Tous les chapitres de : Chapitre 121 - Chapitre 130

“วีว่าถามว่านี่มันอะไรกัน” ครั้นเห็นอีกฝ่ายเอาแต่ยืนเงียบไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา เธอจึงทวนถามประโยคเดิมอีกครั้งเพื่อต้องการให้เขาอธิบายเรื่องราวพวกนั้น“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง” ใบหน้าหล่อเหลาฉายชัดถึงความไม่พอใจ เมื่อเห็นเธอเริ่มยุ่งวุ่นวายกับข้าวของของเขา ก่อนจะนำกล้องถ่ายรูปที่ถืออยู่ในมือเก็บเข้าลิ้นชักตามเดิม“จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ในเมื่อผู้หญิงในรูปพวกนั้น คือวีว่า” เน้นย้ำประโยคหลังพร้อมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย จากนั้นจึงเริ่มเอ่ยในสิ่งที่คิดออกมาไม่หยุด“คุณป๋ากำลังทำให้วีว่าสับสน”"ในเมื่อที่ผ่านมาก็เย็นชาใส่กันตลอด”“แต่แล้วทำไมกันล่ะ ทำไมรูปพวกนั้นถึง...”แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนระคนต้องการรู้ความจริงในเวลาเดียวกัน ว่าเรื่องราวที่ผ่านมามันเป็นยังไงกันแน่ แต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่เงียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่หลักฐานก็เห็นอยู่ทนโท่“คุณป๋าไปหาวีว่าทุกปีเลยเหรอ แล้วทำไมถึงไม่บอกกันบ้าง” จบประโยคก็ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วหยุดยืนมองใบหน้าอีกฝ่ายด้วยดวงตากลมโตที่วูบไหว ทำไมถึงปล่อยให้เธอเอาแต่คิดน้อยใจไปเองว่าไม่เคยได้รับความสนใจไยดีเหล่านั้นจากเขาหากหญิงสาวไม่บังเอิญไปเห็นภาพ

ป๊อก ป๊อก ป๊อก!เจ้าของเรือนร่างบอบบางที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีขาวกับกระโปรงตัวสั้นสีเดียวกันกำลังเคลื่อนไหวไปตามจังหวะลูกเทนนิสที่ตีกระทบเข้ากำแพงหนาภายในสนามกีฬาจนเกิดเสียงดังไปทั่วบริเวณติดต่อกันกว่าหนึ่งชั่วโมงถึงแม้สีหน้าของเธอจะเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าดวงตากลมโตกลับบวมเป่งเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก บ่อยครั้งที่พยายามเรียกสติตัวเองโดยการสลัดความคิดสับสนออกไป แต่ยิ่งทำแบบนั้นส่งผลให้สายตาเริ่มกลับมาพร่าเลือนเพราะหยาดน้ำใสอีกครั้งป๊อก ป๊อก ป๊อก พลั่ก!ลูกเทนนิสที่ดังต่อเนื่องในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยเสียงล้มตึงลงบนพื้นอย่างแรง แต่ถึงกระนั้นกลับปราศจากเสียงร้องโอดโอยของเจ้าตัวจะมีก็เพียงจังหวะการหอบหายใจหนักหน่วงเพราะความเหน็ดเหนื่อยแค่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เธอกลับพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้งโดยไม่แม้แต่จะสนใจหัวเข่าทั้งสองข้างที่เริ่มมีเลือดไหลออกมาแล้วเริ่มตีลูกเทนนิสด้วยอารมณ์บ้าคลั่งกว่าเดิมราวกับต้องการระบายความอัดอั้นตันใจวันวิวาห์ขับรถออกมาจากบ้านหลังนั้นทันทีพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่โดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องไปที่ไหนหรือตัดสินใจอย่างไรกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น เธอ

“จะตายห่าแล้ว? ถึงต้องให้เมียกูเช็ดตัวให้” คนที่เดินเข้ามาเห็นภาพภรรยาของตัวเองกำลังเช็ดตัวให้เพื่อนชายคนสนิทซึ่งบัดนี้นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่บนโซฟาภายในห้องทำงานอดจะเอ่ยแขวะด้วยความหมั่นไส้ไม่ได้“ศินี่ก็!” อลิสาส่งสายตาติดตำหนิพร้อมส่ายหน้าครั้นเห็นอากัปกิริยาของผู้เป็นสามี และยิ่งเอือมระอาเมื่ออีกฝ่ายแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ อีกทั้งยังหันไปยิงคำถามใส่คนที่นอนอยู่อีกครั้ง“ตกลงมึงเป็นไร”คำถามซึ่งไร้คำตอบนั้นทำให้ศิลาหันไปเลิกคิ้วมองอลิสาเพื่อรอฟังคำอธิบายจากเธอ“อยู่ดีๆ ก็อ้วกแล้วมีไข้อ่อนๆ ด้วย จะพาไปหาหมอก็ไม่ยอมไป” พูดจบก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่ายกับความดื้อรั้นของคนป่วย“มึงกินอะไรผิดสำแดงไปหรือเปล่า” ศิลาขมวดคิ้ววุ่น เริ่มซักถามหาสาเหตุทันทีด้วยความประหลาดใจเพราะแทบนับครั้งได้ที่เพื่อนคนนี้จะป่วยคนนอนซมเพราะอาการไม่สบายตัวทำได้เพียงส่ายหน้าแทนคำตอบพร้อมผ่อนลมหายใจให้เป็นปกติ เพราะทุกครั้งที่เขาจะเปิดปากพูดก็รู้สึกอยากอาเจียนออกมาเสียทุกครั้ง“กูว่ามึงไปหาหมอเหอะ อย่าอวดเก่งไม่เข้าเรื่อง เดี๋ยวได้ตายห่ากันพอดี” ถึงปากคอจะเราะรายแต่ครั้นเห็นอาการของเพื่อน เขากลับโน้มตัวลงไป

