บททั้งหมดของ หอมดอกซ่อนชู้: บทที่ 11 - บทที่ 20

“น้าดำต้องเชื่อฉันนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน... ฉันแค่บังเอิญเดินผ่านไป ฉัน... ฉันได้ยินเสียง ฉันก็เลยเข้าไปดู” ซ่อนกลิ่นพยายามอธิบายพร้อมหยาดน้ำตาที่กำลังจะรินไหลอยู่รอมร่อ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำเรื่องน่าละอายอย่างนี้ไปได้ยังไง“ฉันขอร้อง น้าดำอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ ฉันขอร้องล่ะ ฉัน... ฉันไม่อยากให้เถ้าแก่เกลียดฉันไปมากกว่านี้ ไม่อยากให้เสี่ยเล็กเห็นฉันเป็นผู้หญิงหน้าไม่อาย ไม่อยากให้เถ้าแก่เนี้ยด่าว่าฉันอีก นะน้าดำนะ จะให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม ขอเพียงอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครเลยนะ ฉันขอร้องล่ะ”ซ่อนกลิ่นทิ้งตะกร้าขนมในมือเข้ามาคว้าข้อมือของนายดำในทันที สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคงไม่มีอะไรจะเกินไปกว่านี้แล้ว เพราะจะกลายเป็น ‘ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายจะเข้ามาแทรก’ อีก ครั้งนี้เสี่ยเล็กคงไม่เข้าข้างเธอแน่“ครับ... ผมจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด ผมเชื่อว่าคุณซ่อนไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”ดำเหลือบตามองฝ่ามือขาวนวลเนียนอมชมพูที่กระชับอยู่บนต้นแขนดำๆ ของมัน เดิมมันคิดแค่จะพาเมียเจ้านายออกมาให้พ้นจากตรงนั้น เพราะไม่อยากให้คนงานคนอื่นเข้ามาเห็นว่าซ่อนกลิ่นกำลังแอบดูไอ้นุกับนังดอกอ้อเล่นจ้ำจี้กั

ซ่อนกลิ่นตาเบิกกว้างเมื่อน้าดำกดเธอให้นั่งคุกเข่าแทบพื้นก่อนจะดันความใหญ่โตมาจนชิดติดใบหน้า ความใหญ่โตที่น่ากลัวไม่เท่ากับกลิ่นหมักหมมของคราบเหงื่อไคลที่โชยมา มันเป็นกลิ่นเค็มปนเปรี้ยวปนกลิ่นฉี่ผสมผสานกันจนเธอแทบจะอาเจียนใบหน้าสะบัดหนีไม่อาจทนอยู่ใกล้ แต่ฝ่ามือที่จับยึดศีรษะของเธอไว้แน่นทำให้หลีกหนีไม่ได้ นึกสงสัยที่ทำไมดอกอ้อถึงกลืนกินท่อนเนื้อนี้ราวกับมันเอร็ดอร่อยเสียเหลือเกิน“กินมันสิครับคุณซ่อน” เสียงบอกนั้นสั่ง ไม่ใช่ขอร้อง“อื้อ... ไม่นะ ไม่... โอ๊ย! อุ๊บ!”ซ่อนกลิ่นส่ายใบหน้าหนีไม่ให้ท่อนแข็งๆ นั้นถูกริมฝีปากของเธอ ก่อนจะเธออ้าปากร้องด้วยความเจ็บเพราะฝ่ามือของน้าดำที่บีบหน้าอกของเธออย่างแรง และดวงตาสวยหวานก็ต้องเบิกกว้างเมื่อท่อนเอ็นแข็งเป๋งถูกดันเข้ามาในปากในทันที รสเค็มปะแล่มทำให้เธอโก่งคอขย้อนอยากจะอาเจียนแต่กลับถูกฝ่ามือของน้าดำตรึงศีรษะเอาไว้แน่นขึ้นอีก“อื้อ... อื้อ...” ความคับแน่นแค่เพียงช่วงหัวเข้าไปแทนที่ช่องว่างในปากจนไม่สามารถเปล่งคำใดๆ ออกมาได้ ได้แต่ร้องอือออในลำคอ ก่อนจะยิ่งตาเหลือกลานเมื่อน้าดำทำท่าซอยท่อนเนื้อเข้าๆ ออกๆ ในปากของเธอ ขณะที่ฝ่ามือก็เอื้อมลงมาบีบ

