Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

“มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ?” วันวิวาห์เดินขากะเผลกเข้าไปป้วนเปี้ยนอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ซึ่งมีพ่อครัวจำเป็นอย่างรามิลกำลังเตรียมวัตถุดิบเพื่อประกอบอาหารสำหรับมื้อค่ำอย่างขะมักเขม้น แต่ดูเหมือนว่าความหวังดีของเธอจะทำให้เขาทำงานได้ยากและช้ากว่าเดิมเป็นหลายเท่า จนทนไม่ไหวต้องเอ่ยออกมา“ช่วยไปนั่ง”“คุณป๋าอะ!” ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายเอ่ยไล่อยู่ในที แต่ครั้นเห็นสีหน้าสุดแสนจะจริงจังนั้นก็ไม่กล้าขัดอะไรอีกแล้วตัดสินใจเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวสูงอีกมุมหนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยยังคงจับจ้องการกระทำของเขาอย่างให้ความสนใจร่างสูงกว่าร้อยแปดสิบซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาตั้งใจหมักเนื้อชิ้นสวยไว้ทำสเต๊กดูจะมีอาการหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อผมสีน้ำตาลเข้มปราศจากเจลจัดทรงตกลงมาปรกตาจนต้องเงยหน้าอยู่บ่อยครั้ง แต่ครั้นเงยหน้าขึ้นอีกรอบ คนที่เขาเพิ่งไล่ไปก่อนหน้ากลับมายืนอยู่ข้างกายพร้อมเส้นยางสีดำวงเล็กในมือ"เดี๋ยววีว่ามัดผมให้ค่ะ"รามิลพยักหน้าตอบรับด้วยความเต็มใจแล้วเอี้ยวตัวไปหาเธอ ก่อนที่มือคู่นั้นจะรวบผมด้านหน้าของเขาให้เป็นกระจุกอย่างเบามือ แค่การกระทำเพียงเล็กน้อยแต่กลับทำให้แววตาลุ่มลึกที่มองอยู่เห

เปรี้ยง! ครืน ~แสงสว่างวาบจากสายฟ้าเล็ดลอดผ่านชายผ้าม่านเข้ามายังห้องนอนอันมืดมิด ตามมาด้วยเสียงสะเทือนเลือนลั่นดังไปทั่วบริเวณ ทำให้คนที่นอนหลับใหลอย่างสบายในตอนแรกสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจแล้วรีบเปิดไฟให้สว่างทันทีครั้นรับรู้ได้ถึงสภาพอากาศด้านนอก หัวใจดวงน้อยของเธอยิ่งเพิ่มจังหวะการเต้นเร็วขึ้นจนเริ่มหายใจไม่สะดวก เนื้อตัวสั่นเทาอย่างคนตื่นตระหนกและวิตกกังวลซึ่งมักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้ง หากต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เป็นตัวกระตุ้นหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงใช้ผ้าห่มผืนหนาคลุมร่างของเธอไว้ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ไม่นานมันก็ไหลลงมาอาบแก้มบนใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากกระจับเล็กเม้มเข้าหากันอย่างพยายามกลั้นเสียงสะอื้น แล้วยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้างเพื่อไม่ต้องการได้ยินเสียงอะไรก็ตามแต่ด้านนอกเปรี้ยง กรี๊ด ฮึก!วันวิวาห์กรีดร้องออกมาสุดเสียงด้วยความกลัวรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผ้าห่มผืนเดิมติดไปด้วยก่อนจะลงไปซุกตัวอยู่ภายในอ่างอาบน้ำใบใหญ่ พยายามเรียกสติของตัวเองให้กลับมาได้มากที่สุดพร้อมกับบังคับการหายใจตามที่เคยฝึกมา...................................ร่างสูงเดินออกมาจา

หนึ่งเดือนต่อมา...“Wow!” ดวงตาคู่สวยฉายแววเป็นประกายไม่ต่างจากเด็กน้อยครั้นเข้ามาหยุดยืนภายในห้องพัก ก่อนจะก้าวฉับสำรวจไปทั่วทุกมุมด้วยความตื่นตาตื่นใจชุดเครื่องนอนบนเตียงสี่เสามีม่านประดับรอบด้านตัดกันกับกลีบกุหลาบสีแดงสดซึ่งถูกตกแต่งเป็นรูปหัวใจไว้อย่างสวยงาม โคมไฟคริสตัลเข้าคู่บนโต๊ะข้างเตียงมอบแสงสว่างสีนวลให้บรรยากาศโรแมนติกไม่ต่างจากการมาฮันนีมูนทางด้านซ้ายเป็นห้องน้ำกว้างซึ่งมีอ่างสามารถนอนแช่ตัวพร้อมชมวิวด้านนอก วันวิวาห์สำรวจห้องน้ำเพียงครู่เดียวแล้วเดินออกไปเปิดผ้าม่านตรงระเบียง จนแสงธรรมชาติข่วงบ่ายของวันสาดส่องเข้าทั่วพื้นที่ห้องไม่หยุดอยู่แค่นั้น เธอเลื่อนกระจกบานใหญ่แล้วพาตัวเองไปยืนบริเวณนั้นซึ่งมีเก้าอี้ยาวกับโต๊ะตัวเล็กวางอยู่ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดด้วยท่าทางผ่อนคลาย ดูเหมือนว่าอากัปกิริยาทุกอย่างของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของรามิลตลอดเวลาโดยเขาเองไม่รู้ตัวช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาประหลาดใจหลายครั้งหลายครากับพลังล้นเหลือของผู้หญิงคนนี้ ถึงแม้บ่อยครั้งจะแสดงอาการดื้อหัวชนฝาจนเกิดการถกเถียงระหว่างกันไม่มีได้หยุดหย่อนทว่าในความด

