บทที่ 10

ดูเหมือนว่าเรื่องราวจะวุ่นวายซับซ้อน คชาจึงขอตัวกลับก่อน และปล่อยให้เพื่อนจัดการทุกอย่างด้วยตัวเอง โดยสั่งพนักงานเอาไว้ว่าให้ดูแลชาวินให้ดี จากนั้นเขาก็ดึงตัวเลดี้ให้ลุกขึ้น เห็นหยิบโทรศัพท์ถ่ายรูปนักแข่งดังๆ แถมยังทำตัวแรดร้องกรี๊ดกร๊าดเหมือนกับผู้หญิงใจแตก ซึ่งเขาไม่ชอบที่สุด 

"กลับได้แล้ว"

"เราไปก่อนนะเรย์ริน สวัสดีค่ะพี่โฮป"

"สวัสดีครับน้องเลดี้"

หญิงสาวยกมือไหว้บอกลาเพื่อนสนิทของคชา จากนั้นก็หันมายกมือบ๊ายบายกับเรย์ริน เพื่อนใหม่ที่เพิ่งทำความรู้จักกันในวันนี้ แถมทั้งสองคนยังขอโซเชียลเพื่อติดต่อกันอีก มีความสดใส และคุยกันค่อนข้างรู้เรื่อง ทำให้เป็นเพื่อนกันได้ไม่ยาก

และเมื่อทั้งสองคนเดินโผล่พ้นประตูออกมา คชาก็หันไปจ้องมองหญิงสาวด้วยใบหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ เขาไม่ชอบให้เธอคลั่งไคล้ผู้ชายคนไหน ไม่ว่าจะเป็นพวกดาราหรือนักแข่ง ก็แค่ไม่ชอบไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งนั้นไม่ต้องหาสิ่งนั้นจากเขา

"บอกว่าห้ามทำตัวแรดทำไมถึงไม่ฟัง สงสัยอยากจะโดนลงโทษใช่ไหม"

"คุณคชาก็หาเรื่องลงโทษเลดี้ตลอดอยู่แล้วนี่คะ คุณจะไม่ให้หนูมีสังคม จะไม่ให้หนูทำอะไรเลยเหรอคะ"

"เธอจะมีสังคมไปทำไม สุดท้ายคนเราเรียนจบก็ต้องมีทางเป็นของตัวเอง แล้วใครสั่งใครสอนให้เธอไปเรียนครู ทำไมถึงไม่เรียนบริหาร แทนที่จะมาช่วยงานที่บริษัท เป็นครูเงินเดือนน้อยนิดจะทำไปทำไมก็ไม่รู้"

พูดถึงเรื่องนี้เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเสียอย่างนั้น เคยคุยหลายรอบแล้ว ตอนที่ให้ไปสมัครเรียนก็แนะนำให้ไปเรียนคณะบริหาร แต่พอรู้อีกทีก็ไปรายงานตัวคณะครูเสียอย่างนั้น บอกเลยว่าเป็นคนที่ดื้อที่สุด ทั้งที่เธอเป็นคนบอกเขาเองว่าตามใจทุกอย่างไม่เคยดื้อ

"ก็เลดี้ชอบนี่คะ เป็นครูให้ความรู้กับคนอื่นๆ มีความสุขจะตาย วันนี้เลดี้ขอกลับบ้านได้ไหมคะ ไม่รู้จะบอกคุณแม่ยังไงแล้วค่ะ ท่านเริ่มสงสัยว่าทำไมเลดี้ถึงไม่ค่อยอยู่บ้าน ถ้าโกหกไปเรื่อยๆ ท่านจะโกรธเอาได้นะคะ"

เธอพยายามอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น การที่ให้เธอมาค้างที่คอนโดบ่อยๆ ไม่ใช่ว่าเขาพิศวาสอะไรในตัวของเธอมากนัก แต่เขาแค่อยากเปิดศึกกับคนที่บ้านโดยใช้เธอเป็นเครื่องมือในการเอาคืน ทั้งที่เธอเป็นคนกลาง พยายามที่จะถนอมน้ำใจของทุกฝ่าย แต่เขาเองไม่เคยแคร์เลยว่าเธอรู้สึกยังไง จนบางทีเธอก็รู้สึกเหนื่อย และอยากออกไปจากจุดนี้

"ก็ช่างสิฉันไม่ได้แคร์สักหน่อย ถ้าเธอแคร์ก็แก้ปัญหาเอาเองแล้วกัน แต่ฉันบอกเลยนะว่าถ้าเธอตัดสินใจเลือกคนที่บ้านนั้นก็ไม่ต้องมาหาฉันอีก"

"คุณไม่เคยเข้าใจหนูเลย"

หญิงสาวถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินตามชายหนุ่มไปขึ้นรถ ไม่ลืมที่จะถืออุปกรณ์ต่างๆ ติดมือมาด้วย 

"ทำไมฉันต้องทำความเข้าใจกับเธอด้วยล่ะ"

เขาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาจากนั้นก็ใช้กุญแจกดปลดล็อค เอาของใส่เข้าไปข้างในจากนั้นก็หันไปสั่งให้หญิงสาวขึ้นไปนั่งรออยู่ที่รถ

"เข้าไปอยู่ในรถสิ"

"ค่ะ"

เธอเดินไปอย่างว่าง่าย เข้าไปนั่งอยู่ในรถระหว่างรอที่เขาเก็บของ แบบเมื่อชายหนุ่มจัดการธุระข้างหลังรถเสร็จเขาก็ปิดประตู และเดินเข้ามานั่งยังที่นั่งของคนขับ ทำการสตาร์ทรถจากนั้นก็ขับออกไปทันที เลดี้กำลังลังเลว่าจะโทรศัพท์ไปหาคุณแม่ดีหรือเปล่า ถ้าวันนี้เธอไม่ค้างกับเขา คุณคชาจะต้องหาเรื่องมาประชดประชันเธออีก ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะอดทนอยู่แบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน ก็แค่หวัง และภาวนาอยู่ทุกวันให้คุณคชากับคุณพ่อคุณแม่เข้าใจกันได้สักที อาจจะเป็นเพราะว่าเขาถูกละเลยมาตั้งแต่เด็ก ทำให้กลายเป็นคนหยาบกระด้างซึ่งเรื่องนี้เธอเข้าใจเหตุผลของเขา แต่การที่ใจร้ายกับเธอบ่อยๆ จึงไม่ค่อยเข้าใจว่ามีเหตุผลอะไรกันแน่

และเมื่อมาถึงที่คอนโดเขาก็พาหญิงสาวขึ้นไปพักผ่อนข้างบน ในระหว่างที่คชาเข้าไปอาบน้ำเธอจึงตัดสินใจโทรศัพท์หาคุณแม่ 

(ว่าไงลูกวันนี้จะกลับบ้านหรือยัง หนูนอนค้างที่อื่นบ่อยไปนะ)

"มันเป็นช่วงปี 1 น่ะค่ะคุณแม่ หนูอาจจะต้องทำกิจกรรมเยอะหน่อย คุณแม่ไม่โกรธนะคะ"

(เฮ้อ! เอาเถอะ แม่จะพยายามเข้าใจแล้วกัน ดูแลตัวเองด้วยขาดเหลืออะไรก็โทรมานะ)

"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจหนู วันนี้หนูอาจจะยังไม่กลับนะคะ แต่ว่าพรุ่งนี้หนูจะกลับไปค้างที่บ้านค่ะ ขอของอร่อยให้หนูด้วยนะคะ"

(ได้จ้า เจอกันนะลูก แล้วพ่อตัวดีเป็นยังไงบ้างแม่โทรหาไม่เคยรับโทรศัพท์เลย ที่เห็นว่ายังมีชีวิตอยู่ก็คือเข้าไปทำงานที่บริษัท ไม่อย่างนั้นแม้แต่คุณพ่อก็ไม่ได้เห็นหน้าหรอก หนูคุยกับพี่เขาหรือยังว่าให้กลับมาอยู่ที่บ้าน)

หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออก เพราะว่าคุณคชาเขาไม่ยอมที่จะกลับไปอยู่ที่บ้านเลย เรื่องนี้เธอก็พยายามที่จะคุยกับเขาตลอดที่มีโอกาส แต่ชายหนุ่มชอบบอกปัดไปคุยเรื่องอื่นแทน จนบางทีเธอก็รู้สึกท้อในการคุยเรื่องนี้กับเขา

"หนูจะพยายามคุยกับพี่เขานะคะ"

(จ้ะลูก ถ้าอย่างนั้นคุยกันนะ)

"สวัสดีค่ะ"

เลดี้กดวางสายโทรศัพท์จากคุณแม่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายออกมาไม่ถูก สงสัยเธอต้องหาโอกาส และคุยกับเขาแบบจริงจัง ยังไงที่นั่นก็คือบ้านของคุณคชา เธอก็แค่ลูกที่คุณพ่อกับคุณแม่เก็บมาเลี้ยง เพราะฉะนั้นท้ายที่สุดคนที่จะต้องออกไปอยู่ที่อื่นก็ต้องเป็นเธอในสักวัน

หลังจากที่วางสายจากลูกสาวเธอก็มีความรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก พักหลังเลดี้ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านเลย แถมยังออกไปนอนค้างที่อื่นบ่อยๆ คุณพ่อที่เดินลงมาเห็นใบหน้าที่เป็นกังวลของภรรยาก็เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรคุณทำไมทำหน้าคิดหนักแบบนั้น"

"เลดี้ค้างที่อื่นอีกแล้วค่ะ ฉันแค่สงสัยหรือว่าลูกจะมีแฟนคะ"

"ไม่รู้สิ ปกติเลดี้ไม่เคยคบผู้ชายคนไหนนะ แล้วลูกบอกว่าไงล่ะทำไมถึงค้างข้างนอกบ่อยๆ"

คนเป็นสามีเอ่ยถามพร้อมกับเดินมานั่งลงตรงโซฟา คุณหญิงของบ้านขยับตัวนั่งลงเคียงข้างสามีก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"บอกว่ากิจกรรมเยอะก็เลยนอนค้างกับเพื่อนค่ะ คุณว่าฉันส่งคนตามสืบดีไหม ไม่ได้อยากจะยุ่งวุ่นวายกับเรื่องส่วนตัวหรอกแต่ว่าเป็นห่วง ถ้าเกิดว่ามีแฟนแล้วคบผู้ชายไม่ดีขึ้นมาจะได้ช่วยเหลือกันทัน ถ้าอยู่กับเพื่อนจริงๆ ก็ดีไปฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรค่ะ"

"เดี๋ยวผมส่งคนตามสืบให้ แล้วถ้าเกิดว่ากิจกรรมมันเยอะก็ซื้อคอนโดให้อยู่ ไม่ต้องให้ไปอยู่กับเพื่อนบ่อยๆ รบกวนคนอื่นเปล่าๆ"

"ขอบคุณนะคะ ยังไงฝากคุณด้วย"