All Chapters of พี่เขยคลั่งรัก: Chapter 161 - Chapter 170

พร่ำบอกตัวเองให้ลืมสิ่งรบกวนใจ...บอกตัวเองให้ลืมเฮียเสือให้ได้ เพราะเฮียเสือแต่งงานแล้ว เขาไม่ใช่ผู้ชายโสด...หล่อนจะคิดถึงเขาแบบเดิมไม่ได้อีกแล้วไม่ง่ายเลยสักนิดที่จะหักห้ามความรู้สึกไม่ให้คิดถึงพยัคฆ์ พลอยขวัญหยัดร่างขึ้นจากที่นอน เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า คว้าเสื้อแจ็คเก็ตยีนมาใส่นอน เพราะมันเป็นเสื้อของพยัคฆ์ที่เขาถอดมาสวมให้หล่อน ในวันที่เขาแวะไปรับที่มหาวิทยาลัยวันนั้นฝนตกหนัก พยัคฆ์เดินออกมารับ เขาถอดเสื้อยีนคลุมกันฝนให้หล่อนตอนเดินกลับมาขึ้นรถ พลอยขวัญยังแอบเก็บเสื้อยีนตัวนี้มาจนถึงทุกวันนี้ หล่อนเก็บเอาไว้โดยไม่ซัก เพราะไม่อยากให้กลิ่นกายของเฮียเสือจางหายไปจากเสื้อ...เหมือนรู้ว่ามันคือตัวแทนสุดท้ายของเฮียเสือที่หล่อนจะกอดได้‘เฮีย...ขวัญคิดถึงเฮียค่ะ...คิดถึงที่สุด’สายฝนที่กระหน่ำหนักอยู่ภายนอกบวกกับความเหงา ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกเหว่ว้ากว่าทุกๆ คืนที่ผ่านมา‘เฮีย...’ พลอยขวัญพึมพำ โอบกอดเสื้อของเขาราวกับได้กอดชายที่หล่อนคิดถึงแทบทุกลมหายใจเข้าออก กลิ่นกายของพยัคฆ์ยังติดอยู่ที่เสื้อความคิดถึงที่พลุ่งโพลงขึ้นในใจ ทำให้เลือดในกายของพลอยขวัญราวจะเดือดขึ้นมาได้ ภาพใบหน้าคมคร้า

คนางค์ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ รีบจูงมือพลอยขวัญเข้าไปส่งจนถึงมือหมอขณะนั่งรออยู่ในห้องพักสำหรับญาติคนไข้ เห็นได้ชัดว่าคนางค์เป็นกังวลจนไม่อาจซ่อนสีหน้าและแววตากระวนกระวาย “ยินดีด้วยนะครับ” คุณหมอกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มยินดี หลังจากตามคนางค์ให้เข้ามาในห้องตรวจ“ยินดี…เอ่อ...คุณหมอหมายความว่า…”หัวใจกระตุกวูบ พลอยขวัญทวนคำของคุณหมอด้วยสีหน้าประหลาดใจ“ครับ…ขอแสดงความยินดีกับคุณ...เพราะว่าคุณกำลังจะเป็นแม่คนครับ…”คุณหมอกล่าวพลางทาบเครื่องฟังเสียงหัวใจลงบนท้องของพลอยขวัญอีกทีเพื่อให้แน่ใจ และเสียงเต้นของหัวใจอีกดวงน้อยๆ ที่ได้ยินชัดเจน ก็ยืนยันว่ามีอีกชีวิตกำลังหายใจอยู่ในตัวของพลอยขวัญ“หนูท้อง...”พลอยขวัญตกใจจนหน้าซีด คำพูดของคุณหมอยังคงดังชัดเจนกึกก้องอยู่เต็มสองหู สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้คนางค์นิ่งงันไปชั่วครู่ ครั้นเมื่อตั้งสติได้...ก็พยุงลูกสาวออกมาจากคลินิก“หนูขอโทษค่ะแม่...ขอโทษที่ทำให้แม่ผิดหวังในตัวหนู”เมื่อพากันเดินออกมาถึงรถตู้ที่จอดรออยู่ด้านหลังคลินิก ความอัดอั้นที่สุมแน่นอยู่ในอก ทำให้พลอยขวัญโผเข้ากอดมารดา“ไม่เป็นไรลูก...ไม่เป็นไร”คนางค์ยกมือขึ้นเกล

“ไปอยู่สุโขทัยก็ได้...ปู่มีบ้านสวนอยู่ที่นั่น...หนูไปอยู่ให้สบาย ที่บ้านหลังนั้นกว้างขวางใหญ่โต จะมีคนคอยดูแลอย่างดี...หนูไม่ต้องคิดอะไรมาก...ดูแลเจ้าตัวเล็กให้ดี...ยังไงมันก็เหลนปู่...ต่อให้ไอ้เสือไม่ยอมรับเด็กคนนี้เป็นลูก...ปู่ก็จะไม่ทิ้งเหลนคนนี้อย่างแน่นอน”พลอยขวัญมองหน้าปู่พจน์ด้วยแววตาตื้นตัน ดีใจจนมีน้ำตาคลอออกมา ก่อนจะพับเพียบลงนั่งกับพื้น ก้มกราบแทบเท้าปู่พจน์ที่เมตตาหล่อนทุกอย่าง“ช่วยหยิบโทรศัพท์ให้ปู่ที”บอกพลางมองไปยังโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กๆ ใกล้โซฟา กดโทรหาคนรับใช้ที่จ้างเอาไว้ดูแลเรือนไทยหลังใหญ่ที่ซื้อเอาไว้ในจังหวัดสุโขทัย สั่งการเพียงสองสามคำแล้วก็กดวางสายที่ฮ่องกง ที่ห้องทำงานของพยัคฆ์ ภายในตึกสูงเสียดฟ้าซึ่งเป็นอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทไฟแนนซ์ที่มีพยัคฆ์เป็นผู้บริหาร ในฐานะลูกเขยของจางเหว่ย ซึ่งจางเหว่ยไว้วางใจให้นั่งในตำแหน่งผู้บริหาร ส่วนเจ้าตัวคอยกำกับดูแลอยู่ห่างๆ ในฐานะประธานกรรมการผู้มีอำนาจสูงสุดของบริษัทแห่งนี้ “พยัคฆ์” ประตูห้องทำงานเปิดออกมาพร้อมกับร่างเพรียวระหงของ ‘เหมยฮัว’ ผู้เป็นภรรยา “เหมย...”

