บททั้งหมดของ มายารักจ้าวหัวใจ: บทที่ 31 - บทที่ 40

“ก็ไปรถเครื่องของหรั่งไง”“หรั่งมีมอเตอร์ไซค์เหรอ” น้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายความหวัง“อื้อ... ก็มีสิ ดาวไม่ได้สังเกตมั้ง หรั่งก็จอดไว้ที่โรงรถไง”ใจจริงเขาอยากจะบอกว่าเธอไม่ได้มองมาที่เขาเลยต่างหาก เพราะแววตาของเธอมีแต่เพียงผู้จัดการร้านสุดหล่อเท่านั้น เหตุการณ์เมื่อคืนยังทำให้เขาหน่วงหัวใจจนถึงตอนนี้สำหรับดาลาวันเขาอาจเป็นผู้ชายที่ไม่เคยอยู่ในสายตา แต่สำหรับเขาเธอเป็นรักแรกพบ เป็นดอกไม้ยามเช้าที่เบ่งบานในหัวใจ แม้ว่าความหอมของดอกไม้ดอกนี้จะถูกใครบางคนที่ยืนจ้องมาจากอีกฝั่งของร้านดอมดมไปแล้วก็ตาม “งั้นคืนนี้พอเลิกงาน หรั่งพาดาวไปในเมืองหน่อยนะ นะหรั่งนะ พาดาวไปหน่อย” “อืม... ได้สิ หรั่งจะพาดาวไป”อาการกระตือรือร้นจนเกินเหตุของดาลาวันที่ถลาเข้ามาเกาะแขนเขาไว้อย่างดีใจทำให้เขาอยากจะกระเถิบถอยห่าง เมื่อเห็นชัดว่าคนอีกฝั่งกำลังตาลุกเป็นไฟ แล้วดวงตาคมเข้มที่ร้อนเป็นไฟนั้นจะเผาไหม้เขาหรือดาลาวันกันล่ะ คงต้องคอยดู“เลิกงานแล้วหรั่งรอดาวที่ด้านหน้าเลยนะ ดาวเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บเดียวเท่านั้นแหละ”ดาลาวันยิ้มกว้างตื่นเต้นที่สุด เธอจะไม่ทำให้โอกาสนี้เสียเปล่า อย่างน้อย

รายการอาหารที่ลูกค้าสั่งในวันนี้มีมากมายหลายอย่าง แต่ยังโชคดีที่เป็นอาหารไทยเสียส่วนใหญ่ ซึ่งมีทั้งที่ดาลาวันทำเป็นและทำไม่เป็น แต่ก็เคยเห็นแม่ทำมาบ้าง เธอจึงพยายามอาศัยวิชา ‘ครูพักลักจำ’ ในสมองเป็นตัวชี้นำ พยายามนึกถึงขั้นตอนทั้งหลายแหล่ยามที่ถูกแม่บังคับให้เป็นคนเตรียมเครื่องปรุง และแม่ก็พยายามชี้นำให้เธอมองตามขั้นตอนต่างๆ โดยมักจะทำไปสอนไปว่า...‘เราเป็นเจ้าของร้านนะลูก ถ้าเราทำอาหารไม่เป็นเลย หากมีเรื่องฉุกเฉิน เช่น แม่ครัวลาหรือไม่สบายขึ้นมา เราจะทำยังไงล่ะ อย่างน้อยเราก็ควรจะทำเป็นไว้บ้าง แม้จะไม่เก่งเท่าแม่ครัวประจำก็ตาม แต่แม่ก็เชื่อว่า สิ่งที่เราตั้งใจทำ ตั้งใจปรุงให้ลูกค้าทาน จะต้องอร่อยแน่ๆ’เพราะเหตุผลของแม่ เธอจึงมีโอกาสได้ทำอาหารบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ทำเพราะตามใจแม่เท่านั้น ส่วนที่เธอชอบและทำได้ดีคงเป็นงานบริการลูกค้าเสียมากกว่า เรื่องอาหารเธอจึงรู้แค่ภาคทฤษฎี ส่วนภาคปฏิบัติยังต้องฝึกอีกมาก แต่วันนี้ไม่ใช่การฝึกน่ะสิดาลาวันมองเครื่องปรุงที่สาลี่ช่วยจัดตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพพลางคิดถึงกรรมวิธีการปรุงตามลำดับขั้น เพื่อให้อาหารแต่ละอย่างออกมาถูกต้องและมีรสชาติกลมกล่อมตามล

