Humarap si Wendy at napangiti nang malamig.“Lahat ng lalaki sa mga Mercadejas ay pangit,” sabi niya nang tuwiran. “Mababa, depektibo, parang mga duwende. Sabihin mo sa akin, Alexander, saang parte siya kahawig ng isang Mercadejas?”Tumahimik si Alexander.“Silipin mo uli,” pinilit ni Wendy.Huminto siya saglit, saka itinaas ang ulo at tiningnan nang mabuti si Paolo.Galit pa rin si Paolo.“Peste ka! Ika’y maruming matanda!” sigaw niya nang parang nasira na ang tinig. “Kung hindi kita papatayin ngayon, pangalan ko’y hindi Paolo!”Nagpumilit siyang kumawala mula sa mga bodyguard—ngunit wala siyang nagawa.Ipinahiga siya sa tabi ng puntod nang dalawang araw na. Walang pagkain. Walang tubig. Lasing, pagod, halos walang malay. Hindi naman niya planong mabuhay. Para sa kanya, ang mamatay dito—sa tabi ng ina—ay tila pinakamainam na wakas.Habang nagpupumilit, bumagsak muli ang kanyang buhok. Basa at dumidikit sa noo, itim na itim laban sa maputlang mukha.Dahan-dahang bumaba ang tingin ni A
Terakhir Diperbarui : 2026-01-12 Baca selengkapnya