“ฮึก!” เสียงสะอื้นไห้หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหนาชวนให้คนฟังรู้สึกปวดหนึบหัวใจคล้ายถูกฟ้าฟาดมือเล็กค่อยๆ แกะเรียวแขนที่โอบรอบเอวออกจากตัว ทว่าการทำแบบนั้นยิ่งส่งผลให้คนกอดเพิ่มแรงรัดแน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าการปล่อยเธอไปครั้งนี้ อาจทำให้ทั้งสองไม่ได้พบเจอกันอีกตลอดกาล ซึ่งเขาย่อมไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นแน่นอน“ผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันเถอะนะ” เว้าวอนด้วยความร้าวรานจนทำให้เธอค่อยๆ หมุนตัวไปเผชิญหน้า ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มคลายอ้อมแขน แต่ยังคงไม่ปล่อยให้เป็นอิสระหญิงสาวก้มมองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ก่อนจะไล้ปลายนิ้วเช็ดมันออกอย่างเบามือทั้งๆ ที่ดวงตาของตัวเองก็เริ่มพร่าเลือนไม่ต่างกัน“วีว่าขอโทษ” ทันทีที่ประโยคแรกถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากกระจับ น้ำตาของเธอก็ร่วงเผาะลงกระทบใบหน้าอีกฝ่ายราวกับว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นหลอมรวมส่งผ่านซึ่งกันและกัน“เราไม่ได้ผิดอะไรเลยนะวีว่า ป๋าต่างหากที่ต้องขอโทษ ป๋าผิดเอง” เขาเริ่มกล่าวโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมากับเรื่องราวที่เกิดขึ้น และเพราะแบบนั้นยิ่งทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดใจจนพูดไม่ออก“อย่าไปจากป๋าอีกนะ”ใบหน้าจิ้มลิ้มทำได้เพียงพยักหน้าตอบรั

“ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย” ถามถึงอาการก่อนหน้าพร้อมใช้ฝ่ามือสัมผัสผิวแก้มเนียนเปล่งปลั่งของคนที่นอนเอนกายอยู่ในวงแขนบนเตียงผู้ป่วยหญิงสาวพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ ขณะเดียวกันดวงตาสองคู่ก็จับจ้องไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงผ่านกระจกใสบานใหญ่ที่ภายนอกเริ่มมีแสงสว่างวาบเกิดขึ้นเป็นระยะเนื่องจากสภาพอากาศแปรปรวนอย่างที่ชายหนุ่มรู้ดีว่าบรรยากาศทำนองนี้ทำให้คนในวงแขนเกิดอาการวิตกกังวลได้ง่ายจึงคอยกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อปลอบประโลมและมอบความอบอุ่นตั้งแต่ร่างกายเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตใจเสมือนกำลังเยียวยา“พรุ่งนี้เราไปหาคุณแม่กันเถอะ” รามิลกระซิบเสียงแผ่ว ทว่าคนฟังกลับเงียบไม่ยอมปริปาก“เผื่อท่านจะใจอ่อนลงบ้าง”“แล้วถ้าไม่ล่ะคะ”“ก็คงต้องต่างคนต่างอยู่แบบนี้ต่อไป” ชายหนุ่มคิดไตร่ตรองเรื่องนี้มาสักพักแล้ว และได้ข้อสรุปว่าหากมารดายังไม่ยอมรับในตัววันวิวาห์ ทางออกที่ดีที่สุดของคนกลางอย่างเขาก็คงต้องปรับสมดุลให้ทั้งคนรักและครอบครัวโดยทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด“อีกอย่าง เราเพิ่งโกหกท่านเรื่องนั้น” หญิงสาวหมายถึงเรื่องตั้งครรภ์“เพราะแบบนี้ไง เราถึงต้องรีบทำให้เกิดขึ้นจริง”“ถ้าความแตกขึ้นมา วีว่า