All Chapters of ป่วนหัวใจท่านประธานเย็นชา: Chapter 151 - Chapter 160

ป๊อบกำลังขับรถกลับไปที่พัก ระหว่างทางเขาหันมาเอ่ยถามพิมว่า" คุณชอบที่นี่มั้ย "พิมพยักหน้าแล้วเอ่ย" ชอบค่ะ สวยดี ขอบคุณมากนะคะที่พาพิมมาสัมผัสหิมะสวยๆในช่วงนี้ "" ถ้าคุณชอบ งั้นพรุ่งนี้เราไปเที่ยวที่เมืองเซอร์แมทกันต่อนะ ที่นั่นสวยมากบ้านทำด้วยไม้ เป็นเมืองปลอดมลพิษ ผมจะพาคุณไปนั่งรถไฟฟ้า นั่งชมวิวสวยๆบนกระเช้าลอยไฟ "" ค่ะ "พิมพยักหน้าให้เขาเบาๆ แล้วบรรยากาศในรถก็กลับมาเงียบสงบลงอีกครั้งไม่นานป๊อบก็ขับกลับมาถึงที่พักแล้วเข้าไปจอดรถในที่จอดของโรงแรม พิมก็เปิดประตูลงจากรถป๊อบเดินเข้ามาหาเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง" หนาวมั้ย "เธอพยักหน้า แล้วป๊อบก็ยื่นแขนเข้ามาโอบไหล่เธอพร้อมกับเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มอย่างสุภาพอ่อนโยน" ขออนุญาตนะ "พิมเงยหน้ามองเขาแบบอึ้งๆสุดท้ายเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา ป๊อบดีใจมากที่เธอไม่ปฏิเสธ เขาเอานิ้วไปแตะจมูกเธอเบาๆแล้วเอ่ยอย่างนุ่มนวล" จมูกสวยๆของคุณเย็นจนแดงหมดแล้ว รีบเข้าไปข้างในเถอะ "" ค่ะ "แล้วพวกเขาก็เดินกอดกันเข้าไปในโรงแรมที่พักอยู่ เตชินกำลังขับรถกลับเข้ามาจอดพอเห็นทั้งสองคนเดินกอดกันสีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที[ คุณก็พักโรงแรมน

ตอนค่ำๆเสียงโทรศัพท์ของพิมก็ดังขึ้น เธอก็เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเตชินหยิบโทรศัพท์ของพิมมาดู เห็นชื่อป๊อบปรากฏบนหน้าจอที่โทรเข้าเขาจะกดรับสายแต่พิมกลับเอ่ยขึ้นเสียงขุ่นพร้อมกับลุกมานั่งพิงหัวเตียงทำตาดุใส่เขา" อย่ารับนะ เอาคืนมานี่ แล้วเงียบๆด้วย "เธอแย่งโทรศัพท์คืนจากมือของเตชินแล้วกดรับสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อน" ค่ะ คุณป๊อบ "ป๊อบที่อยู่ปลายสายก็เอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยเจือความรู้สึกเป็นห่วง" ทำไมคุณรับสายช้า หลับเหรอ ไม่สบายหรือเปล่า "" ใช่ค่ะ ฉันหลับอยู่ คุณไม่ต้องห่วงค่ะฉันสบายดี "" ครับ ตอนนี้ก็ค่ำแล้วคุณหิวหรือยังเราออกไปทานข้าวข้างนอกกันมั้ย "" ได้ค่ะ งั้นวางสายเลยนะคะ พิมจะออกไปแล้ว "" ครับ "แล้วพิมก็กดวางสายไป จากนั้นเธอ ก็หันไปมองเตชินที่นั่งข้างๆ แล้วเอ่ย" ฉันจะไปทานข้าวข้างนอกกับคุณป๊อบ คุณกลับไปหาผู้หญิงของคุณซะ ป่านนี้เธอคงอยู่ไม่สุขแล้ว "" ผมไปด้วย "เตชินเอ่ยขึ้นขอไปด้วยอย่างหน้าตาเฉย" ไม่ได้ "พิมรีบปฏิเสธเสียงเข้มพร้อมกับทำตาดุ" คุณจะไปทานข้าวที่ไหน "" ฉันไม่รู้ "พิมเอ่ยตอบอย่างเย็นชา แล้วลุกไปเปลี่ยนชุดเตชินก็ไม่ถามเซ้าซี้อะไรเธออีก แต่กลับเอ่ย"

