Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

อืม...เสียงสายน้ำไหลกระทบโขดหินสู่โสตประสาทผืนฟ้ากว้างเหนือแมกไม้ดูปลอดโปร่งกลิ่นบุปผชาติในผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ความหอมหวานจากสัมผัสยังตราตรึงสายน้ำชุ่มฉ่ำผสานสายลมหวิวสัมผัสผิวให้ความรู้สึกเย็นสบาย...ดวงตากลมโตค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงเพื่อผ่อนคลายประสาทสัมผัสทั้งห้าจนรู้สึกได้ถึงร่างกายอันเบาหวิวไม่ต่างจากการล่องลอยขึ้นสู่ที่สูง ทว่าในเวลาต่อมาริมฝีปากกระจับเล็กกลับเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรงเพื่อข่มอารมณ์ที่ให้ความรู้สึกราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวโบยบินอยู่ในช่องท้องภายใต้แสงแดดอ่อนๆ ที่สาดส่องเรือนร่างขาวผ่องเป็นยองใยดูมีออร่า เปล่งประกายดุจคริสตัล เริ่มกระสับกระส่ายพร้อมหอบหายใจรุนแรงจนทรวงอกเต่งตึงกระเพื่อมไหวตามจังหวะ“อื้อ อ้าส์!”ชั่วอึดใจเดียว เสียงกรีดร้องอย่างสุขสมก็ดังขึ้นตามมาด้วยหยาดน้ำหวานสีใสถูกขับออกจากโพรงอ่อนนุ่มกลางกายสาว ในตอนนั้นเองที่ฝ่ามือเล็กซึ่งสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีน้ำตาลเข้มค่อยๆ คลายลงวันวิวาห์จับจ้องไปยังเรือนร่างเปลือยเปล่าของรามิลซึ่งเขากำลังเล็มเลียของเหลวสีใสจากร่างกายเธอจนหมดทุกหยาดหยดแล้วเงยหน้าขึ้นประสานสายตาพร้อมใช้นิ้วหัวแม่มือปาดริมฝีปากตัวเองแผ่วเ

เช้าวันต่อมา...งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราและความสุขมักจะผ่านพ้นไปรวดเร็วเสมอดูเหมือนจะเป็นความจริงอย่างที่เขาว่าเพราะในช่วงเย็นของวันนี้ทั้งสองต้องไปเผชิญหน้ากับโลกความเป็นจริงที่ไม่ได้มีแค่เขากับเธอเท่านั้น แต่ก่อนที่จะกลับก็ไม่ลืมสานต่อกิจกรรมสุดท้ายของการมาเยือนสถานที่สุดโรแมนติกแห่งนี้ อย่างการทำของขวัญสุดพิเศษมอบให้อีกฝ่ายวันวิวาห์เลือกเข้าร่วมกิจกรรม Flower Box หรือการจัดดอกไม้ในกล่อง ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีพื้นฐานมาก่อน แต่ทางผู้สอนเริ่มสอนตั้งแต่การให้ความรู้เรื่องความหมายและการเลือกดอกไม้แต่ละชนิดเพื่อส่งมอบตามโอกาสต่างๆ เป็นการเพิ่มเรื่องราวให้มีความลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นทางด้านรามิลที่คิดว่ากิจกรรม Mini Garden หรือการจัดสวนในโหลแก้วอาจเหมาะกับเขามากที่สุดจึงไม่ลังเลที่จะเลือกเพราะหากต้องไปทำอย่างอื่นก็ไม่มั่นใจว่าผลงานเหล่านั้นจะออกมาเป็นอย่างไร ชายหนุ่มไม่รอช้าหยิบขวดโหลขนาดกลางแล้วเริ่มลงมือสรรค์สร้างสวนเขียวขจีย่อมๆ อย่างที่ต้องการตรงหน้าด้วยสมาธิอันจดจ่อทว่ามีอยู่หลายครั้งที่คิ้วของเขาเริ่มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ เมื่อเงยหน้ามองบรรดาผู้เข้าร่วมกิจกรรม เพราะสายตาแต่ละคู่ที

อ้ะ! ปัง อื้อ~เรือนร่างบอบบางที่กำลังเดินไปจะขึ้นรถตัวเองบริเวณลานจอดของคลับกลับถูกใครบางคนกระชากแขนแล้วพาเข้าไปยังเบาะด้านหลังของรถคันหนึ่งซึ่งคุ้นเคยเป็นอย่างดีโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากกระจับเล็กถูกฉกฉวยด้วยความเร็ว ก่อนที่เจ้าตัวการจะใช้ปลายลิ้นดุนดันเกี่ยวกระหวัดเรียวลิ้นของเธออย่างหิวกระหายแทบไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้พักหายใจจนเกิดเสียงครางแผ่วในลำคอ"อื้ม~"กลิ่นกายสาวอันหอมหวานชวนให้จิตใจของชายหนุ่มยิ่งเตลิดไปไกลแล้วค่อยๆ ละจากริมฝีปากชุ่มฉ่ำเลื่อนใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ซอกคอขาวกระจ่าง สูดดมโดยไม่ลืมขบกัดความอ่อนนุ่มด้วยความมันเขี้ยว“อ้ะ! คุณป๋า อื้ม” พยายามดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเขา“ใส่สั้นๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เข้าง่ายดี” เสียงกระซิบแหบพร่ารวมถึงสายตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มตรงมุมปากชวนให้คนฟังขนกายลุกซู่จนต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่คนอย่างรามิลย่อมไม่เพียงแค่ขู่เพราะมือของเขาเริ่มละไล้ไปตามผิวนวลเนียนเป็นการปลุกปั่นอารมณ์ทำให้คนถูกกระทำถึงกับหายใจถี่จนทรวงอกกระเพื่อมไหว กระทั่งความซุกซนไปหยุดอยู่บริเวณเนินสวาทซึ่งมีซับในปกปิดไว้ภายใต้กระโปรงตัวสั้น“ยะ อย่า...” ค

“จะไม่กลับจริงๆ เหรอครับ” ผู้เป็นบิดาถามย้ำลูกชายตัวน้อยที่ยืนจับมือวันวิวาห์ไว้แน่นโดยมีเพื่อนชายคนสนิทยืนกอดอกพิงผนังบ้านมองมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย“ทะเลจะนอนที่นี่ครับ” ตอบออกมาอย่างชัดเจนถึงความต้องการของตัวเองเตกุณช์จับจ้องไปยังใบหน้าเล็กที่ถอดแบบเขามาอย่างกับแกะแล้วยื่นกระเป๋าเป้ส่งให้อย่างยอมแพ้ เมื่อเห็นแววตาใสซื่อทว่าเต็มไปด้วยความดื้อรั้นคู่นั้นจ้องกลับมา ชายหนุ่มรู้ดีว่าส่วนหนึ่งที่ทำให้ลูกชายเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาที่มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลาเอาใจใส่มากนัก“คืนเดียวเองน่า”เจ้าของบ้านที่มองใบหน้าอาลัยอาวรณ์ของเพื่อนมาสักพักแล้ว เริ่มปริปากขึ้นบ้าง ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย “พ่อสอนไว้ว่าไงครับ” ยังคงทวนถามถึงสิ่งที่พร่ำสอนลูกชาย“ไม่ดื้อ ไม่ซน ต้องเชื่อฟังผู้ใหญ่ อีกอย่างลุงมิลไม่ชอบความวุ่นวายที่สุดครับ” ตอบทันควันแล้วหันไปส่งยิ้มทะเล้นให้ผู้ถูกกล่าวถึง หลังจากประโยคช่วงท้ายนั้นออกมาจากความคิดของตัวเองล้วนๆ ทำเอารามิลถึงกับมองอย่างคาดโทษแบบไม่จริงจังนัก“ดีมาก ตอนนี้ถึงเวลาต้องไปอาบน้ำแล้วครับ”“เดี๋ยวทะเลมา Good night kiss น๊าา” ให้คำมั่นพร้อมกระชับกระเป๋าเป้ไว้แน่น“ฝ

หนึ่งเดือนต่อมา...คฤหาสน์หลังงามตั้งตระหง่านอยู่บนเนื้อที่กว้างกว่าสี่ไร่ท่ามกลางความเงียบสงบแถบชานเมือง ภายในขอบรั้วปกคลุมไปด้วยหญ้าไทเปเขียวขจีที่มีโต๊ะวางอยู่บริเวณเดียวกันกับสระว่ายน้ำ รวมถึงพื้นที่รอบๆ ก็เต็มไปด้วยดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์กำลังบานสะพรั่งดูมีชีวิตชีวาตรงกันข้ามกับบรรยากาศภายในบ้าน ณ เวลานี้ หญิงสาวตักอาหารในจานเข้าปากด้วยความกระอักกระอ่วนแล้วพยายามบดเคี้ยวมันให้ละเอียดที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อหลีกเลี่ยงการขย้อนออกมาตอนกลืนลงคอ เสียงช้อนและส้อมยังคงกระทบจานกระเบื้องให้ได้ยินเป็นระยะท่ามกลางความเงียบชวนอึดอัดนั้นกระทั่งอาหารมื้อค่ำผ่านพ้นไปอย่างไม่ค่อยดีนักจนถึงช่วงเวลาการดื่มน้ำชาอุ่นๆ ซึ่งเป็นธรรมเนียมของที่นี่หลังรับประทานอาหารในทุกมื้อ และนี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของบทสนทนาที่ออกมาจากปากหญิงวัยเกือบหกสิบอย่างนภาลัย“เมื่อเดือนก่อนแม่บังเอิญเห็นลูกที่แผนกเด็กอ่อน” แววตาแฝงอารมณ์ความรู้สึกอ่านยากจับจ้องไปยังรามิลโดยไม่ลืมปรายตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ“ครับ” รามิลไม่ได้ปฏิเสธพร้อมจ้องตอบมารดาด้วยแววตาไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ“ไม่ใช่อย่างท