เหมยฮัวร้องบอก หล่อนกลัวเจ็บ กลัวมันเข้าไม่ได้ เพราะว่าของพยัคฆ์ใหญ่มากครั้งแรกที่มีโอกาสได้เห็นความเป็นชายของเขา เหมยฮัวตกใจ เพราะอาวุธประจำกายของพยัคฆ์นั้นใหญ่พอๆ กับท่อนแขนของหล่อน...หรืออาจจะใหญ่กว่าด้วยซ้ำ“อย่าเกร็งครับ...คุณจะมีความสุข” เข่าทั้งสองข้างของเหมยฮัวถูกดันจนอ้ากว้าง หล่อนแหงนหน้ามองเพดาน จากนั้นความแข็งแกร่งของพยัคฆ์ก็ค่อยๆ กดลงในรอยแยกของกลีบเนื้อ“อ๊ะ...เหมยยังไม่ลื่นค่ะ”หล่อนบอก ส่งสายตาให้รู้ว่ากลัวเจ็บ“ผมจะค่อยๆ”พยัคฆ์ค่อยๆ กดส่วนหัวแดงก่ำ ยั้งเอาไว้แค่รอยคอดหยัก ยังไม่กดให้มิดสุดดุ้น สร้างความคุ้นเคยให้รูสวาทของหล่อนอยู่ครู่สั้นๆ“อ่า...เยิ้มแล้ว”เขากระซิบข้างหู รู้ว่าหล่อนพร้อมแล้ว จากนั้นก็ชักดุ้นเอ็นออกมาแล้วดันพรวดเข้าใส่อีกครั้ง สนิทแน่นจนเหมยฮัวร้องครางเหมือนเจ้าลงองค์ประทับ“อ๊อยยยย...”คนโดนเสียบหน้าบูดหน้าเบี้ยวเพราะเสียวจัด เมื่อดุ้นเอ็นแข็งแกร่งและขรุขระราวฝักข้าวโพดใหญ่ๆ ถูกกดให้จมหายเข้ามาในรูสวาทขมิบรัดของหล่อน“อ่า…”พยัคฆ์ขยับบั้นท้ายเบาๆ ส่งความใหญ่ยาวเข้ามาสนิทแน่นในรูเสียว“ฮึก...อูยยยย”คนใต้ร่างร้องคราง หน้าบูดหน้าเบี้ยว เสีย

ปู่พจน์คิดว่าเวลาที่ผ่านมานั้นนานพอแล้วที่จะบอกให้พยัคฆ์รู้ว่ายังมีผู้หญิงอีกคนที่รักเขาเหลือเกิน“ใครครับปู่?”พยัคฆ์ถามถึงคนที่ปู่เอ่ยถึง...คนที่ชื่อหล่นหายไปจากความทรงจำของเขานานแล้ว“ก็หนูขวัญไง”ปู่พจน์เฉลยออกมาในที่สุด“อ๋อ...ขวัญ...แล้วขวัญเป็นไงบ้างครับ”อาจจะเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบสองปีกว่าที่พยัคฆ์ถามถึงผู้หญิงคนนี้“หนูขวัญไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”ปู่พจน์คิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องบอกความจริง“อ้าว...ออกไปอยู่ไหนครับปู่...แต่งงานแต่งการมีครอบครัวไปแล้วหรือยัง?”พยัคฆ์ถาม“ยังไม่ได้แต่งงาน...ตอนนี้หนูขวัญไปอยู่สุโขทัย ปู่ให้ไปอยู่บ้านที่ปู่เคยซื้อไว้”“แล้วทำไมต้องไปอยู่ที่นั่นล่ะครับ?”พยัคฆ์เริ่มสงสัย“ขวัญไปเลี้ยงเด็ก...”ปู่พจน์ค่อยๆ เฉลย“เด็กที่ไหนครับ?”“หลานปู่”“อ๋อ...ขวัญไปเป็นพี่เลี้ยงเด็ก”พยัคฆ์เข้าใจว่าอย่างนั้น“ขวัญเลี้ยงหลานปู่...อ้อ...ต้องเรียกว่าเหลนสินะ ตอนนี้ปู่มีเหลนอายุได้ขวบนึงแล้ว กำลังน่ารักน่าชังเชียว”ไม่ทันที่ปู่พจน์จะได้พูดอะไรต่อ พยัคฆ์ก็ชิงตัดสายไปก่อนเพราะมีสายด่วนจากพ่อตาโทรแทรกเข้ามาพอดี“ปู่ครับเดี๋ยวผมโทรกลับ”“เออ...ไม่มีอะไรแล้ว...ทำงา