All Chapters of อุ้มรักท่านประธาน: Chapter 11 - Chapter 20

กลับมาลพบุรีก็เอาแต่เหม่อลอย ผ่านมาจะสองเดือนแล้วก็ไม่มีข่าวคราวของประธานหนุ่ม แม้ปากบอกว่าเกลียดคนสารเลวแต่แท้จริงแล้วลึกๆ ในใจก็เฝ้ารอเขา และยิ่งไปกว่านั้นประจำเดือนก็ยังไม่มาเลยทั้งๆ ที่เลยครบกำหนดมาจะอาทิตย์แล้ว เธอกลัวกังวลไปหมดกลัวว่าจะอุ้มท้องลูกประธานหนุ่ม       “พอใจวันนี้จะออกไปทานข้าวเย็นกับบ้านเฮียเนี๊ยบไหมลูก”พริ้งพราวและสามีไม่ได้ซักไซ้ถามความลูกสาวไปมากกว่าที่ได้รู้จากอาชา เพราะกลับมาลูกสาวก็ไม่ได้พูดอะไรที่ผิดเพี้ยนไปจากอาชาพูด และพอใจก็เลือกที่จะไม่นึกถึงไม่พูดถึงมัน นางและสามีจึงไม่อยากถามด้วยกลัวว่าลูกสาวจะเสียใจ แต่พริ้งพราวนางมองออกว่าตอนนี้ใจของลูกสาวอยู่ที่ไหนไม่ได้อยู่ที่เฮียเนี๊ยบหรืออยู่ที่ตัว แต่มันอยู่กับคนที่กรุงเทพฯ คนที่พอใจจากมา       “เย็นนี้พอใจนัดเฮียเนี๊ยบไปกินบิงซูกันที่ร้านเปิดใหม่ซอยข้างๆ เราค่ะแม่พริ้ง” เธอบอกท่าน       “แล้วข้าวเย็นล่ะพอใจ จะกลับมากินที่บ้านไหม”      

“ทำไมเอาแต่มองหน้าไม่ยอมตอบล่ะหึ ว่าไงจะแต่งงานด้วยไหม เนี่ยผัวขอแต่งงานนะ” อาชาถามคนตัวเล็กย้ำอีกครั้ง       “ทำไมต้องแต่งงานด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง ไม่สิตอนนี้แค่อดีตเจ้านายเท่านั้นค่ะ” เธอขืนตัวเองออกจากวงแขนแข็งแรง       “แน่ใจที่พูดมาว่าไม่เป็นได้เป็นอะไรกัน เราเป็นอะไรพอใจน่าจะรู้ดีว่าตัวเองเป็นอะไรกับฉัน หรือต้องให้ทำตรงนี้ ทำให้ชาวบ้านรู้เลยว่าเธอเป็นเมียฉันทูนหัว”เขาบอกตอบกลับด้วยสีหน้าเครียดขรึม ทำไมหล่อนดื้อแบบนี้ เนี่ยยังต้องการอะไรอีก มันยังไม่ชัดเจนอีกเหรอว่าเขาน่ะต้องการเธอ เขาขาดเธอไม่ได้ ชีวิตนี้เขาโหยหาเธอตั้งแต่ที่เธอจากมาก็แทบเป็นบ้าเป็นหลัง ทำงานทำการไม่ได้สมาธิก็แทบไม่มีเพราะเธอคนเดียวเลยทูนหัว......“พอได้แล้วค่ะ เลิกเล่นสนุกได้แล้วฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะคะ ปล่อยค่ะจะเข้าบ้านแล้ว และมาทางไหนก็กลับไปทางนั้น”“ไม่ปล่อยไม่กลับจนกว่าเมียจะกลับด้วย ว่าไงแต่งงานกันนะ จะแต่งไม่แต่ง”“ทำไมต้องแต่งงานกันด้วย คุณเองก็ไม่ได้รักฉันและฉันก

ณ ประเทศเดนมาร์ก กรุงโคเปนเฮเกน ร่างเล็กเพรียวระหงเดินตามชายต่างชาติร่างใหญ่เข้ามาในอพาร์ทเม้นท์ส่วนตัวที่ทั้งใหญ่ที่แสนจะเรียบง่ายทว่าหรูหราน่าอยู่ และพอเดินเข้ามาในส่วนของอพาร์ทเม้นท์ที่เป็นห้องพักของเธอที่ชายร่างใหญ่พามาหยุดยืนหน้าห้องพร้อมกับแนะนำ ใบข้าว มีสุข หรือข้าว สาวน้อยวัย 22 ปี เด็กสาวกำพร้าที่สอบได้ทุนมาเรียนต่อด้านการตลาดที่ประเทศเดนมาร์ก กรุงโคเปนเฮเกน ใบข้าวเรียนจบก่อนกำหนดจึงมีเวลาอยู่ที่นี่ต่ออีกหกเดือน เธอจึงสมัครหางานทำระหว่างรอกลับเมืองไทยดีกว่าอยู่เฉยๆ และงานที่ได้คือเป็นแม่บ้านประจำอพาร์ทเม้นท์ส่วนตัวนอกเมืองของโรเจอร์ พีเดอร์ซัน หนุ่มหล่อวัย 35 ปี เจ้าพ่อธุรกิจซอฟต์แวร์รายใหญ่ของประเทศเดนมาร์ก ไม่มีใครไม่รู้จักเขาและเธอก็รู้จัก แต่ไม่ได้รู้จักในด้านการทำงาน แต่เป็นเรื่องคาวๆ เสียมากกว่า ด้วยที่ทำงานอยู่ไกล เดินทางลำบาก เธอจึงได้ย้ายมาพักที่อพาร์ทเม้นท์ของชายหนุ่ม และวันนี้เป็นวันแรกที่จะได้เริ่มงาน “ห้องพักของคุณครับ” เสียงเข้มเอ่ยพร้อมผายมือเข้าไปในห้องนอนที่เปิดประตูอยู่ให้หญิงสาวตัวเล็กที่ใส่เสื้อโค้ทตัวใหญ่สะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กและมือก็ลากกระเป

