All Chapters of หอมดอกซ่อนชู้: Chapter 1 - Chapter 10

กลิ่นอะไรบางอย่างที่โชยแผ่วมาตามลมทำให้ฝ่าเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ตัวบ้านถึงกับชะงัก ชายหนุ่มผิวขาวรูปร่างสันทัดใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเข้ม ดวงตายาวรี จมูกโด่ง ริมฝีปากสีแดงสด คมคายตามแบบฉบับชายไทยเชื้อสายจีน หลับตาลงพร้อมแหงนใบหน้าขึ้นเพื่อสูดดมเอากลิ่นนั้นให้เข้าไปในปอดลึกๆ‘หอม’ นั่นคือโสตสัมผัสที่รับรู้ได้ แต่หอมแบบนี้ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน หอมมาก หอมแรงและดูเหมือนว่าจะยิ่งแรงมากขึ้นๆ เมื่อเขาสูดดมความหอมนั้นจนเต็มปอด และทิศทางลมที่โชยมาก็บอกว่าต้นตอแห่งความหอมนั้นมาจาก ‘ห้องนอนของเขา’ และสิ่งที่แรกเห็นเมื่อเข้ามาในห้องนอนก็คือเธอที่นั่งหันหลังให้กับเขา แค่เห็นเบื้องหลัง เลือดลมในกายก็พลุ่งพล่านจนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ร้อนจนอยากจะเหวี่ยงเสื้อผ้าทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ความสวยงามนั้นก็สั่งให้เขาหยุดเพื่อชื่นชมความงามที่ร้างราไปนานกว่า 1 สัปดาห์ ผิวขาวนวลอมชมพูที่โผล่พ้นเสื้อผ้า ไม่ว่าจะเป็นบริเวณต้นคองามระหงที่มีเรือนผมดำยาวสยายนั้นขมวดรวมไว้อย่างไม่ค่อยบรรจง คงเพียงเพราะต้องการจะตัดรำคาญหรือไม่ก็เพื่อขับไล่ความร้อนอบอ้าว หัวไหล่ลาดเนียนที่เปิดเผยผิวส

ซ่อนกลิ่นแหงนใบหน้ามองมุ้งสีชมพูสวยสดที่เธอชื่นชอบเหลือเกิน ริมฝีปากห่อเข้าห่อออกพ่นสารพัดคำพูดที่อยู่ในหัวสมองออกมา เพราะความเสียวเข้ามาจู่โจมหัวใจดวงน้อยของเธอไม่หยุด เมื่อลิ้นร้อนของผัวรักสอดแทรกตวัดชอนชิมน้ำหวานที่เอ่อออกมาจากดอกไม้ของเธอไม่หยุดเธอเสียวจนแทบจะขาดใจแต่ต้นขาที่ตั้งฉากอยู่กับขอบเตียงกลับแยกออกจากกันให้ยิ่งกว้าง เพื่อให้ปลายลิ้นร้อนๆ ของผัวชอนไชให้ยิ่งลึกมากขึ้น แต่ไม่ว่าจะร่ำร้องครวญครางแค่ไหนปลายลิ้นของผัวก็ยังไม่หยุดโลมเลียพุ่งตรงไปสู่จุดกระตุ้นความอยากอันมากล้น“เฮียขา... ทำซ่อนเถอะ ซ่อนอยากจนจะไม่ไหวอยู่แล้ว เฮียขา... ซ่อนอยาก... เฮียขา... โอย... เฮียขา... เมียอยาก... โอว... ซี้ด... โอว...”ซ่อนกลิ่นกระดกศีรษะขึ้นมองดูเมื่อผัวรักไม่ได้ฟังคำทัดทานและร้องขอของเธอเลย และสิ่งที่เห็นก็ยิ่งทำให้อารมณ์ที่มากมายอยู่แล้วยิ่งกระเจิดกระเจิง เมื่อปลายลิ้นสีชมพูของเสี่ยเล็กแลบออกมายาวและกำลังเลียไล้รัวเร็วขึ้นลงบนยอดเกสรดอกไม้ของเธอ ก่อนดวงตายาวรีร้อนแรงนั้นจะช้อนสบสายตา พร้อมกับบี้บดปลายลิ้นบนยอดเกสรย้ำๆ ไม่หยุด“โอว... เฮียขา... ซ่อน... โอว... อูย... อูย... ซี้ด... โอว...”

“น้องซ่อนจ๋า เป็นยังไงบ้างเฮียไม่อยู่บ้านตั้งหลายวัน น้องซ่อนสบายดีหรือเปล่า”ถามหลังจากกิจกรรมรักผ่านพ้นไปอย่างหมาดๆ แผงอกแกร่งยังสะท้อนลมหายใจขึ้นลงด้วยอาการเหนื่อยหอบแต่อ้อมแขนกลับตวัดกอดรัดร่างเมียสาว ทั้งรักและหลงเธอคนนี้อย่างที่สุด เพราะเมื่อเส้นทางแห่งน้ำรักจบลง ซ่อนกลิ่นแสนสวยก็ซุกซบใบหน้าเอียงอายกับอกเขาอีกครั้ง “ซ่อนสบายดีจ้ะ เสี่ยไม่ต้องเป็นห่วง อยู่นี้ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไรก็มีเหงาบ้าง แต่ดีที่ได้ดอกอ้อมาเป็นเพื่อนคุยก็พอคลายเหงาไปได้จ้ะ” ซ่อนกลิ่นตอบ หลับตาพริ้มกอดรัดร่างกายของผัวอย่างแสนรักแสนคิดถึง และเสี่ยเล็กก็กอดเธอตอบด้วยความรู้สึกเช่นเดียวกัน เธอรักเขา เป็นรักแรกและรักเดียว ดังนั้นความลำบากใจเพียงน้อยนิดเธอก็จะทนให้ได้สาวเหนือที่จากบ้านมาไกลเพียงเพราะต้องติดตาม ‘เสี่ยเล็ก’ ลูกชายเจ้าของโรงสีข้าวมาอยู่ที่บ้านพ่อแม่สามีซึ่งเป็นคนจีนที่ย้ายมาตั้งรกรากที่เมืองไทย กิจการโรงสีข้าวที่เจริญก้าวหน้าทำให้เสี่ยเล็กต้องเดินทางไปหาซื้อข้าวตามจังหวัดต่างๆ และเมื่อเขาเดินทางไปหาซื้อข้าวที่หมู่บ้านของเธอ ลูกสาวผู้ใหญ่บ้านอย่างเธอจึงมีโอกาสได้คบหาดูใจกับลูกชายเจ้าของโร

“เช้านี้ม้าทำอะไรกินบ้างจ๊ะ ซ่อนจะได้ช่วย” ซ่อนกลิ่นเอ่ยถามเสียงหวาน แม้จะรู้ว่าไม่ชอบแต่เธอก็ต้องนอบน้อมเพื่อให้แม่สามีชอบใจเธอได้ในสักวัน“คงไม่ต้องแล้วล่ะ สายป่านนี้ ถ้ามัวรอลื้ออยู่ คงไม่มีใครหน้าไหนได้กินข้าวเช้าแน่”แม่สามีตอบตวัดน้ำเสียงพลางโบกไล่พัดในมือไปมา ไม่ใช่เพราะร้อนแต่เป็นลักษณะเฉพาะตัวสำหรับเถ้าแก่เนี้ยของโรงสี“แล้วนี่อาเสี่ยเล็กอีตื่นหรือยัง” ถามลูกสะใภ้ที่เอาแต่ก้มหน้านิ่งจริงๆ ลูกสะใภ้จากภาคเหนือก็หน้าตาสะสวยดี กิริยามารยาทก็เรียบร้อย เพียงแต่ ‘ไม่ถูกชะตา’ ที่ไม่ถูกก็เพราะนางหาลูกสะใภ้ไว้ให้เสี่ยเล็กแล้วน่ะสิ ผู้ใหญ่แทบจะถูกถอนหงอกเพราะลูกชายคนเล็กดันพาเมียกลับมาด้วย นี่ก็หวังแค่ว่า ‘เสี่ยใหญ่’ ที่เถ้าแก่ส่งไปดูตลาดข้าวที่เมืองนอก คงไม่พาเมียฝรั่งกลับมาด้วยก็เท่านั้น เพราะพลาดจากคนน้อง ก็ยังมีตำแหน่งสะใภ้ใหญ่ไว้ให้ลูกสาวเจ้าของร้านทองในตลาด ยังไงเสียแกก็ต้องดองกับเถ้าแก่ร้านทองให้ได้ “ตื่นแล้วจ้ะ เสี่ยเล็กเข้าไปในโรงสีจ้ะ อีกเดี๋ยวจะออกมากินข้าว”ซ่อนกลิ่นตอบคำถามแต่ยังยืนก้มหน้ามองแต่เพียงฝ่ามือของตัวเอง เพราะดวงตาเล็กรียังคงมองมาอย่างจับผิด ดีแค่ไหน

“ดอกอ้อไปไหนนะ ป่านนี้แล้วยังไม่มาอีก”ซ่อนกลิ่นชะเง้อมองหาดอกอ้อที่น่าจะมาหาเธอได้แล้ว เพราะเวลานี้ของทุกวัน เมื่อดอกอ้อทำความสะอาดบ้านใหญ่เสร็จ หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอแต่ดูซุกซนสอดรู้สอดเห็นไปทั่วนั้น จะต้องเอาเรื่องโน้นนี้ของบ้านใหญ่มาเล่าให้เธอฟังไม่ได้ขาด ถ้าไม่มีดอกอ้อเธอคงจะเหงาจริงๆ แต่ทำไมวันนี้ถึงยังไม่มา“ไม่สบายหรือเปล่านะ ไม่เห็นป้าอ้อยบอกนี่นา” พึมพำกับตัวเอง เพราะช่วงเช้าที่ป้าอ้อยนำอาหารแห้งและของสดที่ได้มาจากตลาดมาส่งให้เพราะเธอสะดวกใจที่จะทำอาหารกินเองมากกว่า ก็ไม่เห็นว่าป้าอ้อยจะบอกกล่าวว่าดอกอ้อไม่สบายเป็นอะไรไปคิดดังนั้นร่างเล็กบอบบางจึงหันไปหยิบตะกร้าที่คลุมด้านหน้าด้วยผ้าขาวสะอาด ด้านในนั้นเป็น ‘ข้าวแต๋น’ ขนมพื้นบ้านที่ทำจากข้าวเหนียวตากแห้งราดด้วยน้ำตาลอ้อยเคี่ยวให้เหนียว โดยเธอหวังจะให้ดอกอ้อนำไปให้พ่อแม่สามี แต่เมื่อดอกอ้อไม่มา และป้าอ้อยบอกว่าพ่อสามีท่านถามถึง เธอก็น่าจะไปเยี่ยมเยียนท่านด้วยตัวเองได้หมวกปีกกว้างกันแดดถูกสวมลงบนศีรษะได้รูปสวยที่มีเส้นผมยาวสยายปกคลุม ก่อนจะเดินลงจากเรือนหลังเล็กลัดเลาะไปตามแนวบ่อน้ำเพื่อตรงไปยังบ้านใหญ่ ทางไปบ้านใหญ