All Chapters of พี่เขยคลั่งรัก: Chapter 141 - Chapter 150

สายตาของหล่อนกับพีรพงษ์แลสบกันไปมามิได้ขาด ฝ่ามือของพีรพงษ์ลูบไล้ก้นหล่อน บีบเบาๆ ราวกับต้องการทดสอบความหนั่นแน่นของเนื้อฝรั่ง “เราไปตรงโน้นดีมั้ยคะ”เจนนี่ถามหลังจากเบียดบั้นท้ายกับตักของพีรพงษ์จนรู้สึกว่ามีดุ้นแข็งดันขึ้นมาที่ก้นของหล่อน“ไปสิครับ”พีรพงษ์ยกแก้วออนเดอะร็อกขึ้นกระดกดื่ม หรี่ตาให้วายุอย่างรู้กัน บอกเป็นนัยว่าขอเวลาสักครู่ ในเมื่อเจนนี่ทอดสะพานเชิญชวนขนาดนี้ ความเซ็กซี่ของหล่อนทำให้พีรพงษ์ไม่อาจปฏิเสธพีรพงษ์กับเจนนี่จูงมือกันมาที่ด้านหลังบาร์ ฤทธิ์ของสุราที่ร้อนวูบวาบอยู่ในกระแสเลือดของเจนนี่ทำให้หล่อนรู้สึกตื่นเต้น เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาอย่างแปลกประหลาด“เจนนี่ชอบเมืองไทยค่ะ...ไม่คิดว่าจะมีแบบนี้ด้วย”หล่อนเหลือบมองไปยังมุมมืดที่เชื่อมต่อออกมาถึงลานจดรถด้านหลัง แลเห็นหญิงชายหลายคู่กำลังกอดจูบ บ้างก็ยืนสูบบุหรี่ บางคู่ก็พรอดรักกันดูดดื่มราวกับเห็นว่าเป็นเรื่องธรรมดาสามัญของสถานที่อโคจรแห่งนี้“พีร์ขา…จูบเจนนี่สิคะ”พีรพงษ์ตกใจ รู้ว่าเจนนี่กร้าน กล้า แต่ก็ไม่คิดว่าจะไวไฟขนาดนี้ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตอบอะไร สองมือของหล่อนก็โอบใบหน้าของพีรพงษ์ รั้งลงมาประกบริมฝีปา

พีรพงษ์พึมพำเสียงกระเส่า เมื่อเสียวจัดก็ผ่อนจังหวะให้วายุทำหน้าที่กระเด้าเข้ามาบ้างพลั่กๆ ๆ ๆ ๆ“เสียว...ซี้ด...แรงอีกค่ะ”เจนนี่ร้องครางแทบขาดใจ เมื่อสองพี่น้องประสานแรงแข็งขัน สองมือของสาวฝรั่งเกาะอยู่กับราวเหล็กพนักหัวเตียง บั้นท้ายอวบมีมือของพีรพงษ์โอบเกาะไว้ กดสะโพกให้บดย้ำกลีบสวาทรับแท่งเอ็นที่อัดกระเด้าเข้ามาพร้อมๆ กันทั้งสองทาง “อูยยยย...ซี้ดดดดด...มะ...ไม่ไหวแล้ว...เร่งเถอะ...อ๊ะ...อ๊อย”เสียงเร่งเร้าของสาวฝรั่งทำให้สองหนุ่มกระแทกรัวแก่นกายเหมือนแข่งกันกระเด้าแม้ว่าอาวุธประจำกายของสองคนนี้จะเทียบไม่ได้กับความใหญ่ยาวของลูกครึ่งอเมริกาใต้อย่างพยัคฆ์ ทว่าในตอนที่เจนนี่ต้องโดนยัดพร้อมกันทั้งสองดุ้น ก็เล่นเอาหล่อนร้องครางอย่างที่เห็น ก่อนที่พีรพงษ์จะหน้าบูดหน้าเบี้ยวเมื่อความเสียวซ่านเดินมาสุดทาง ถึงเวลาต้องสาดน้ำสีขาวราวกะทิให้เนืองนองอยู่ในร่องสวาทของเจนนี่ที่กรีดร้องเหมือนคนเสียสติไปแล้ว“อ๊ะ...อ๊ากกกกก”เสียงวายุร้องครางออกมาบ้าง หลังจากปลดปล่อยน้ำสีขาวข้นล้นเอ่อในอีกรูที่อยู่ชิดกับโพรงสวรรค์ของเจนนี่ที่ยังมีแท่งเอ็นของพีรพงษ์เสียบคาเอาไว้อีกสัปดาห์ต่อมาตอนเช้าตรู

จากเรือนไม้สักหลังใหญ่ โดยมีร่างบอบบางของพลอยขวัญเดินตามมาจากทางด้านหลังในเวลาต่อมาหลังจากพยัคฆ์เข็นรถเข็นพาปู่กลับมาส่งเพื่อให้พยาบาลพิเศษที่จ้างมาดูแลรับช่วงดูแลต่อไป ก็เอ่ยถาม“วันนี้ว่างมั้ยขวัญ”พยัคฆ์ถามหญิงสาวที่กำลังก้าวเดินตามออกมา“คะ...เฮียว่าไงนะคะ”ท่าทางของพลอยขวัญเหมือนกำลังใจลอย“ถามว่าว่างมั้ย...เฮียกำลังหาเพื่อนไปข้างนอก...จะไปด้วยกันมั้ย”พยัคฆ์ชวนคำว่า ‘เพื่อน’ สะกิดใจของพลอยขวัญอย่างแรง สำหรับหล่อนนั้นคงมีเพียงแค่คำว่า ‘เพื่อน’ เท่านั้นกระมัง...ที่ผู้ชายคนนี้จะให้ได้“ไปค่ะ”คนถูกชวนรีบพยักหน้า“งั้นอีกครึ่งชั่วโมงมาเจอกันที่เทอเรซหน้าบ้านนะ”นัดเวลาเอาไว้แล้วพยัคฆ์ก็แยกออกมาทว่าร่างสูงของเฮียเสือยังเดินออกมาไม่ไกลเท่าไร พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นพีรพงษ์เดินตรงรี่เข้ามาหาพลอยขวัญเมื่อสบโอกาส“ขวัญ...”พีรพงษ์ร้องทัก“คะ...คุณพีร์”“เมื่อกี้เห็นขวัญเดินมากับเฮียเสือ...เอ่อ...ไปไหนกันมา?”พีรพงษ์ทำหน้าสงสัย ความอยากรู้เร่งเร้าให้ถามทั้งๆ ที่รู้ว่าอาจจะเป็นการเสียมารยาท“ไปเรือนคุณปู่ค่ะ”พลอยขวัญตอบตามตรง“คุณพีร์มีอะไรหรือเปล่าคะ”“พี่กะว่าจะชวนขวัญออกไปดูหนัง”พี

ในตอนค่ำของวันเดียวกันนั้น ที่สปอร์ตคลับใกล้บ้าน หลังจากสามพี่น้องพากันมาออกกำลังกายด้วยการตีเทนนิสกันจนเหนื่อยก็ออกมานั่งพักดื่มน้ำ “พี่พีร์ชอบขวัญใช่ไหม” วายุถาม หลังจากพยัคฆ์ซึ่งเป็นพี่ใหญ่เดินออกไปจากโต๊ะ ตรงไปสั่งเครื่องดื่มมาให้น้องๆ“ใช่...ขวัญน่ารัก ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ กูชอบว่ะ”คนที่หวังจะเคลมพลอยขวัญตอบไม่อ้อม“วันนี้ผมเห็นพี่พีร์พายัยขวัญออกไปข้างนอก...อย่าบอกนะว่ากินตับกันแล้ว”“เออใช่...ตับๆ ๆ ๆ ๆ”พีรพงษ์ทำท่าทะลึ่งหารู้ไม่ว่าตอนนั้นพยัคฆ์เดินกลับมาพอดีเพราะลืมกระเป๋าสตางค์เอาไว้ที่โต๊ะและประโยคที่พยัคฆ์ได้ยินชัดเจนเต็มสองหูว่าพีรพงษ์พาพลอยขวัญไปกินตับมาแล้ว ทำให้เขารู้สึกปวดแปลบในใจ“จริงหรือพี่พีร์...ยัยขวัญเสร็จพี่แล้วจริงอะ”วายุถามย้ำ“จริงสิวะ...”พีรพงษ์มีนิสัยขี้คุย ครั้นแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นพยัคฆ์เดินกลับมาที่โต๊ะ“ลืมกระเป๋าสตางค์”พยัคฆ์บอกพลางเอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางเอาไว้กับกุญแจรถแล้วเดินออกมาด้วยความรู้สึกซึ่งบอกไม่ถูกมือข้างหนึ่งกำแน่นด้วยความลืมตัวที่รู้ว่าพลอยขวัญเสร็จน้องชายของตัวเองเสียแล้ว รู้สึกผิดหวังที่หล่อนง่ายก

วายุยื่นแก้ววิสกี้ให้พี่ชายต่างมารดา“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่พีร์”พลอยขวัญชนแก้ว ยกไวน์ขึ้นดื่มจนพร่องไปเกือบครึ่งแก้ว หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในดงอสูร“วันนี้ขวัญสวยจัง”พีรพงษ์ชมพลางเขย่าแก้วเบาๆ สายตาเจ้าเล่ห์จับจ้องน้ำสีอำพันที่หมุนวนอยู่ในแก้ว แววตาครุ่นคิด ก่อนจะยกขึ้นกระดกดื่มลงลำคอรวดเดียว“พี่พีร์คะ...ขวัญเหมือนจะไม่สบาย”ยานอนหลับที่ผสมอยู่ในแก้วไวน์เริ่มออกฤทธิ์ หญิงสาวกล่าวพลางยกมือขึ้นแตะขมับ“เป็นอะไรจ๊ะขวัญ”พีรพงษ์ถามทั้งที่รู้ แอบหัวเราะหึๆ“เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ”พลอยขวัญตอบไปตามที่รู้สึก“ไปนอนพักที่โซฟาในห้องพี่ก่อนก็ได้”เข้าทางของพีรพงษ์พลอยขวัญเริ่มสะลึมสะลือ รู้ว่ากำลังถูกประคองมานั่งลงบนโซฟาที่ตั้งอยู่ในห้องนอน หลังจากนั้นก็รู้สึกตาลาย มึนศีรษะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นภาพใบหน้าของพีรพงษ์รางๆ ก่อนจะสลับมาเป็นภาพใบหน้าเบลอๆ ของวายุ เหมือนภาพหลอน ซ้อนทับกันเข้ามาซ้ำๆครั้นแล้วสติสัมปชัญญะของหล่อนก็หลุดลอยไป พร้อมกับร่างที่ถูกประคองให้เอนราบลงนอนบนโซฟา“เสร็จกู”พีรพงษ์หัวเราะหึๆ ยกฝ่ามือทั้งสองข้างขึ้นถูกัน นึกกลัดมันในอารมณ์ วันนี้จะเสียบให้จมดุ้น“พี่พีร์.