“เดี๋ยวดิฉันรีบรินน้ำให้ค่ะ กับข้าวกินได้แน่นอนค่ะ เป็นอาหารไทยค่ะ เรียกว่าผัดไทยกุ้งสดค่ะ” เธอบอกสั้นๆ“อืม...หอมดี” เสียงเข้มของโรเจอร์ดังแทรกขึ้นตัดหน้านางแบบสาวเมื่อก้มลงสูดดมกลิ่นอาหารตรงหน้าตนเอง เขายอมรับว่าเพิ่งเคยเห็นเมนูตรงหน้าครั้งแรกก็ว่าได้“ถ้าคุณทั้งสองทานไม่ได้ ดิฉันไปทำให้ใหม่ก็ได้ค่ะ” เธอพูดพร้อมกับจะเดินไปยกจานผัดไทยกุ้งสดตรงหน้าไปเก็บ แต่เสียงเข้มห้าวก็ดังขึ้น“ไม่ต้อง! เสียเวลา ผมจะกิน”“แต่โรเจอร์คะ...” นางแบบสาวยังพูดไม่ทันจบ เสียงเข้มห้าวก็ดังแทรกขึ้น“ถ้าคุณกินไม่ได้ก็เชิญกลับไปกินที่บ้านคุณ เพราะนี่บ้านผม อีกอย่างผะ...ไท...ตรงหน้าก็กลิ่นหอม น่ากินดี” แม้ไม่เคยทานมาก่อน แต่เขาก็อยากลอง“โรเจอร์...” หล่อนได้แต่เรียกชื่อชายหนุ่มแล้วก้มหน้ามองจานผัดไทยกุ้งสดตรงหน้าตัวเองและนั่นทำให้ใบข้าวรู้สึกดีแล้วรีบรินน้ำให้ทั้งสองแล้วเดินออกจากห้องรับประทานอาหารไป โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของใครบางคนมองตามไปตลอดจนเธอเดินหายลับไปจากตรงหน้าเขา‘น่าสนใจดี ไหนบอกว่าอายุยี่สิบสองปีไง มองยังไงก็ยังไม่ถึงสิบแปดปี ต้องถามเจคแล้วแบบนี้’ โรเจอร์พึมพำในใจแล้วหยิบช้อนส้อมคนผัดไทยกุ้งสดในจานตร

“บะ...บอสปล่อยดิฉันได้แล้วค่ะ”เธอเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอพร้อมดันหน้าอกใหญ่ให้เขาออกห่าง แต่เหมือนว่าพูดกับกำแพง เพราะคนตัวโตไม่ได้ตอบสนองคำพูดของเธอ กลับใช้แขนอีกข้างเท้ายันขอบซิงค์ด้านหลังเธอแทนและโน้มหน้าลงมาใกล้ใบหน้าเธอจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดรินใบหน้าชื้นเหงื่อ “ร้องเพลงภาษาอะไรเมื่อกี้” โรเจอร์ไม่ปล่อย แต่ถามถึงเพลงที่หญิงสาวร้องก่อนหน้านี้อย่างนึกสนใจ ตึก! ตัก! ตึก! ตัก! หัวใจของใบข้าวเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อได้อยู่ชิดใกล้กับโรเจอร์ ผู้มีชื่อเสียงกระฉ่อนทั่วกรุงโคเปนเฮเกน เป็นชายหนุ่มในฝันที่ผู้หญิงทุกคนอยากตกอยู่ในอ้อมกอด เธอคิดว่าผู้หญิงพวกนั้นสิ้นคิด แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าผู้ชายคนนี้น่ากลัวแค่ไหน เพราะเธอก็กำลังรู้สึกเหมือนผู้หญิงพวกนั้นเช่นกันตอนนี้ ใจสาวน้อยที่ไม่เคยไหวหวั่นกับใครตอนนี้มันกำลังเซไม่เป็นท่าก็ว่าได้ ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อบิดเบือนหน้าหนี แต่ก็ถูกเสียงเข้มเอ่ยเรียกรั้งให้หันกลับมามองจ้องสบตากัน “ว่ายังไง เมื่อกี้ฉันถามเธอไม่ได้ยินรึไงเดซี่”น้ำเสียงทุ้มพร่าพร้อมกับความปวดร้าวกลางหว่างขาที่กำลังทรมานเขาในตอนนี้ ‘ให้ตายเถอะโรเจอร์ เกิด