“แน่ใจนะ ว่าไม่ได้มาคอยใคร หรือว่าคอยพี่”“พี่กัญจน์จะบ้าเหรอ ใครจะไปคอยพี่ ดาว... ดาวว่าดาวง่วงแล้วล่ะ ไปนอนดีกว่า”ใบหน้าที่ยื่นเข้ามาใกล้ทำให้ดาลาวันผวา หัวใจวูบวาบและเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เพราะคำพูดหยอกเย้า น้ำเสียง สายตา และท่าทางแสดงออกนั้น เขากำลังทำให้เธอตายทั้งที่ยังหายใจอยู่ เธอต้องรีบกลับห้องโดยด่วน ก่อนจะตายเพราะสำลักความหวาน“เดี๋ยวสิดาว”ฝ่ามือนุ่มถูกรั้งไว้ไม่ให้เดินต่อ และเมื่อเจ้าของใบหน้าสวยหันมา ในแสงสลัว... กัญจน์เห็นดวงตากลมโตเบิกกว้างมองเขาอย่างไม่คาดคิด นั่นทำให้เขาหมดหนทางหักห้ามใจตัวเองอ้อมแขนแข็งแกร่งตวัดรัดเอาร่างบอบบางเข้าแนบอก ดวงตาคมเข้มมองสำรวจใบหน้าที่แสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัดที่เขาอุกอาจถึงเนื้อถึงตัว และเมื่อมองเรื่อยมาถึงริมฝีปากที่เผยอค้างราวกับจะร่ำร้องประท้วง กัญจน์ก็ไม่ปล่อยให้เสี้ยววินาทีต้องหลุดลอยไป ริมฝีปากอุ่นซ่านฉกวาบลงที่กลีบปากบอบบางในทันทีดวงตาสวยหวานเบิกกว้างกับสิ่งใหม่ที่เพิ่งเคยสัมผัส ความรุมร้อนที่ทาบประกบลงมาสร้างความวูบวาบตั้งแต่ริมฝีปากไปตลอดทั่วใบหน้า ก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งตัว สัมผัสนั้นเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไ

ดาลาวันเสียงสั่นเมื่อเห็นใบหน้าเรียบเฉยนั้นเต็มตา เธอไม่ได้กลัวว่าเขาจะรู้ความผิดที่ก่อเอาไว้ แต่สายตาเมินเฉยเย็นชาเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่มีความหมายกับเขา นั่นทำให้เธอติดอ่าง คิดคำพูดไม่ถูก ไม่รู้จะวางตัวแบบไหน ก็เขาเป็นผู้ชายประเภทไหน เวลาทำงานก็ทำเหมือนเธอเป็นคนแปลกหน้าไม่มีตัวตนสำหรับเขา แต่เวลาอยู่ด้วยกัน 2 ต่อ 2 เขากลับเปลี่ยนเป็นอีกคน คนที่ทำให้หัวใจของเธอระส่ำสั่นจนระงับไม่อยู่“เอาไป ของที่เหลือ” ถุงพลาสติกบรรจุอะไรบางอย่างไว้ด้านในถูกโยนมาตรงหน้าทำให้ดาลาวันใจเต้นรัว ในเมื่อเขารู้ความจริงหมดแล้ว แล้วจะมาถามเธอทำไมอีก “ให้ดาวทำไมคะ” ถามพร้อมทำหน้าเฉยเมยรอรับบทลงโทษจากเขา “พี่สิต้องถามดาวว่าเอามาทำไม แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย รู้มั้ยว่าหมามุ่ยมันมีพิษ แค่ดาวเอายาให้พวกเขากิน กับทายาน่ะ มันไม่พอหรอกนะ พิษจากขนหมามุ่ยก็ต้องเอาออกด้วย ดาวเห็นสภาพของ พิสสะมัยมั้ย เล็บข่วนไปทั้งตัวแบบนั้น นี่ดาวไม่คิดจะสงสารเขาเลยรึไง” ดาลาวันกัดริมฝีปากตัวเองแน่น สงสารสิ ทำไมเธอจะไม่สงสารพิสสะมัยกับป้าคำปุ่น แต่มันทำลงไปแล้วนี่นา จะทำยังไงได้

แต่ในเวลานี้เมื่อสมอง ความคิด และหัวใจ รวมทั้งประสาทสัมผัสทุกส่วนในร่างกายกำลังจดจำกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเจ้าของร่างแบบบาง เขากลับรู้สึกหน่วงในหัวใจ ราวกับว่าสิ่งที่แม่เรียกเขามาคุยในวันนี้ จะทำให้ความสุขในหัวใจของเขาลดน้อยลง และร้ายแรงกว่านั้นก็คือ ความสุขอาจถูกทำลายลงเพียงเพราะเขาต้องเลือก“คุณกัญจน์ครับ”เสียงเตือนจากคนขับรถที่คุ้นเคยทำให้กัญจน์ตื่นจากภวังค์ ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาจากรถก่อนจะส่งกุญแจให้“คุณผู้หญิงท่านอยู่ในสวนครับ”กัญจน์พยักหน้ารับก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมเข้มมองตรงไปยังสวนสวยด้านข้างซึ่งเดาได้เลยว่าแม่จะรอเขาอยู่ตรงไหนเรือนไม้สไตล์บาหลีขนาดกะทัดรัดไม่ใหญ่และไม่เล็กจนเกินไปพอเหมาะสำหรับหนุ่มโสดเช่นเขา เพราะไม่ชอบความเลิศหรูเกินกว่าคนธรรมดาจะอยู่จะกิน เขาจึงชอบที่จะอยู่อาศัยในบ้านที่ให้ความรู้สึกเป็นบ้านที่แท้จริงมากกว่า ดังนั้นหลังแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว จริงอยู่ที่เขาเกิดมา บนกองเงินกองทอง จบการศึกษาจากต่างประเทศ เขาน่าจะติดการใช้ชีวิตเลิศหรูทว่าชีวิตความเป็นอยู่ในต่างประเทศกลับสอนให้เขารู้จักกินอยู่อย่างประหยัด อยู่เท่าที่ควรอยู่ และกินเท่าที่ควรกิน ความเป็นอยู่ที