เกียร์ร้ายล่ามรัก [วิศวะเกียร์ร้าย] のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

เลดี้วิ่งกลับมาที่ฝั่งคณะครุศาสตร์ ซึ่งตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมองบริเวณหน้าอกของเธอที่มีสร้อยเกียร์ของคชาอยู่ พวกเขาไม่มีใครรู้มาก่อนเลยว่าสองคนนั้นรู้จักกัน แต่ที่ทุกคนตกใจมากกว่าถึงขั้นสวมสร้อยเกียร์ให้กันมันไม่ธรรมดาตรงนี้แหละ"เลดี้กับพี่คชาคบกันเหรอ"เมื่อมาถึงพวกรุ่นพี่ก็เอ่ยถามหญิงสาวทันที แต่ทว่าเธอรีบใส่หน้าปฏิเสธเพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าใจผิด ถ้าคุณคชาได้ยินเขาอาจจะโกรธได้"ไม่ใช่หรอกค่ะ คุณคชาเขาแค่ฝากสร้อยไว้แป๊บนึง เตะฟุตบอลแล้วมันเกะกะค่ะ""ฝากสร้อยแบบไหนสวมที่คอ เธอนี่มันใสซื่อเกินนะเลดี้ ช่างเหอะ ช่วยพี่ดีกว่าทางนี้""ได้ค่ะ"หญิงสาวรีบวิ่งเข้าไปหารุ่นพี่จากนั้นก็ช่วยเขาเตรียมของต่อ อาร์มหันมาจ้องมองหญิงสาว และเมื่อเห็นสร้อยเกียร์ที่อยู่บนคอของเธอ ก็รู้สึกว่าท่าทางหมอนั่นมันจะเอาจริง เขาไม่รู้เลยว่าเราสองคนมีความสัมพันธ์กันแบบไหน รู้แค่ว่าคชาดูหวงเลดี้มากเป็นพิเศษ การที่สวมใส่เกียร์เมื่อครู่เป็นการบอกเขาทางอ้อมว่าผู้หญิงคนนี้มีเจ้าของแล้ว"กูว่ามึงตัดใจเถอะ มาขนาดนี้แล้วไอ้หมอนั่นไม่ปล่อยไว้หรอก""แม่งเอ๊ย อกหักว่ะ""เดี๋ยวกูพาไปย้อมใจ มึงควรรู้สักทีว่าน้องเขามีเจ้าของแล้ว เขา

หนึ่งปีต่อมา...เวลาผ่านไปเร็วเหมือนโกหก ในตอนนี้คชาได้เข้ามาฝึกงานที่บริษัทของตัวเอง เนื่องจากว่าเขาเรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 เทอมสุดท้าย เพียงแค่ฝึกงานเสร็จชายหนุ่มก็จะเรียนจบทันที นั่นเท่ากับว่าเข้ารับตำแหน่งท่านรองประธานบริษัทอย่างเต็มตัวแล้ว ก่อนหน้านี้คชายังไปๆ มาๆ ไม่ได้เข้าบริษัททุกวัน เพราะว่าต้องเรียนหนังสือไปด้วย ตั้งแต่ที่อยู่ในช่วงฝึกงานเขาก็ได้เข้ามาทำงานในออฟฟิศแทบทุกวัน ได้พบปะผู้คนในบริษัท ออกไปดูงานข้างนอกบ้าง รวมถึงตรวจไซต์งานที่ต่างจังหวัด เนื่องจากว่าบริษัทของเขาเป็น บริษัทร้านสะดวกซื้อแบบลูกโซ่ บุคคลภายนอกสามารถร่วมเป็น Store Business Partners หรือ เป็นเจ้าของธุรกิจร่วมกับทาง KM Store โดยทางบริษัทจะลงมือทำให้ทุกขั้นตอนพร้อมเปิดร้าน โดยผู้ที่ต้องการเข้าร่วมแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ถ้ามีเงินมากพอก็เดินเข้ามาเจรจาได้เลย ด้วยความที่เรียนวิศวะโยธามา จึงพยายามออกแบบให้ร้านสะดวกซื้อมีความครอบคลุม และสะดวกสบายมากที่สุด ช่วงหลังเขาจะเข้าไปคุมการก่อสร้างด้วยตัวเอง จึงทำให้ผลงานออกมาดี และอยู่ในความพึงพอใจของท่านประธานบริษัทซึ่งก็เป็นคุณพ่อ"ปีนี้ยอดขายเติบโตขึ้นเยอะมากเลยครับท่านปร