อื้อ!ชายหนุ่มใช้เรียวลิ้นล่วงล้ำควานหาความชุ่มฉ่ำในโพรงปากหอมหวานอย่างนุ่มนวล แล้วค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นดูดดื่มจนคนใต้ร่างถึงกับอ่อนระทวยด้วยฤทธิ์จุมพิตที่เขามอบให้ ในตอนนั้นเองมือซึ่งกำลังตรึงมือของอีกฝ่ายไว้เหนือศีรษะค่อยๆ คลายลงพร้อมกับถอดถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งใบหน้าหล่อเหลาเลื่อนลงมายังซอกคอขาวผ่องแล้วใช้จมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นกายสาว ไล่ขบเม้มติ่งหูคล้ายมันเขี้ยวก่อนจะซุกไซ้แล้วพ่นลมร้อนออกมาอย่างหื่นกระหายจนเธอต้องเอียงคอหลบสัมผัสวาบหวามที่แล่นปราดไปทั่วสรรพางค์กายด้วยความรู้สึกปั่นป่วน“อื้อ อ้าส์”รามิลเริ่มปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ห่อหุ้มร่างกายของวันวิวาห์ออกทีละชิ้นส่งผลให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำกว่าเดิม เมื่อสรีระสุดแสนจะเย้ายวนปรากฏสู่สายตาของเขา ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกเต่งตึงขนาดเกินตัวรับกับเอวคอดเล็กแล้วหยุดอยู่ที่สะโพกกลมกลึงน่าสัมผัสบนเรือนร่างขาวผุดผ่องหลังจากจัดการเสื้อผ้าของเธอเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเริ่มเลื่อนมือปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างคนใจเย็น ขณะสายตายังคงจับจ้องภาพเบื้องหน้าซึ่งกระตุ้นความปรารถนาของเขาให้ลุกโชนกว่าเดิม ไม่นานชั้นในปราการสุดท้ายก็ถูกถอดออก ก่อ

เรือนร่างบอบบางในอ้อมแขนชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมอาการปวดเมื่อยตามลำตัวจากกิจกรรมก่อนหน้าซึ่งจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเธอเองเผลอหลับไปตอนไหน ทันทีที่เริ่มปรับสายตาจากแสงแดดที่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านก็ปรากฏใบหน้าหล่อเหลาที่ห่างกันเพียงคืบกำลังหลับตาพริ้มอยู่เคียงข้างยิ่งเพิ่มความรู้สึกอบอุ่นหัวใจไม่ต่างจากห้วงฝันวันวิวาห์ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อไม่ให้รบกวนอีกฝ่ายแล้วไล่แววตาซุกซนสำรวจทุกสัดส่วนบนใบหน้าอย่างที่เธอชอบทำเป็นประจำ ตั้งแต่หน้าผากลงมาหยุดอยู่ตรงริมฝีปากหยักลึกที่คอยมอบสัมผัสหอมหวานและร้อนแรงในคราเดียวกันจนอ่อนระทวยครั้งแล้วครั้งเล่ารสจูบของเขา สัมผัสจากเขาเธอชอบทุกอย่างที่เป็นเขา…ตั้งแต่หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาก็ดูเหมือนว่ารอยยิ้มแห่งความสุขยังคงฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้มไม่จางหายไปไหน วันวิวาห์รอคอยวันนี้มานานแสนนาน เธอมีความสุขที่ได้ตื่นขึ้นมาเจอเขาเป็นคนแรกและหากเป็นแบบนี้ทุกเช้ามันก็คงจะดีหากเธอมีเวทมนตร์สามารถหยุดเวลาได้ก็อยากหยุดมันไว้เสียตรงนี้แล้วตักตวงทุกอย่างที่ต้องการให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่รู้ว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะดำเนินไปในทิศทางไหนครั