni Katherine.Tumango-tango naman si Helen. “Nakakalungkot nga pero kumusta ka ngayon, may nanggugulo ba?” Inaalala niyang baka biglang sumugod si Belinda matapos pumanaw ng anak.Umiling lang si Katherine. “Wala naman po.”“Mabuti naman kung gano’n…” Saka napahinga. “Iyong kasama ko nga pala, si Stella. Matagal

MATAPOS magtungo sa cemetery para makapagpaalam sa Abuela ay sunod naman na pinuntahan ni Katherine ang kaibigan sa ward nito.Pagpasok sa kwarto ay nginitian niya ang isang kasamang pasiyente ng kaibigan saka nagtuloy-tuloy patungo sa bintana dahil doon ito nakapuwesto. Hinawi niya ang kurtina at nakitang may pinagkakaabalahan ito.“Anong ginagawa mo?” Saka ito nilapitan upang silipin ang laptop pero mabilis nitong sinara bago pa siya may makita. Kaya hindi niya maiwasang tingnan ito ng kakaiba. “Nagtatatrabaho ka ba?”“May tinitingnan lang ako,” ani Lian.Nagpakawala ng buntong-hininga si Katherine. Gusto man itong pagsabihan ay ayaw niya naman na mauwi muli sila sa pagtatalo.“Ano palang ginagawa mo rito?”“Kumusta ang operasyon mo?” balik tanong ni Katherine.“Nasabi ko na kay Mommy ang kondisyon ko at gaya mo, tumutol siya na i-keep ko ‘tong bata.”Kinuha naman ni Katherine ang upuan sa tabi saka naupo sa harap nito. “Ayaw mo pa rin magpa-opera?”Matagal bago nakasagot si Lian, l