All Chapters of มายารักจ้าวหัวใจ: Chapter 51 - Chapter 60

กัญจน์พาร่างเปล่าเปลือยเดินเข้าไปในห้องน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันกายอย่างลวกๆ เพราะทำใจไม่ได้ที่จะนอนนิ่งไม่เดินไปดูว่าดาลาวันจะทำอะไร ผู้หญิงที่เพิ่งเสียความบริสุทธิ์ มีหลักฐานเป็นหยาดหยดแห่งความผุดผ่องที่ฟ้องเป็นด่างดวงไปทั่วผ้าปูที่นอนสีทึมของเขา และหยาดลงตามหน้าขาที่เธอพันผ้าปกปิดไว้ ทั้งหมดผิดไปจากที่เขาคาดไว้มาก สิ่งที่คิดก็คือทันทีที่เขาถอนตัวออก ดาลาวันจะต้องร้องไห้สะอึกสะอื้นซุกตัวอยู่มุมใดมุมหนึ่งของห้อง หรืออาจขดตัวอยู่บนเตียงพร้อมทั้งร่ำร้องให้เขารับผิดชอบ ซึ่งเขาจะจูบเธอรับขวัญอย่างเอาใจแต่ทั้งหมดกลับไม่ใช่ และก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะถามว่าเธอ ‘จะเอายังไง’ ‘เจ็บมากมั้ย’ ‘โกรธพี่หรือเปล่า’ ‘ยกโทษให้พี่ได้มั้ย’ หรือ ‘พร้อมจะให้พี่รับผิดชอบหรือเปล่า’อะไรมากมายที่คิดว่าจะได้เห็นได้ยิน แต่ไม่ใช่เลย เพราะในทันทีที่เขาถอนตัวออก ดาลาวันก็พลิกร่างลุกขึ้นนั่งก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่เธอกลับไม่ร้องออกมาสักนิด มือสั่นเทาควานหาผ้าห่มที่ล่วงไปกองอยู่ที่พื้น ก่อนจะนำขึ้นมาห่มพันร่างกาย โดยไม่สนใจเลยว่าหยาดแห่งความบริสุทธิ์นั้นจะเปรอะเปื้อนอะไรมากน้อยแค่ไหนดาลาวันพยายา

รถเบนซ์รุ่นใหญ่สุดหรูแล่นเข้ามาจอดในเขตภูเขาทอง ทำให้ ลุงเขียวตื่นจากภวังค์ละมือจากสายยางลดน้ำต้นไม้ แต่เมื่อเห็นว่าเป็นรถใคร ลุงเขียวก็รีบรี่เข้าไปต้อนรับขับสู้เจ้านายเก่าทันที เพราะเป็นข้าเก่าเต่าเลี้ยงของครอบครัว ‘กันทรากร’ มานาน อยู่เคยทำงานรับใช้นายผู้ชายมาตั้งแต่รุ่นหนุ่ม เมื่อเจ้านายรุ่น 2 ท่านต้องการมาทำร้านอาหารที่เวียงจันทน์ ประกอบกับคำปุ่นก็อยากกลับมาอยู่บ้านสักที แกจึงรับอาสามาคอยดูแลเจ้านายและคำปุ่นเองก็มาเป็นแม่ครัวให้ภูเขาทองด้วย“คุณผู้หญิง สวัสดีครับ”ลุงเขียวยกมือไหว้นายผู้หญิงที่แม้จะดูอ่อนวัยกว่าแกอยู่มาก แต่เมื่อเป็นนายแกก็ต้องแสดงความเคารพ ใจอยากจะถามไถ่ว่าท่านจะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้า จะได้ให้คำปุ่นจัดเตรียมอาหารที่ท่านชอบไว้ต้อนรับ แต่เมื่อเห็นสีหน้าและแววตากังวลใจของ คุณกาญจนา ลุงเขียวจึงเลือกที่จะนิ่ง เพราะเรื่องของเจ้านาย คงไม่เหมาะที่แกจะยุ่งเกี่ยว ทั้งเรื่องที่กัญจน์เอารถไปจอดไว้ในโซนที่จอดรถของลูกค้าแทนที่จะจอดในโรงรถของตัวเองก็ทำให้แกต้องไปส่องดูตั้งแต่เช้าตรู่ว่ากัญจน์อยู่ที่เรือนไม้หรือไม่ และคำตอบที่เห็นก็ทำให้แกต้องมายืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่แบบนี้

