บทที่ 80และทันทีที่จอดรถได้ ร่างสูงก็ก้าวยาวๆ เข้าบ้านโดยหวังว่าจะเห็นร่างบางคุ้นตาอยู่มุมใดมุมหนึ่งของบ้าน ทว่ารังสิมันต์กลับพบแต่เมสซี่ และไร้เงาของคนที่ตนอุตส่าห์รีบกลับมาหา เมื่อไม่เห็น เขาก็ไม่รอช้า รีบก้าวออกไปถามหากับอุ้ยคำรวมถึงหนานอิน แล้วก็ได้คำตอบที่ชวนให้หัวใจร้อนรนกว่าเดิม ว่าจันทริกาออกจากบ้านไปแต่เช้า โดยสะพายเป้ไปด้วยใบหนึ่ง มือใหญ่หยิบโทรศัพท์ออกมากดโทร.หาเธอด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มราวกับมีคนเอาไฟไปสุมอยู่ข้างไหน หวังว่าจะโทร.ติดและมีคนรับสาย ทว่าโทรศัพท์ของจันทริกากลับเป็นระบบฝากข้อความ ปิดกั้นการติดต่อจากเขาอย่างสิ้นเชิง “อย่าหนีพี่ไปไหนนะจันทร์ อย่าไปนะ ได้โปรด...” รังสิมันต์ได้แต่พึมพำออกมา เมื่อลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นในใจอย่างรุนแรง เขาไม่ลังเลแม้แต่จะบึ่งรถไปตามหาจันทริกาที่ไร่เดชาธร หรือแม้แต่ที่บ้านของสะบันงา เพราะคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจันทริกาจะไปที่ไหน สุดท้ายเขาก็ได้รับคำตอบที่ชวนให้มืดมน เพราะไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ไร้วี่แววของเธอโดยสิ้นเชิงพระอาทิตย์โพล้เพล้ยามเย็นที่เห็นบนรถไฟ ยังคงเป็นสีแดงส้มเช่นเดียวกับที่เห็นใ
Baca selengkapnya
Masuk
