เกียร์ร้ายล่ามรัก [วิศวะเกียร์ร้าย] のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

หลังจากที่ชายหนุ่มพาหญิงสาวกลับมาถึงคอนโด เขาก็กอดคอเธอก่อนจะลากเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง เลดี้ร้องออกมาเสียงหลงเมื่อถูกเขาพลักลงบนเตียงนอน"คุณคชา หนูเจ็บนะ!""เธอกล้าดียังไงถ่ายรูปพวกผู้ชาย ฉันเตือนไปไม่ฟังเหรอ"เขาค่อยๆ ถอดเสื้อของตัวเองออก จ้องมองร่างบางที่ตอนนี้ดูตัวสั่นกลัวกว่าปกติ ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมีอะไรกับเขา แต่ทำไมถึงดูตื่นกลัวขนาดนั้นก็ไม่รู้"เธอกลัวอะไร""ก็คุณคชาชอบทำหนูแรง ยิ่งโกรธยิ่งใส่แรงกับหนูเยอะ ไม่คิดว่าหนูจะเจ็บบ้างหรือไง"หญิงสาวจ้องมองซิกแพคของชายหนุ่มที่เป็นลอนสวยดูน่าค้นหา ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงรีบกระโจนเข้าหาแทบไม่ทัน แต่เพราะเป็นเธอที่รู้นิสัยของเขาดีถึงไม่อยากมีความสัมพันธ์ด้วย เพราะเขาทำรุนแรงมาก"ทำไมจะต้องแคร์ด้วยว่าเธอจะเจ็บหรือเปล่า หึ... เธอจะได้สำนึกไง ว่าไม่ควรมองผู้ชายอื่นต่อหน้าฉัน"พูดจบเขาก็กระชากเรียวขาทั้งสองข้างของเธอ ดึงรั้งเข้ามาหาตัว ก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอจนเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขา ความสวยของเธอนับวันยิ่งเพิ่มขึ้นทวีคูณ ร่างอวบอิ่มเต็มไม้เต็มมือมันน่าสัมผัสไปทั่วทั้งตัว"หึ... ก็มีดีแค่นี้แหละ สวยน่าเอา"พูดจบชายหน

วันต่อมา...เลดี้ตื่นนอนแต่เช้าตรู่ เข้าไปอาบน้ำจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยจากนั้นก็เปลี่ยนชุดนักศึกษาให้ดูเรียบร้อย ถือหนังสือ และกระเป๋าเดินลงมาชั้นล่างเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปเรียนในคาบเช้า เมื่อหญิงสาวเดินลงมาในห้องอาหารคุณพ่อกับคุณแม่ก็ดูตกใจเป็นอย่างมาก ที่จู่ๆ ลูกก็โผล่มาทั้งที่เมื่อวานไม่ได้กลับ"หนูนอนที่บ้านเหรอ กลับมาตอนไหนคะแม่ไม่เห็นรู้เลย"แม่เอ่ยถามก่อนจะลุกขึ้นแล้วอ้อมไปนั่งลงเคียงข้างลูกสาว เธอเลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก คนในบ้านรวมถึงพวกเธอรัก และเอ็นดูเด็กคนนี้มาก แต่ทว่าลูกชายกลับไม่ชอบน้องสาว แถมยังแสดงท่าทีรังเกียจ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลอะไร แต่ช่วงหลังพอมานั่งนึกดูดีๆ ก็พอจะรู้ว่าส่วนหนึ่งเป็นความผิดของเธอ และสามีที่ไม่เอาใจใส่ลูกชาย จนทำให้เขากลายเป็นคนหยาบกระด้าง ไม่แคร์ใครทั้งนั้น แถมยังออกไปใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกคนเดียว ไม่ใช้เงินของพ่อแม่ตั้งแต่เรียนมัธยม เพราะว่าเขาเข้าไปทำงานในบริษัท แล้วรับเงินเดือนเหมือนพนักงานคนอื่น นี่ก็เพิ่งเลื่อนตำแหน่งในช่วงที่ขึ้นมหาวิทยาลัยปีที่ 1 เพราะว่าลูกชายเป็นคนที่มีความสามารถ คนในบริษัทให้การยอมรับ พ่อกับแม่ก็แค่คิด

เลดี้เริ่มรู้สึกว่ามีสายตาที่ไม่หวังดีจ้องมองเธอไม่หยุด จนทำให้หญิงสาวไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาคุยกับพี่รหัส เพราะรู้ดีว่าคุณคชาเขาไม่ชอบให้เธอคุยกับผู้ชายคนไหน จริงๆ เขาควรทำความเข้าใจว่าตัวเองก็ต้องมีสังคมในรั้วมหาวิทยาลัย พี่รหัสก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เธอต้องทำความรู้จัก เขาจะบังคับไม่ให้ยุ่งกับใครเลยก็เป็นไปไม่ได้"ทำไมไม่กินล่ะน้องรหัสคนสวย เดี๋ยวก็ละลายหมดหรอก หรือว่าอยากให้พี่ป้อน ฮั่นแน่! ให้ป้อนไหมล่ะ"และเมื่อถูกหยอดแบบนั้นหญิงสาวถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อได้ยินเสียงโต๊ะข้างๆ กระแทกช้อนลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าหงุดหงิดเป็นอย่างมาก อาร์มเหลือบสายตาหันไปมองโต๊ะข้างๆ ก่อนจะหันมากระซิบกระซาบน้องรหัส เพราะรู้สึกหมั่นไส้ผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ"ไอ้นี่มันเป็นบ้าอะไรเนี่ย ทำอะไรเสียงดังชะมัดเลย น่ารำคาญสุดๆ""แหะๆ เขาคงไปกินรังแตนที่ไหนมามั่งคะ"หญิงสาวกระซิบกลับไปเช่นกัน ก่อนจะใช้ช้อนตักกินไอศกรีมตรงหน้า เพราะว่ามันใกล้ละลายแล้ว คชานั่งกอดอกจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความกดดัน และรอดูว่าเมื่อไหร่เธอกับไอ้หมอนั่นจะแยกย้ายกันสักที เขาเป็นคนไม่ชอบกินของหวาน ไอศครีมที่สั่งมาก็ปล่อยมันละลายเล่นทิ้งไว้

