Forced to Marry the Cold-Hearted Billionaire のすべてのチャプター: チャプター 1041 - チャプター 1047

Humarap si Wendy at napangiti nang malamig.“Lahat ng lalaki sa mga Mercadejas ay pangit,” sabi niya nang tuwiran. “Mababa, depektibo, parang mga duwende. Sabihin mo sa akin, Alexander, saang parte siya kahawig ng isang Mercadejas?”Tumahimik si Alexander.“Silipin mo uli,” pinilit ni Wendy.Huminto siya saglit, saka itinaas ang ulo at tiningnan nang mabuti si Paolo.Galit pa rin si Paolo.“Peste ka! Ika’y maruming matanda!” sigaw niya nang parang nasira na ang tinig. “Kung hindi kita papatayin ngayon, pangalan ko’y hindi Paolo!”Nagpumilit siyang kumawala mula sa mga bodyguard—ngunit wala siyang nagawa.Ipinahiga siya sa tabi ng puntod nang dalawang araw na. Walang pagkain. Walang tubig. Lasing, pagod, halos walang malay. Hindi naman niya planong mabuhay. Para sa kanya, ang mamatay dito—sa tabi ng ina—ay tila pinakamainam na wakas.Habang nagpupumilit, bumagsak muli ang kanyang buhok. Basa at dumidikit sa noo, itim na itim laban sa maputlang mukha.Dahan-dahang bumaba ang tingin ni A

“Hindi… hindi…”Wala nang pakialam si Gia sa dignidad, sa pride, o sa kahit ano pa. Isang bagay na lang ang malinaw sa isip niya— Hindi siya puwedeng makulong.Takot na takot siya roon. Mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa ikulong sa isang selda.Hindi na alintana ang mga tao sa paligid, biglang sumugod si Gia at mahigpit na hinawakan ang kamay ni Irina, pumuputok ang tinig.“Pakiusap… Irina… nagmamakaawa ako…” “Huwag mo akong ipadala sa kulungan…”“Puwede akong maging pampainit ng kama ng Ikaapat na Binata, okay?” “Ako—ako ang magiging espiya mo mula ngayon!”“Ipinapangako ko, dalawa lang ang magiging babae sa buhay ni Ikaapat na Binata Fu—ikaw at ako!”“Hindi—hindi—hindi, ikaw talaga ang mahalaga!” dagdag niya nang nagmamadali. “Kailangan ko lang siya ng isang linggo—hindi, hindi, dalawang linggo—hindi, isang beses lang sa isang buwan!”“Isang beses sa isang buwan lang, sapat na iyon, okay?”“Uupo ako sa tabi ninyo ng Ikaapat na Binata na parang aso!” “Magiging maayos ako!

Tunay ngang iyon ang nangyari.“Kaya, Alex… hayaan mong ampunin ko si Paolo bilang sarili kong anak. “Alam kong sinaktan niya ako. Alam kong galit siya sa akin. Pero dahil iyon sa wala na siyang mapuntahan. Anak mo rin siya. Ipagbili na natin ang lahat ng ari-arian natin—ang naipon nating yaman at ang mga negosyo natin sa ibang bansa—at dalhin siya sa ibang lugar upang magsimula ng panibagong buhay. Ano sa tingin mo?”Tumingin si Wendy sa kanyang asawa nang puno ng pag-asa.Hindi inakala ni Alexander na magiging ganoon siya kaluwag ang loob.May pait sa ngiti, sinabi ni Wendy, “Ginagawa ko ito para sa sarili ko. Ayokong palayasin ako ni Alec sa bahay na ito kapag ako’y walumpung taong gulang na. Saan ako pupunta noon?”Habang nagsasalita siya, tuluy-tuloy ang pag-agos ng kanyang mga luha.“Suportahan natin ang bunso nating anak. Kahit paano, napigilan mo na ang dalawang magkapatid na magpatayan, hindi ba?”Napabuntong-hininga si Alexander. “Tama ka… Baka ito nga ang paraan para hindi

“Alec, ito si Tito mong si Jun.” Ang matandang ulo ng mga Jones sa Kyoto ang nagsalita sa kabilang linya.Nanahimik si Alec.Mula nang mabilis na umangat si Jiggo at maging isa sa pinakamakapangyarihang tao sa Kyoto sa murang edad, halos sampung taon nang tahimik na nanirahan si Mr. Jones sa kanyang pag-iisa.May isa pang dahilan kung bakit siya umatras sa mundo—ang kanyang nakababatang kapatid, si Caleb.Magkapatid sa magkaibang ina sina Charles at Caleb, at higit sa sampung taon ang agwat ng edad.Si Charles ay ngayon nasa pitumpu’t lima o pitumpu’t anim na taon, samantalang si Caleb ay kakarating lamang sa edad na animnapu.Noong nakaraan, ang panganay na anak ni Charles, si Jacob, ay walang interes sa kapangyarihan, at si Jiggo ay bata pa. Dahil dito, minsang balak ni Charles na itaguyod ang kanyang nakababatang kapatid, si Caleb.Ngunit nang makamit niya ang kapangyarihan, binaligtad ni Caleb ang kanyang tiyo at malupit na inakusahan si Charles ng pagtataksil sa bansa.Sobrang na