All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 1 - Chapter 10

ดวงดารายังปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปในอดีต เธอไม่มีความทรงจำร่วมกับ ‘เขา’ คนนั้นเลยสักนิด มีเพียงความทรงจำว่า ‘ไม่เคย’ มีเขา แต่หากเลือกได้และทุกสิ่งเป็นไปตามที่เธอคิด ถ้าเขาเป็นเจ้าของจดหมายฉบับนั้นจริง เธอก็ขอให้นับแต่นี้ไปมีเขาคนนั้นเข้ามาในชีวิต และคงจะดีที่สุด หากความทรงจำครั้งใหม่จะมีพร้อมหน้า ‘พ่อ แม่ ลูก’ แต่หากไม่เป็นดังคิด เธอก็ยังอยากไปหา อยากไปเห็น แค่อยากรู้ว่า ‘เขา’ อยู่ดีมีสุขหรือเปล่า ทำไมไม่มาดูดำดูดีเธอกับแม่บ้าง หรือเขาไม่เคยคิดว่ามีเธอเป็นลูกอยู่ทางนี้อีกคน “ดาว” น้ำเสียงอ่อนโยนที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ดวงดาราสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ หันมาส่งรอยยิ้มสดชื่นให้กับคนที่รักเธอมากที่สุดในชีวิต “คะแม่” ดวงดาราขานรับ พลางเดินเข้าไปกอดกระชับต้นแขนอุ่นๆ ของแม่ มองเสี้ยวหน้าสวยของแม่อย่างชื่นชมแม่ในวัย 42 ปี แต่ยังดูสวยอยู่มาก ดูราวกับเป็นพี่สาวของเธอมากกว่าจะเป็นแม่ด้วยซ้ำ แม้จะมีชายหลากวัยขยันแวะเวียนกันมาขายขนมจีบ แต่แม่ก็ไม่เคยหวั่นไหว แม่ครองตัวเป็นโสดและเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมาจนถึงวันนี้ทุกครั้งที่เ

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าเมื่อนึกย้อนไปถึงอดีต ความช่างสงสัยในวัยเยาว์ทำให้พ่อแม่บอกเล่าความเป็นมาของตลาดแห่งนี้ สมัยพ่อแม่ยังหนุ่มสาวตลาดแห่งนี้เป็นศูนย์รวมสินค้าจากหลากหลายประเทศในแถบอินโดจีน ไม่ว่าจะเป็นลาว เวียดนาม ไทย และประเทศอื่นๆ คนทั่วไปจึงเรียกตลาดแห่งนี้ว่า ‘ตลาดอินโดจีน’ และก่อนที่จะมีการสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว นั้น ท่าเรือของตลาดแห่งนี้เคยถูกใช้เป็นจุดผ่านแดนถาวรสำหรับผู้ซึ่งต้องการจะเดินทางไปมาระหว่างราชอาณาจักรไทย กับ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปป.ลาว) มีเรือข้ามฟากสัญจรไปมาระหว่างสองฝั่งแม่น้ำโขงอย่างคึกคัก ก็เลยเป็นที่มาให้คนท้องถิ่นนิยมเรียกชื่อตลาดแห่งนี้ว่า ‘ตลาดท่าเรือ’จนถึงเมื่อปี พ.ศ.2498 เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่ขึ้นที่จังหวัดหนองคาย ‘พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9’ พร้อมด้วย ‘สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ’ ได้เสด็จพระราชดำเนินมาเยี่ยมเยียนราษฎรผู้ประสบอุทกภัย และได้เสด็จฯ ขึ้นจากเรือพระที่นั่ง ณ ท่าเรือของตลาดแห่งนี้ ‘ตลาดท่าเรือ’ จึงถูกเปลี่ยนชื่ออีกครั้งเป็น ‘ตลาดท่าเสด็จ’ ซึ่งเป็นชื่อที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่รู้จักในปัจจุบันด

หนุ่มหล่อ ร่างสูงใหญ่ ดูแข็งแรง ด้วยกล้ามเนื้อแห่งบุรุษเด่นชัดในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทา กางเกงยีนส์สีเข้ม กลายเป็นจุดเด่นสะดุดสายตาผู้ที่สัญจรไปมา เขากำลังเดินดูอะไรบางอย่างจากสองฝั่งข้างทาง ในมือมีอุปกรณ์สื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดจากฝั่งไทยที่เป็นทั้งโทรศัพท์มือถือ กล้องถ่ายรูปทรงประสิทธิภาพ และคอมพิวเตอร์ขนาดจิ๋วที่สามารถใช้ค้นหาสิ่งใคร่รู้ได้ทั่วทุกมุมโลก ไม่เว้นแม้ในสถานที่แห่งนี้ ใจกลางแห่ง ‘นครเวียงจันทน์’ เมืองหลวงที่เป็นศูนย์รวมความเจริญและอยู่ห่างจากประเทศไทยเพียงประมาณ 20 กิโลเมตรเท่านั้น ‘กัญจน์ กันทรากร’ บุตรชายคนเดียวของ ‘กาญจนา’ เศรษฐีนีเจ้าของร้านอาหารไทยขนาดใหญ่ในฝั่งหนองคาย และเจ้าของกิจการขายส่งสินค้าในตลาดท่าเสด็จอีกหลายสิบร้าน นั่นทำให้กัญจน์เป็นหนุ่มเนื้อหอมที่สังคมไฮโซจับตามอง แต่เขาไม่สนใจอะไรมากไปกว่าการเรียน เพื่อให้แม่มีกำลังใจเลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่‘แม่ภูมิใจในตัวกัญจน์ที่สุดเลยลูก กัญจน์ทำตัวสมกับเป็นทองเนื้อดีของแม่’‘แต่ทองจะเป็นเพียงแร่ ถ้าไม่มีช่างทองนำมาหลอมทำรูปทรงให้สูงค่า ถ้าไม่มีแม่ ผมก็คงจะไม่ประสบความสำเร็จอย่างนี้ ผมรักแม่ครับ และผมสัญญาจะทำให้แ