หลังจากที่ชายหนุ่มได้ปลดปล่อยใส่หญิงสาว ก็รู้สึกสบายตัวขึ้นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี จัดการให้หญิงสาวแต่งตัวให้เรียบร้อย จากนั้นก็นั่งประจำที่ก่อนจะขับรถกลับไปยังคอนโด ซึ่งวันนี้เขาจะสั่งกับข้าวมากิน เพราะไม่มีอารมณ์ไปนั่งกินที่ห้างต่อแล้ว"หิวข้าวหรือเปล่า"ชายหนุ่มเอ่ยถามแต่ทว่าสายตายังจ้องมองไปยังเบื้องหน้าอยู่ เลดี้พยักหน้าหงึกๆ อย่างไม่โกหก เธอหิวตั้งแต่เลิกเรียนแล้วด้วยซ้ำ ไอศครีมที่กินเข้าไปก็ไม่ทำให้อิ่มมื้อ แถมยังโดนเขาจ้องหน้าอย่างกดดันบอกตามตรงว่ากินไม่อร่อยเลยสักนิด"หิวมากๆ เลยค่ะ คุณคชาจะแวะกินข้าวก่อนเหรอคะ""ไม่อ่ะ เดี๋ยวฉันสั่งกับข้าวขึ้นไปกินที่คอนโดแล้วกัน ขี้เกียจออกไปนั่งกินข้างนอกแล้วหมดอารมณ์ อย่าให้เห็นว่าออกมากับมันอีกนะ""แต่ว่าพี่อาร์มเป็นพี่รหัสของหนูนะคะ ถ้าไม่ให้คุยกันเลยมันเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ"หญิงสาวเอ่ยออกมาตามตรง กระทั่งเขาเองจะให้เลิกคุยกับพี่รหัสหรือน้องรหัสก็คงจะทำไม่ได้เหมือนกัน โชคร้ายที่เธอได้พี่รหัสเป็นผู้ชาย ทำให้มีปัญหากับเขาในตอนนี้"เปลี่ยนดิ"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเอาแต่ใจ ซึ่งเขาเองก็รู้ระบบในรั้วมหาวิทยาลัยดี คำว่าพี่รหัสมันไม่ใช่ว่าจ

หลังจากที่เขาประชุมเสร็จเรียบร้อยก็เดินกลับเข้ามายังห้องทำงานของตัวเอง ซึ่งตอนนี้คุณแม่ของเขากำลังรออยู่พร้อมกับลูกสาวอีกคน ท่านเพียงแค่ต้องการถามความรับผิดชอบจากคชา เพราะก่อนหน้านี้สามีส่งภาพถ่ายไปให้ จึงทำให้เธอรับรู้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เลดี้ไม่ได้ไปค้างที่หอพักของเพื่อนแต่อย่างใด ทว่าถูกลูกชายตัวดีบังคับให้ไปนอนด้วยที่คอนโด ซึ่งเรื่องนี้กว่าจะบังคับถามเอาคำตอบก็เล่นเอาหนักหน่วงอยู่ เลดี้คือผู้หญิงที่ชอบเก็บความรู้สึกเอาไว้ อะไรที่พูดออกมาแล้วกระทบถึงคชา เธอจะไม่ยอมเอ่ยออกมาเด็ดขาด"คุณแม่ใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มันเป็นความผิดของหนูเอง พี่เขาไม่เกี่ยวอะไรเลยค่ะ""จะไม่เกี่ยวได้ยังไง หนูจะบอกว่าตัวเองเสนอตัวให้เจ้าคชางั้นเหรอ คิดว่าคนอย่างแม่โง่มากที่จะเชื่อหรือไง"คชาที่เปิดประตูเดินเข้ามาได้ยินพอดี ตรงเข้ามาหาคุณแม่ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ จ้องมองใบหน้าท่านแสดงสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเอ่ยถาม"มาทำไมครับ หรือว่าคิดถึงผมแทบจะขาดใจ"คุณแม่พยายามใจเย็นที่จะคุยกับลูกชายตัวดี รู้ว่าเขาไม่คิดที่จะญาติดีด้วย เหตุผลเพราะเขาก็คือลูกที่เธอละเลยมาตั้งแต่เด็ก ความรู้สึกผิดภายในใจยังอยู่ คิดว่าสาเห