“แม่ครับ เรื่องนั้นแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ดาวเป็นเมียผม ผมเลี้ยงได้ วันนี้ผมจะพาดาวไปสถานกงสุลฯ ผมจะยื่นเรื่องขอจดทะเบียนสมรสกับดาว เสร็จแล้วก็จะพาดาวไปหาครอบครัวที่ปากซัน เพื่อยืนยันเราจะแต่งงานกันครับ”“กัญจน์!”กาญจนาเรียกชื่อลูกชายเสียงสูง ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะตัดสินใจแบบนี้ก่อนจะตวัดสายตามองเด็กสาวที่ได้แต่ก้มหน้างุดโดยไม่คัดค้านอะไรเลย นึกรังเกียจที่ดาลาวันอาจกำลังพอใจที่จับลูกชายของเธอได้อยู่หมัด“อ้อ... แล้วอีกเรื่องหนึ่งนะครับ ผมไม่อยากให้แม่มองดาวผิดๆ ดาวไม่ได้สมยอมกับผมนะครับ”“หมายความว่ายังไง”“ผมปล้ำดาว”“ปะ... ปล้ำ”“ครับ ผมปล้ำดาว”“เอิ้ก! ฉันจะเป็นลม”.. ภูเขาทองอยู่ในภาวะวุ่นวายอย่างหนัก เพราะพนักงานทั้งที่มาทำงานแล้วและที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จต่างกรูกันมาอยู่ที่หน้าเรือนไม้เพื่อรอดูสถานการณ์ด้านบน หลังจากมีคนได้ยินเสียงกาญจนากรีดร้องด้วยความตกใจ ทั้งสาลี่ มดดำ หรั่ง พิสสะมัย รวมทั้งคนงานทั้งหมดเหมือนจะมาเจอกันโดยไม่ได้นัดหมาย จับคำพูดได้ว่าเมื่อคืนกัญจน์พาผู้หญิงเข้ามานอนที่เรือนไม้และกาญจนาตามมาเห็นเข้าพอดีก็เลยเกิดเรื่องขึ้น “ว่าไงพี่สาลี่! ได้ยินอะ

ดาลาวันถูกอำนาจแม่สามีสั่งให้ไปเตรียมพร้อมสำหรับเริ่มงานในวันใหม่ โดยแม่สามีจะทำหน้าที่ประเมินผลและให้คะแนนความประพฤติของลูกสะใภ้ที่ลูกชายยัดเยียดมาให้ เริ่มจากการต้องไปเผชิญหน้ากับเหล่าเพื่อนพนักงานที่รอคอยคำตอบอยู่ด้านล่าง ซึ่งก็ไม่ต่างจากด่านแรกที่ต้องผ่านไปให้ได้“พี่จะไปส่งที่ห้อง”กัญจน์รับรู้ได้ถึงสีหน้าประหม่าของดาลาวัน เพราะสายป่านนี้แล้ว พนักงานคงมารอกันอยู่ที่ด้านล่างจนครบ เขาจะไม่ปล่อยให้เธอไปเผชิญกับสายตาผู้คนโดยที่เขาปกป้องเธอไม่ได้“ไม่ต้องกัญจน์ ให้หนูดาวเขาเดินไปเองเถอะ ทุกวันเดินได้ทำไมวันนี้จะเดินไม่ได้ นี่เดี๋ยวคำปุ่นกับพี่เขียวก็ลงไปด้วยพร้อมกัน ก็พาหนูดาวไปส่งที่ห้องด้วยล่ะกัน”“ไปกันเถอะดาว” กัญจน์เร่งดาวให้ออกเดินไม่คิดที่จะทำตามที่แม่บอกสักนิด“กัญจน์!”“พี่กัญจน์อยู่ที่นี่เถอะ ดาวเดินไปเองได้ แค่นี้เองไม่เป็นไรหรอก”กัญจน์มองใบหน้าที่ดูอิดโรยอยู่มากเพราะตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ปล่อยให้เธอได้นอนเลยสักวินาที เพิ่งจะมาตอนรุ่งสางนี่แหละที่ได้หลับเพราะความเหนื่อยอ่อน และก็รู้ดีว่าความบอบช้ำที่เขาทำไว้นั้นมันมากมายแค่ไหน หากเขากล้าปล่อยเธอไปให้เผชิญกับสิ่งเ

ดาลาวันช่วยงานในครัวไม่หยุดแม้จะเจ็บๆ ขัดๆ เดินไม่สะดวก แต่คำบอกรักของเขาเมื่อเช้าก็เป็นแรงใจให้เธอมีพลัง เธอไม่อยากให้เขารู้สึกผิดกับเธอเรื่องแม่ ที่เธอยอมอยู่ต่อก็เพราะหนึ่งนั้นคือสิททิไชไม่อยู่ที่ปากซัน และสองคือเธอไม่อยากสร้างความรู้สึกไม่ดีให้เกิดขึ้นกับแม่ของเขา เพราะหากเขากับเธอตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกันจริง เธอก็ควรต้องสมานฉันท์กับแม่เขาไว้จะดีที่สุด หากแต่ถ้าทนไม่ไหวล่ะ... “ดาว! หยิบผักมาสิ เอ๊ะ! ใจลอยไปถึงไหน!” “จ้ะป้า จ้ะ” “แหม... ถือว่าเป็นเมียเจ้านายเข้าหน่อย หยิบจับอะไรไม่เป็นแล้วมั้ง เร็วซี่! เอาน้ำมา!” “จ้ะ” ดาลาวันรีบตักน้ำซุปใส่กระทะให้คำปุ่น หากช้าไปกว่านี้คงได้ถูกค่อนแคะอีกนาน เพราะตั้งแต่เช้า ป้าคำปุ่นยังไม่หยุดที่จะแขวะเธอ ยิ่งเป็นช่วงที่พิสสะมัยมาส่งรายการอาหารก็ยิ่งสนุกพูดมากขึ้น และแค่คิดถึง คู่ตบของเธอก็ปรากฏตัว “แหม... ป้าจ๋าวันนี้ดีจริ๊ง ลูกค้าสั่งอาหารทะเลตั้งหลายรายการแน่ะ ทั้งปูนึ่ง หอยนึ่ง”พิสสะมัยจีบปากจีบคอพูดส่งรอยยิ้มเย้ยดาลาวัน ก่อนจะเสียบรายการอาหารใส่เหล็กเสียบที่ตั้งอยู่บน