ซ่อนกลิ่นไต่ขึ้นสวรรค์ทั้งที่ท่อนเนื้อยังคาอยู่เพียงครึ่ง โพรงดอกไม้กระตุกตอดรัดรุนแรงเพราะความเสียวสุดๆ อย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ดำไม่รอช้าเพราะเมื่อดอกไม้ยิ่งตอดรัดมันก็ยิ่งเสียว ความยาวที่เหลือเกือบครึ่งจึงถูกกดพรวดสวนทางกับแรงตอดรัดในทันที“ว้าย! แหกแล้ว! แหกแล้ว! กรี๊ดดดดด... น้าดำ! กรี๊ดดดดด...”“อูย... ไม่แหกหรอกครับคุณซ่อน โอย... ดูสิครับมันอมได้มิดเลย ของคุณซ่อนใหญ่ดีจริงๆ”“โอย... แต่ซ่อนแสบ... โอย... เจ็บข้างในไปหมด... โอย... น้าดำพอเถอะนะ ซ่อนไม่ไหวแล้ว ฮือ...”น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งที่ไม่ใช่เวลาสักนิด ก่อนหน้านี้สิที่เธอควรจะร้องไห้ ไม่ใช่มาร้องเอาตอนที่มันเข้าไปจนมิดด้าม ความอึดอัดคับแน่นกระทุ้งมาจนจุกแน่นที่ลิ้นปี่จริงอย่างที่เธอคาดคิด ทั้งยังกดแน่นไปตามอวัยวะต่างๆ ภายในจนเธอปวดฉี่อยากจะปล่อยออกมาเสียให้ได้ และทุกครั้งที่น้ำดำขยับตัว เธอก็อยากจะกรีดร้องซ้ำๆ ไปมา“อูย... น้าดำอย่าขยับ ซ่อนไม่ไหวแล้ว ซ่อนเสียว อูย... ซ่อนปวดฉี่ เอาออกก่อน ซ่อนอยากฉี่ อูย...”“อีกนิดนะครับคุณซ่อนอีกนิดเดียวเท่านั้น คุณซ่อนอยากฉี่ก็ฉี่ออกมาเลยครับ ฉี่ออกมาเลย โอว...” แรงบีบรัดตอดตุบในโพรงดอกไม้

ซ่อนกลิ่นกลับมาสดชื่นราวดอกไม้ได้น้ำอีกครั้ง กิจกรรมของเธอนอกเหนือจากการทำอาหาร ทำงานฝีมือ ก็มีเพิ่มคือไปเดินเล่นที่สวนกล้วยในช่วงบ่าย และเธอก็จะเข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อให้ตอนเช้าตื่นขึ้นมามีสีหน้าที่สดชื่น ไม่มีใครรู้ว่าที่เรือนเล็กด้านหลังนั้นมีความผิดปกติอะไร เพราะป้าอ้อยและดอกอ้อก็จะไปหาเยี่ยมเยือนเป็นบางเวลา นอกนั้นคนงานทั้งหลายก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปข้องแวะยิ่งเถ้าแก่กับเถ้าแก่เนี้ยยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะไม่เคยถามถึงลูกสะใภ้อยู่แล้ว ชีวิตของซ่อนกลิ่นจึงมีความสุขสุดๆ ยิ่งนัก เพราะได้รับความสุขมาเติมเต็มให้วันละหลายๆ ครั้ง และวันนี้ก็อีกเช่นกันซ่อนกลิ่นมานั่งคอยดำอยู่ในป่ากล้วยที่นัดเจอกันอยู่ทุกวัน ซึ่งดำมาทำเพิงเอาไว้ให้เธอนั่งรอได้อย่างสบายและเผื่อว่าบางคืนอยากจะมาเปลี่ยนบรรยากาศกลางแจ้งบ้าง และแค่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาซ่อนกลิ่นก็ลุกขึ้นพรวด ดวงตาสวยหวานสั่นระริกด้วยความอยากก่อนจะเปลี่ยนเป็นเบิกกว้างอย่างตกใจ เพราะคนที่มาไม่ใช่น้าดำแต่เป็น ‘นุ’ จับกังขนข้าวขึ้นเรือ คนที่เธอเคยเห็นกระทุ้งความใหญ่โตใส่ดอกอ้อจนหัวโยกหัวคลอน“เอ่อ... นาย

ไอ้นุพูดพลางหัวเราะในลำคอ เพราะก่อนจะมาที่นี่ มันและน้าดำก็จัดให้ดอกอ้อไปคนละยก เพื่อแลกกับที่จะได้เข้าหาคุณซ่อนกลิ่นก่อนน้าดำ มันต้องยอมให้น้าดำทะลวงโพรงของดอกอ้อเสียจนร้องเสียงหลง หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน ถ้านังดอกอ้อทนได้ คุณซ่อนกลิ่นก็ต้องทนได้เหมือนกัน และมันก็คิดไม่ผิดเมื่อมันจับสะโพกขึ้นลงพร้อมๆ กับน้าดำไล้เลียอยู่ด้านหลัง เสียงร้องห้ามก็สั่นสะท้านในทันที และเสียงร้องห้ามขาดห้วงแบบนี้มันจะแปลว่าอะไรได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่... ทางสะดวก“ไม่เอา... อู้... โอว... ไม่นะ... ไม่... ยะ... อย่า น้าดำอย่าทำซ่อน โอว...”ริมฝีปากพะงาบๆ เปล่งเสียงร้องห้ามได้ไม่เต็มเสียง แค่ได้ยินว่าดอกอ้อติดใจ เธอก็สั่นไปถึงหัวใจ แค่เห็นดอกอ้อร่วมรักกับนุยังทำให้เธอกระเจิดกระเจิงมาถึงบัดนี้ นี่ถ้าดอกอ้อยังชอบ มันจะไม่ยิ่งกว่าความสุขเหนือคำบรรยายหรอกเหรอ และไม่มีเวลาให้คิดนาน เพราะตอนนี้ความใหญ่โตของน้าดำเคลื่อนตัวมาอยู่ตรงหน้าแล้วริมฝีปากอ้าออกอย่างรู้งาน เมื่อความอร่อยมาจ่อให้จนถึงปาก ด้านล่างก็ถูกเร่งเร้า ด้านบนก็กำลังกลืนกินของอร่อย ทั้งอกอวบอิ่มก็ถูกขยำขยี้อย่างมันม