[ ปรับปรุงตัวเพื่อเราเหรอ เหอะ ปรับปรุงตัวกับผีสิ เจอเราแล้วมาบอกว่าอยากปรับปรุงตัว กรรมของเราจริงๆที่เจอคนอย่างเขา ]พิมไม่สนใจและไม่เอ่ยอะไรกับเตชินอีก เธอนั่งนิ่งสายตาจดจ่อกับการดูทีวีอย่างเงียบๆโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังดูอะไรดูก็เหมือนไม่ได้ดู ดูไปงั้นๆได้ยินเสียงแต่จับเนื้อหาใจความของเรื่องที่ดูไม่ได้เลยพอนั่งนิ่งๆนานหลายชั่วโมงเข้าเธอก็เริ่มรู้สึกง่วง หนังตาก็ค่อยๆตก หนังตาหนักอึ้งจนลืมแทบไม่ขึ้นแต่เธอก็ยังคงฝืนตัวเองหาวถี่ขึ้น เตชินที่นั่งข้างๆก็เงียบคอยดูคนหัวดื้อ ดื้อรั้นฝืนร่างกายไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนอย่างเงียบๆ ผ่านไปอีกสักพักเขาจึงเอ่ยขึ้น" พิม ถ้าไม่ไหวก็อย่าฝืนหน่า ง่วงก็หลับเถอะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก คุณไม่ต้องกลัว "แม้ตากับสมองจะไปประเทศอาหลับ(หลับ)แล้ว แต่ระบทประสาทกับปากและสติสัมปชัญญะของเธอยังทำงานได้ดี เธอจึงเอ่ยเสียงดุใส่เตชินว่า" ฉันไม่ได้กลัวคุณ ฉันแค่ไม่อยากนอนบนเตียงเดียวกันกับคุณ เข้าใจมั้ย "เตชินมองหน้าพิมแล้วเอ่ย" ผมล่ะนับถือสติกับปากของคุณจริงๆ "พิมกลับมาเงียบอีกครั้ง ผ่านไปครึ่งชั่วโมงหนังตาของเธอก็ค่อยๆปิดลงเตชินเห็นดังนั้นก็ไม่กวนใจเธออีกต่อไป

ทั้งสองนั่งรถไฟฟ้ากลับไปยังสถานีเหมือนกับตอนมาพอกลับไปถึงโรงแรมพวกเขาก็เดินเข้าไปในลิฟต์ขึ้นไปยังห้องของตนเองพอลิฟต์ส่งพวกเขาขึ้นไปถึงชั้นห้า ทั้งสองก็เดินออกมาจากลิฟต์ พิมเดินตรงไปยังห้องของตัวเองส่วนเตชินก็ไปเคาะประตูห้องของป๊อบ พอป๊อบมาเปิดประตู เตชินก็ยื่นเค้กให้เขาแล้วเอ่ย" ชิ้นเดียว แต่ให้จากใจ รับไปสิ "ป๊อบมองหน้าเตชินแล้วรับเค้กจากมือของเตชินแบบงงๆพร้อมกับพึมพำในใจด้วยความสงสัย[ เขาจะมาไม้ไหน ]พอป๊อบรับเค้กไป เตชินก็เอ่ยว่า" สงบศึกกันชั่วคราวนะและอาจจะตลอดไปหรือเปล่านั้นค่อยตัดสินใจอีกที อย่างที่คุณเห็น ผลของการไม่ยอมกัน คือพิมเป็นแบบนั้น คุณรักเธอไม่ใช่เหรอ ถ้ารักเธอก็ต้องไม่ทำให้เธอเป็นแบบนั้นอีก "ป๊อบเข้าใจแล้วว่าทำไมเตชินถึงได้เอาเค้กมาให้[ ที่แท้ก็มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงนี่เอง ]ป๊อบยิ้มเย็นแล้วเอ่ย" ถ้าผมไม่ทำตามที่คุณต้องการล่ะ "เตชินยิ้มขึ้นมาจ้องตาป๊อบอย่างเจ้าเล่ห์แล้วเอ่ย" ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้ หากคุณไม่ทำอย่างที่ผมบอก สุดท้ายคุณก็จะถูกพิมเกลียด วันนี้คุณก็เห็นแล้ว พิมไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นความหล่อความรวยไม่สามารถทำให้เธอยอมจำนนได้ มีเพี

เช้าวันรุ่งขึ้น เตชินตื่นขึ้นมาก็พิมข้อความส่งไปหาผู้ช่วยคัง( คุณคัง คุณช่วยเตรียมเงินหนึ่งล้านบาทมอบเป็นทุนการศึกษาให้กับเด็กโรงเรียนคุณพิมหน่อย ในนามของคุณแม่ และผู้รับจะต้องเป็น ผอ. โรงเรียนเท่านั้น )( ได้ครับ )ผู้ช่วยคังส่งข้อความตอบกลับแล้วเตชินก็ส่งข้อความไปหาผู้เป็นแม่ต่อ( คุณแม่ครับ วันเกิดปีนี้ของคุณแม่ คุณแม่อยากได้พิมเป็นลูกสะใภ้มั้ยคืนครับ )คุณหญิงจารวีนั่งในศาลากลางสวนเห็นลูกชายส่งข้อความมาแบบนั้นก็ดีใจจึงพิมพ์ข้อความส่งกลับไปว่า( อยากได้สิ อยู่ๆลูกส่งข้อความมาหาแม่ มีเรื่องอะไรจะให้แม่ช่วยใช่มั้ย )เตชินไม่รอช้ารีบพิมพ์ตอบกลับผู้เป็นแม่ทันที( ครับ วันเกิดคุณแม่ปีนี้คุณพ่อกับคุณแม่ช่วยไปมอบทุนการศึกษาให้กับเด็กในโรงเรียนของคุณพิมหน่อยนะครับ แล้วคุณแม่ก็ต้องขอมอบกับ ผอ. เท่านั้นนะครับเพราะตอนนี้ ผอ. อยู่ต่างประเทศกับคุณพิมหากคุณแม่ไม่ให้ความร่วมมืออาจจะไม่ได้ลูกสะใภ้คืนนะครับ )คุณหญิงจารวีได้ยินดังนั้นก็ยิ้มขึ้นแล้วเอ่ยถามออกไปว่า( ตอนนี้ลูกอยู่กับหนูพิมหรือเปล่า )( ครับ ดังนั้นมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ผมจะได้อยู่กับพิมลำพังคุณแม่ช่วยผมหน่อยนะครับ )คุณหญิงจ