All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ทว่าสาลี่กลับทำสีหน้าแปลกใจเมื่อเห็นเจ้านายสุดหล่อแต่งตัวด้วยชุดฟอร์มของร้านเหมือนกับพวกเธอ ต่างกันที่ผู้ชายสวมกางเกงสแลคสีดำแต่ผู้หญิงนั้นนุ่งซิ่นยาวเลยเข่า แต่ขณะนี้เจ้านายที่ยืนหล่ออยู่ตรงหน้ากลับคาดผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอวซึ่งเป็นเครื่องหมายประจำตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟ“คุณกัญจน์จะเสิร์ฟเองเหรอคะ”คนรูปหล่อไม่ตอบแต่ยิ้มพร้อมล้วงกระเป๋าด้านหน้าของผ้ากันเปื้อนหยิบสมุดจดออร์เดอร์พร้อมปากกาออกมาเป็นคำตอบว่า ไม่เพียงเสิร์ฟแต่เขาจะรับออร์เดอร์เองด้วยเมื่อหนุ่มหล่อเรือนร่างสูงใหญ่ลงมือรับออร์เดอร์ลูกค้าด้วยตัวเอง พร้อมพูดคุยกับลูกค้าด้วยความเป็นกันเอง ยิ้มแย้มแจ่มใส ทำให้รายการอาหารที่ส่งเข้ามาเรื่อยๆ ชะลอตัวลง เพราะลูกค้าใช้เวลาพูดคุยกับพนักงานหนุ่มหล่อจำเป็นนานกว่าปกติ แม้ว่า ออร์เดอร์ที่กัญจน์รับมาจะมีการสั่งอาหารเพิ่มขึ้นก็ตาม แต่นั่นก็ยังทำให้คำปุ่นที่ได้สาลี่มาเป็นลูกมือทยอยทำอาหารออกมาเสิร์ฟได้เร็วมากขึ้นไปด้วย“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ร้านเพิ่งจะเปิดบริการได้ไม่นาน อาจมีอะไรบกพร่องไปบ้าง ถ้ามีอะไรตรงไหนที่ไม่ดี ต้องรบกวนคุณลูกค้าช่วยเขียนข้อร้องเรียนไว้ให้ผมด้วยนะครับ นี่นะครับ กระดา

“ลุง ทำไมเขาไม่ขยับรถมอเตอร์ไซค์ให้เราล่ะ ขยับไปนิดนึง ก็จะใช้ได้อีกช่องทางเลยนะ จะมาขวางไว้ทำไมเป็นชั่วโมงๆ รถติดเปล่าๆ”เพราะรถมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าวกินเลนเขามาในอีกช่องทางหนึ่งและไม่ถูกเคลื่อนย้ายทำให้ต้องเดินรถทางเดียว และคาดว่าตอนนี้รถคงติดไปทั่วทั้งเมืองแล้ว เพราะเธอกับลุงเขียวก็ติดอยู่บริเวณนี้มากว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจะเคลื่อนมาถึงจุดเกิดเหตุได้ “นี่ไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งถาม เออ... สงสัยจะอยู่ฝั่งโน้นนานไปจริงๆ ก็ที่นี่น่ะ รถที่เกิดอุบัติเหตุ เกิดตรงไหน แบบไหน ก็ต้องปล่อยให้อยู่แบบนั้นจนกว่าเจ้าหน้าที่รัฐจะมาเคลียร์ ถึงจะเคลื่อนย้ายได้ ไม่งั้นหลักฐานหายจะยุ่งน่ะสิ” ดวงดารายิ้มเจื่อนเมื่อส่งคำถามทำพิรุธออกไป ได้แต่บอกกับตัวเองว่าต้องคิดก่อนพูดให้มากกว่านี้ หรือหากจะมีคำถามอื่นๆ ดูเหมือนว่าอากู๋จะช่วยเธอได้ดีที่สุด เพราะในเวลานี้เธอไม่ได้มาในฐานะ ‘ดวงดารา’ แต่มาในฐานะของ... “ดาลาวัน ปะเสิดสี อืม... ชื่อก็เพราะ นามสกุลก็ดีเนอะ”มดดำมองสำรวจหญิงสาวที่ลุงเขียวพามาแนะนำด้วยความยินดี เพราะเจ้าของใบหน้าสวยหมดจดและผิวพรรณขาวนวลอมชมพูนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือน

ภวังค์หวามกระชากหัวใจตกแตกเมื่อน้ำเสียงทุ้มๆ กึ่งดุนั้นเปล่งออกมาอีกครั้ง ดาลาวันจำต้องยกถาดอาหารให้กับเขา เพราะ ‘ต้มยำไก่บ้านใส่ใบมะขามอ่อน’ หม้อไฟนี้ ทั้งหนักจริงร้อนจริงจนเธอแทบจะขาพับ แต่ก็ต้องพยายามพยุงตัวเองให้เดินอย่างมั่นคงที่สุด ใบหน้าสวยมุ่ยเล็กน้อยอย่างเหนื่อยอ่อน สาเหตุที่ร่างกายอ่อนเปลี้ยก็เพราะเสียงท้องร้องจ๊อกๆ นี่แหละ มาถึงปุ๊บนายจ้างก็ให้เธอเริ่มงานปั๊บ ไม่คิดจะถามไถ่หรือหาข้าวหาปลาให้กินกันก่อนสักนิด แต่เหตุการณ์เมื่อกี้ที่คนหล่อมีน้ำใจช่วยเธอยกถาดอาหารก็เหมือนจะทำให้อาการหิวทุเลาไปได้ “ดาว! เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าซีดมากเลย” มดดำถลาเข้ามาหาเมื่อเห็นดาลาวันเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์หน้าซีดเซียว ทั้งกัญจน์ยังเป็นคนมารับถาดอาหารไปจากดาลาวันอีกด้วย “ไม่เป็นอะไรหรอกพี่ ดาว... ดาวแค่หิวอ่ะ ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย” ดาลาวันบอกเสียงอ่อย “ตายแล้ว! พี่นี่มัวแต่คิดถึงคำสั่งเจ้านาย ไปๆ ไปนั่งรอพี่ทางโน้นก่อน เดี๋ยวพี่ดูลูกค้าทางนี้แป๊บนึง กินน้ำรองท้องไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่พาไปกินข้าวในครัว แป๊บเดียว” มดดำทำหน้าสยองขณ

