All Chapters of Ang Asawa Kong Artista: Chapter 21 - Chapter 30

Third Person POVHalos isang buwan na ganoon ang naging routine ng mag-asawang Luigi at Nami. Palagi pa rin silang nag-aaway, pero madalas ay nauuwi rin sa matinding lambingan—lalo na sa gabi. Nami thought their relationship was finally getting better. Mas madalas na siyang paboran ni Luigi sa mga desisyon, hinihingan ng opinyon, at minsan pa, siya na ang nasusunod.Nagpapaliban na rin si Luigi sa taping dahil mas gusto nitong manatili sa bahay. May mga araw na bigla siyang mag-absent sa shoot para lang makasama ang asawa. Kapag nasa bahay sila, nagma-movie marathon, nagyayakapan, at nagluluto nang magkasama. Slowly, nagiging tahimik ang buhay nila.“Where the hell are you?” nagisising ang diwa ni Luigi sa malakas na sigaw ng kanyang manager sa kabilang linya. Napamura siya. Nahuli na naman siya ng gising. Paniguradong late na naman siya sa set. He turned his head to look at Nami. Mahimbing ang tulog nito, cheek pressed against the pillow, delicate and peaceful in a way na hindi niya

Third Person POV“Problema mo, dude? “You look like shit today,” tinaas ni Jax ang baso ng alak kay Luigi.Hindi umimik si Luigi ngunit maagap na tinanggap nito ang baso. Mabilis niya itong tinungga bago pumikit nang mariin. Mapakla ang whiskey, parang sinusunog ang lalamunan niya, pero mas gusto niya iyon kaysa maramdaman ang kahit ano pa.Si Jax Anderson ang kauna-unahang naging kaibigan niya sa industriya. Gaya niya, alaga rin ito ni Kiko. They’ve been friends for years now kaya kilala siya nito—kilala sa lahat ng ugali, kalokohan, pati trip sa babae. Alam ni Jax na may nagiging distraction kay Luigi, kaya pagkatapos ng taping nila ay nag-aya agad ito na uminom.Nagtatawanan ang iba nilang kasama sa VIP area ng elite na bar sa Maynila. Malamlam ang ilaw, puro gold at glass ang interior. Mula sa taas ay tanaw ang city lights na parang mga bituing nakakulong sa lungsod. Ito lamang ang bar na pwede nilang puntahan nang hindi mauuwi sa scandal. The bar was known for its privacy and its

Third Person POVNami woke up to emptiness. Naalala niya agad ang mga kaganapan kagabi. Bumaling siya agad sa tabi para maramdaman ang isang pamilyar na init, ngunit wala. Sa halip, kirot sa dibdib ang natamasa niya.Unti-unti siyang umupo, ang puting kumot lang ang nakabalot sa katawan niya. Umikot ang paningin niya sa kwarto, sa pintuan ng banyo, sa aparador, sa mesang may nakapatong na relo ni Luigi. Naroon ang relo. Pero wala ang may-ari.Bumaba ang dibdib niya sa isang mabigat na paghinga.Umalis na si Luigi… at hindi man lang ito nagsabi sa kanya. Wala rin kahit anong text nang silipin niya ang cellphone sa bed side table.It wasn’t new. Nami had lived this reality for years. Years of waking up alone. Years of accepting that Luigi’s heart had never made space for her. Pero iba ngayon.Dahil nitong mga nakaraan, akala niya… may nagbago. Akala niya mahahabag ang lalaki sa pagmamakaawa niya kagabi. She even swallowed her pride, her dignity. Walang natirang kahit ano sa kanya. Masa

Nami Ashantelle Santiago’s POV I don’t remember how my feet carried me inside that room.All I know is that one second, I was standing outside the tent, hawak ang paper bag na may lamang ulam para kay Luigi. The next, I was staring at a scene I never imagined I would have to see with my own eyes.Ayaw i-proseso ng kokote ko ang nakita ng dalawang mata ko. Para akong napipi. Everything slowed down. The world went silent except for the violent pounding of my heart.Namalayan ko na lamang na bumagsak ang paper bag na hawak ko. Nasa sahig na iyon ngayon. “W-What’s—what’s happening?”Yun lang ang tanging umalpas sa bibig ko. Hindi ko alam ang sasabihin. Nag-uunahan sa bilis ang puso ko. Para akong inaatake. Uminit agad ang mata ko. My husband is on the verge of having sex with another woman. Nakangisi pa si Sasha nang bumaling ito sa akin, habang yakap ang dalawang dibdib niyang kanina lang ay hawak at hinahalikan ni Luigi. Walang nagsalita sa kanila. Sa katunayan, mukhang ako pa ang k

Nami Ashantelle Santiago’s POVMatagal siyang hindi sumagot. Hindi dahil nag-iisip siya—kundi dahil alam niyang wala na siyang maisasagot pa. “For years, I shrunk myself for you. I lowered my voice. I lowered my expectations. I lowered my worth just so I could stay beside you.” Huminga ako nang malalim.“Akala ko, kahit ganito ang itsura ko, makikita mo ang kabutihan sa pinakaloob ko. Dahil ako, kahit nakita ko na kung gaano ka kasahol, minahal pa rin kita. Sadly, you’re blind. Bulag ka sa totoong nagmamahal sa’yo, at handang tumanggap sayo.” Hindi na dapat ako magsalita. Walang kwenta e. No amount of words can change a guy’s mind. Kahit pa umiyak ka ng dugo, kung hindi ka niya gusto, wala kang mapapala. Siguro, kasalanan ko rin iyon. Pinilit ko ang isang bagay na hindi naman para sa akin. Kung may masahol pa sa kamatayan, siguro iyon ay umasa sa taong una pa lang ay tinataboy ka na papalayo. Sa huli? wala ka rin napala, dahil uuwi ka rin na luhaan. “Are you done?” malamig na tano