รถทัวร์ปรับอากาศสีฟ้าขาว คาดด้านข้างด้วยสีแดงเหลืองพร้อมระบุเส้นทางที่จะไปถึง ‘จังหวัดหนองคาย-นครหลวงเวียงจันทน์’ จอดสงบนิ่งอยู่ที่ชานชาลาในขนส่งผู้โดยสารจังหวัดหนองคาย นั่นคือรถคันที่จะพาเธอข้ามไปดวงดาราก้มมองนาฬิกาบนข้อมือ เกือบ 7 โมงเช้าแล้วแต่ยังไม่ใช่เวลารถออก เธอยังต้องรออีกราวครึ่งชั่วโมง ทั้งที่ออกมาจากบ้านตั้งแต่ตี 4 กว่าๆ เพราะตั้งใจพาตัวเองให้พ้นจากเขตบ้านก่อนที่แม่จะออกจากห้องนอน ไม่อย่างนั้นสิ่งที่ตัดสินใจและวางแผนตลอดเดือนที่ผ่านมาอาจล้มไม่เป็นท่า แค่เธอได้เห็นหน้าแม่สายตามุ่งมั่นมองตรงไป เมื่อตัดสินใจแล้ว เธอก็จะไปให้สุดทาง หวังเพียงแม่จะเข้าใจเธอเท่านั้น หากเขาคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ หากเขาจะเกี่ยวข้องกับคนที่ส่งจดหมายทั้งหมดมา เธอแค่อยากจะถามให้รู้เรื่องราวจะได้ไม่ต้องติดค้างอะไรกันอีก‘พ่ออยู่ดีมีสุขหรือเปล่า ทำไมถึงทิ้งหนูกับแม่ไม่เหลียวแล รักแม่และหนูบ้างมั้ย’นั่นคือสิ่งที่เธออยากรู้ แม้ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่โกรธเคืองกันด้วยเรื่องอะไรจนถึงขนาดที่ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้ แม่ถึงตัดขาดทุกช่องทางที่เธอจะติดตามหาพ่อ แต่เธอก็ยังหวังว่าสักครั้งในชีวิตนี้ ในขณะที่เธอยังมีแรงและ

ส่วนพื้นที่ด้านในนั้นถูกจัดสรรแยกเป็นโซนต่างๆ ทั้งเคาน์เตอร์แคชเชียร์ที่ใช้ไม้เก่ามาปะต่อเติมเพิ่มลูกเล่นให้ดูอ่อนโยนมีความเก่าและใหม่ผสมผสาน ทั้งมุมกาแฟสไตล์เรียบง่ายสำหรับผู้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหรือต้องการพูดคุยธุระ รวมทั้งบริเวณในสวนด้านข้างก็ยังมีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้เข้าชุดอยู่ประจำทุกมุมหรือหากลูกค้าต้องการรับประทานอาหารท่ามกลางสวนหย่อมสวยๆ ที่ตกแต่งด้วยสระน้ำจำลองราวกับอยู่ในป่า หิมพานต์ นั่งมองเหล่านางกินรีเล่นน้ำอยู่ในสระอโนดาต โดยมีเบื้องหลังเป็นฉากภูเขาจำลองสีทองเปล่งประกายสุกใสทั้งกลางวันและกลางคืน ซึ่งคือตัวตนที่ชัดเจนและลูกค้าจดจำได้ เพราะนี่คือร้านอาหาร ‘ภูเขาทอง’ สาขาใหม่ ณ นครเวียงจันทน์ เปิดบริการได้กว่า 1 สัปดาห์“ป้าคำปุ่นรับออร์เดอร์”ภาษาลาวที่ฟังดูคล้ายภาษาไทยท้องถิ่นอีสานถูกส่งไปยังคนที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาก่อนจะทำท่าขนลุกขนพอง เมื่อสายตาพิฆาตของป้าแม่ครัวมองสบมาโครม!และก็ได้เรื่องเมื่อเสียงตะหลิวปะทะกับกระทะดังโครมใหญ่ เพราะแม่ครัวหน้ามุ่ยจำต้องละมือจากกระทะผัดข้าวมารับออร์เดอร์ที่ถูกส่งมาให้จากด้านนอก“จะกินอะไรกันนักหนาเนี่ย เหนื่อย! ไม่ไหวแล้ว!”‘คำป