และแล้วก็มาถึงวันอาทิตย์ วันที่ทั้งสองคนจะต้องเดินทางไปประเทศเวียดนาม คนที่ตื่นเต้นที่สุดก็คงจะเป็นเลดี้ ที่ลุกขึ้นมาแต่งเนื้อแต่งตัวตั้งแต่ตีสี่ แถมยังปลุกเขาให้ลุกขึ้นมาทั้งที่ยังมีเวลาเหลืออยู่ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงใส่ เพราะถูกหญิงสาวเรียกให้ตื่นทั้งที่เขายังนอนไม่อิ่ม"ถ้าเกิดถึงเวียดนามแล้ว พาหนูไปกินของอร่อยได้ไหมคะ""อืม จะกินอะไรล่ะ""ขอเปิด google แป๊บนึงนะคะ"เธอยิ้มออกมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มากดค้นหา เนื่องจากว่าแพลนในการเดินทางครั้งนี้กะทันหัน แต่ด้วยความโชคดีที่ชายหนุ่มเตรียมพร้อมไว้หมดทุกอย่าง การเดินทาง สถานที่พัก เมื่อไปถึงที่นั่นก็มีรถยนต์ขับ จะไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น จึงไม่ค่อยห่วงเรื่องการใช้ชีวิตอยู่ที่โน่น แต่แอบเสียดายนิดหน่อยที่ได้เดินทางไปเพียงแค่สามวันเท่านั้น ตามจริงเธอก็ไม่สามารถไปกับเขานานได้มากกว่านี้ เนื่องจากว่าต้องลากับทางมหาวิทยาลัยซึ่งถือว่าขาดเรียน ถ้าทำบ่อยๆ ก็จะไม่ดีเหมือนกัน"พิซซ่าเวียดนามก็น่ากินนะคะ""ถ้าอย่างนั้นก็ไปเดิน street food อยากกินอะไรก็เดินเลือกได้เลย อ่ะนี่เก็บไว้เงินของเวียดนามผู้ช่วยของพ่อแลกมาให้""ให้หนูเก็บไว้เหรอคะ""อืม"เธอยิ้มออ

สองปีต่อมา...ในตอนนี้หญิงสาวได้เรียนอยู่ชั้นปีที่ 4 แล้ว อีกปีเดียวเธอก็จะเรียนจบคณะครุศาสตร์สักที เนื่องจากว่าการเรียนครูมีระยะเวลาในการเรียนมากกว่าคณะอื่นๆ ที่ใช้เวลาเรียนเพียงแค่ 4 ปี การเป็นคุณครูจะต้องใช้ระยะเวลาในการเรียนถึง 5 ปี เนื่องจากว่าช่วงปีสุดท้ายอาจจะต้องมีการเรียนวุฒิการศึกษาครูเพิ่มเติม จึงจำเป็นต้องใช้ระยะเวลามากกว่าคนอื่นซึ่งตอนนี้ชั้นปีที่ 4 เธอจำเป็นจะต้องไปฝึกสอนเป็นระยะเวลา 3 เดือน กำลังลังเลว่าจะไปฝึกสอนที่โรงเรียนไหนดี"เอายังไงแกจะไปสอนที่ไหน""ฉันจะขอปรึกษากับที่บ้านก่อน คิดว่าอาจจะไปได้ไม่ไกล ขอถามคุณคชาแป๊บหนึ่ง""โอ๊ย! เดี๋ยวนี้เอะอะอะไรก็คุณคชาคะ คุณคชาขา จะบ้าตายคนมีความรักมันเป็นแบบนี้เหรอ"เพื่อนของเธอเอ่ยแซวไม่หยุด ช่วงหลังเราสองคนเริ่มมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมากขึ้น แต่ทว่าเขาทำงานหนักเพราะว่าต้องแบกรับภาระคนเดียว จึงทำให้เธอทำได้เพียงแค่เป็นกำลังใจอยู่ห่างๆ ไม่กล้าที่จะรบเร้า หรือรบกวนเขาเยอะมากจนเกินไป เพราะกลัวว่าเขาจะอึดอัด และไม่สบายใจ "พวกแกอย่าไปพูดเสียงดังล่ะ ฉันกับคุณคชาเราไม่ได้มีสถานะอะไรต่อกันเลย จะไปพูดว่ามีความรักอะไรแบบนั้นมันไม่ไ

และเป็นที่แน่นอนแล้วว่าในตอนนี้เลดี้กำลังหลบหน้าคชา โดยทำเป็นเนียนว่าเรียนหนักซึ่งชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกเอะใจหรือว่าสงสัยแต่อย่างใด ใบหน้าเล็กดูเศร้าหมองอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกในตอนนี้มันจุกอยู่ในอกไม่รู้ว่าจะระบายออกมาทางไหน เธอเองไม่รู้เลยว่าอนาคตต่อจากนี้จะเอายังไงต่อ แต่ทว่าไม่กล้าสู้หน้า และอยากจะหนีออกไปจากตรงนั้นให้ไกลที่สุด"พวกฉันจะไปยื่นฝึกงานแล้วนะ สรุปว่าแกจะไปฝึกที่ไหน ถ้าเกิดว่าช้าเดี๋ยวจะได้เรียนจบหลังเพื่อนนะ""พวกแกไปที่ไหนกันล่ะ"เหมือนว่าเธอจะได้สติเงยหน้าขึ้นหันมาคุยกับเพื่อน หรือว่าการที่เธอจะไปฝึกงานสามเดือน จะเป็นสิ่งที่ดีต่อตัวเอง การที่เราหายออกไปจากชีวิตคนคนหนึ่ง ขาดการติดต่อจากกัน อาจจะทำให้เธอกลับมาสู้หน้าเขาได้ และมองคุณคชาเป็นพี่ชายคนหนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะไม่สนิทใจก็เถอะ"พวกฉันจะไปฝึกบนดอยทางภาคเหนือ บ้านพวกเราสองคนอยู่ที่นั่น จะได้ถือโอกาสอยู่ที่บ้านด้วย""งั้นฉันไปกับพวกแกด้วยได้ไหม ไปฝึกงานที่บนดอย น่าสนุกดีนะ"เธอฝืนยิ้มออกมาก่อนจะรีบหยิบกระดาษมาเขียนรายชื่อโรงเรียนที่พวกเธอกำลังจะไปฝึกสอนด้วยกัน ที่นั่นกำลังขาดแคลนบุคลากร การที่นักศึกษามีความตั้งใจจะไ