“ป้าก็พูดเกินไป น้องมันเพิ่งมาใหม่ มาถึงคุณ... เอ่อ... เจ้านายก็สั่งให้ไปทำงานเลย ข้าวปลายังไม่ได้ตกถึงท้องสักเม็ด แทนที่จะได้พักก็ต้องมาเริ่มงาน แถมยังไม่มีใครสอนงานให้ด้วย คุณกัญจน์เขามาเอาอาหารไปให้ก็ไม่เห็นจะแปลกนี่ป้า คนทำงานที่เดียวกันก็ต้องช่วยเหลือกัน จริงมั้ยจ๊ะ ชื่ออะไรน่ะเรา เอาสั้นๆ นะ ขี้เกียจจำ” ผู้ช่วยแม่ครัวที่ชื่อสาลี่ช่วยพูดแก้ต่างให้กับเธอเอ่ยถามมีน้ำใจ ดาลาวันจึงกล้าที่จะยิ้มกว้างอย่างสนิทใจที่จะได้มิตรเพิ่มอีกคน “ดาวจ้ะ เอิ้นดาวก็ได้” “โห... ชื่อเหมือนในโฆษณาเลยนะ” สาลี่อุทานทำสีหน้าตื่นเต้นที่สาวน้อยหน้าสวยมีชื่อเหมือนหญิงสาวในโฆษณากาแฟยี่ห้อดัง “แหวะ! ไม่เห็นจะตื่นเต้นเลย พวกชื่อโหล แถวบ้านข้าก็มีชื่อนี้กันเป็นสิบ ไหนจะพวกอีนางเอกนิยายน้ำเน่าอีกล่ะ ก็แทบจะชื่อดาวกันทั้งนั้น ทั้งสุวนันท์เอย อั้มเอย นุ่น ชมพู่ บี ใหม่ ใครอีกล่ะ เห็นก็ชื่อดาวทั้งนั้น อย่างนี้ไม่เรียกว่าโหลแล้วจะเรียกว่าอะไร” คำปุ่นได้ทีพูดว่าพลางยิ้มเยาะ ยิ่งเห็นใบหน้าสวยมองต่ำ นางยิ่งอยากหัวเราะด้วยความสะใจที่ข่มขวัญเด็กใหม่ได้สำเร็จ เวลา

“ไม่ได้ใส่ยาอะไรไว้หรอกน่า ขวดมันก็ปิดอยู่ไม่เห็นเหรอ เอ้า!”“ขวดปิดอยู่ก็ใช่จะปลอดภัย อาจจะมีใครเอาเข็มฉีดยาจิ้มไว้ก็ได้”“นี่เธอ ดูละครมากไปหรือเปล่า ใครจะไปบ้าทำแบบนั้น”“ว่าได้เหรอ มาต่างที่ต่างถิ่น ฉันก็ต้องระวังไว้ก่อนสิ”“อืม... พูดมีเหตุผล งั้นวางไว้ตรงนี้ก็ล่ะกัน จะดื่มก็ดื่ม แต่ถ้าไม่ดื่มก็ไม่เป็นไร”กัญจน์วางขวดน้ำผลไม้ลงบนโต๊ะก่อนจะเลี่ยงออกมาเพราะใบหน้าสวยหวานเริ่มบอกยี่ห้อว่าเธอไม่สบอารมณ์เข้าแล้ว แต่ยังมีอีกเรื่องที่นึกได้และคงต้องเตือนเด็กใหม่สักหน่อย“เออ... อยากบอกอย่างหนึ่ง เป็นเด็กน่ะไปพูดกับป้า คำปุ่นแบบนั้นมันไม่ดีเลยนะ”“ไม่ดีตรงไหน ไม่ได้ใช้คำหยาบสักหน่อย” สีหน้าท่าทางของดาลาวันทำให้กัญจน์อยากจะหัวเราะ เพราะท่าทางแก่นๆ กับริมฝีปากที่เบะออกในเวลานี้ช่างต่างจากเวลาที่เธอไปบริการลูกค้าอย่างกับหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่มีตรงไหนที่บ่งบอกตามคุณสมบัติในใบสมัครสักนิด ‘เรียบร้อย’ ที่เห็นนี่มัน ‘กะโหลกกะลา’ ชัดๆ และคำพูดต่อปากต่อคำกับคำปุ่นก็ยังช่วยยืนยันได้อีกแรง หรือเธอคิดว่ากิริยาเรียบร้อยควรทำเฉพาะกับลูกค้าเท่านั้น “ไม่มีคำหยาบแต่มันมีคำยั่วยุ แล